உரையாடல்

The Great Indian Tiger ஷோ C R Bijoy

2011-06-15T08:49:00.000-07:00

Thirty-seven years since the Project Tiger, the decline in numbers is shocking – 1,827 tigers in 1972, only 1,411 today. Forest rights implementation has been sluggish with rampant violations and large-scale denial of rights, mostly by the forest bureaucracy, the revenue and tribal departments. An analysis of the legal provisions under various Acts reveals that none of the 39 notified Critical Tiger Habitats have obtained the consent of the forest dwellers and the gram sabhas, and are thus illegal. An elitist conservation policy, which has so far targeted only the tribals, has resulted in illegal encroachment and activities in the tiger reserves by the State.

When one hears the growl that “tigers and humans cannot coexist”, it does not mean that tigers are a teleported species from another planet. Or that tigers are to be teleported from planet earth to another planet uninhabited by humans. Or that the forest officials, the wildlifers and the tourists who seek to “closely” coexist with tigers are not humans. Or that tigers and humans have not coexisted thus far. The irony is that tigers and humans have to coexist now and in the foreseeable future.

Then why this repeated frantic proclamation that “tigers and humans cannot coexist”? It simply is a way of getting around to mean that the tigers, along with their habitats, are to be fully secured, enclosed and policed by gun-toting wirelessly wired forest officials. The tiger habitats are to be made enclosures for the exclusive delight of the prosperous tourists, mostly from the urban jungles, for whose “development” and “growth” the forests are tragically decimated. The tiger habitats surely will have within and around them all the simulated pleasures of urban jungles for the choosing at a formidable cost, including in its eco-fad “avatars” of really living it out as the “junglees”.

But first kick out the traditional forest dwellers who live together with the tigers. The park officials and the self-proclaimed wildlifers who never cohabited with tigers will take over total control. They now want to be the only legitimate modern-day forest dependent community, in the name of tigers in this case, for their bona fide livelihood. This, even if the tigers vanished, as in Sariska and Panna (Times of India 2010), by introducing tigers so that they can still be retained as tiger reserves. The traditional forest dwellers living with the big cats who do not qualify to be “wildlifers” could certainly be considered to be menial servants to serve these “modern forest dwellers” and tourists. As a concession, the traditional forest dwellers can still perform their rituals; sing paeans and dance venerating the spirits, their ancestors, and the animate and inanimate elements of the forests – even into the wee hours of the night. The only difference is that it will now be for the exclusive pleasures of the visitors at whose feet they will be laying all their “cultures”. If lucky enough, they could even be featured and distributed globally in glossy magazines and brochures, and in slick video clips as added frills to the thrills in India’s greatest tiger show on earth! And a real live performing tiger in the fully dedicated park is any day better to feast upon than a once free and proud dead tiger nailed to the walls of their drawing rooms. This exclusive pleasure will be available progressively only to the few rich of the world. The rest of the world better be satisfied with the sightings in the numerous television channels.

Old Wine in New Bottle

What is on offer is the same old stale wine in a new bottle – the recreation of the exclusive royal hunting grounds of the shikari royalty of the past kingdoms or the imperial colonial empires, with the forest officials acting as their minions. Never mind that both the forests and the tigers are a casualty of the development juggernaut on the expressway of capital-driven hyper growth trajectory. More than 37 years after the launch of Project Tiger in 1973 with 1,827 tigers (as per the first tiger census of 1972), the tigers are down to 1,411 in 28 tiger reserves.

Keeping the forest and its inhabitants utterly unsettled and insecure has been the key to making assaults on them that much more easy in true colonial fashion. But the greatest impediment is the continued resistance by forest dwellers. The Ministry of Environment and Forests (MoEF) in its affidavit to the Supreme Court on 21 July 2004 in Writ Petition (Civil) No 202 of 1995 confessed:

The rural people, especially tribals who have been living in the forests since time immemorial, were deprived of their traditional rights and livelihood and consequently, these tribals have become encroachers in the eyes of law… that the historical injustice done to the tribal forest dwellers through non-recognition of their traditional rights must be finally rectified…the State/UT Governments have failed to give any response… [and] have shown no progress in this regard…

This illegality of the states compounded with the abysmal failure of the judiciary bordering on collusion led to the political turmoil that forced the enactment of the Scheduled Tribes and Other Traditional Forest Dwellers (Recognition of Forest Rights) Act 2006, now popularly known as the Forest Rights Act (FRA).

The union government stalled the notification of the Act by a full year. But the newly created National Tiger Conservation Authority (NTCA) of the MoEF under the 2006 amendment to the Wildlife (Protection) Act 1972, also referred to as the Tiger Amendment, rushed in with an order on 16 November 2007 to notify “Critical Tiger Habitats” (CTHs). The order stipulated a process of constituting a two-member expert committee headed by a chief wildlife warden in consultation with the respective field directors of tiger reserves to delineate CTHs within 10 days of the receipt of the order. This process was itself in blatant violation of the Tiger Amendment under which the CTH was to be delineated and notified. Only the buffer area was to be delineated as per Section 38V, inserted by the Tiger Amendment. Not bothering about such legal niceties, 30,466 sq km of tiger reserves were notified as CTH1 at break-neck speed to beat the notification of the Rules of the FRA on 1 January 2008.

Why was there such hurry? Did the MoEF think that this would be a sure way of denying forest rights to all those who are eligible under the FRA in the area notified as CTH – under the garb (though legally untenable) – that the CTH was notified before the FRA was operationalised with the notification2 of its Rules? Or is it a deliberate attempt to at least create a contestation or conflict so as to subvert or delay or confound the recognition of rights under the FRA in these areas? Or is it because the ministry preferred the notification of inviolate areas through the CTHs under the Tiger Amendment rather than through the “Critical Wildlife Habitats (CWHs)”3 under the FRA, where these cannot subsequently be diverted by the state or the central government for other uses (a demand that the adivasi movements succeeded to push in)? Section 4(2)(f)4 of the FRA prohibits the state government, the central government or any other entity from diverting the CWH for subsequent diversion for other uses. There is no such prohibition under the Tiger Amendment!

Consistent Violations

Consider the evidence. Forest rights implementation has been sluggish with rampant violations of the prescribed procedures, and large-scale denial of rights, mostly by the forest bureaucracy, abetted by the revenue and tribal departments.5 Rights recognition is particularly being delayed or denied in protected areas and more so in CTHs. By the end of 2008, an area of 26,749 sq km was notified as CTH by 14 tiger states6 out of 17 under Section 38V of the Tiger Amendment (PIB 2008). There are at least 77,000 families living inside these tiger reserves. Only 3,000 families have been relocated till 2009 (Tiger Link 2010: 8). Undeterred by allegations of illegalities and violence, the MoEF scaled up the release of funds for illegal evictions and relocations from Rs 30 crore and Rs 41 crore during 2007-08 and 2008-09, respectively7 to Rs 114 crore in 2009-10 (Tiger Link 2009:11) as central assistance funds. Forced evictions and relocations have either taken place or have been initiated in Buxa (West Bengal), Kanha and Panna (Madhya Pradesh), Nagarjunasagar-Srisailam (Andhra Pradesh) (Sehgal 2010), Simlipal (Orissa),8 Sariska and Ranthambore (Rajasthan), Namdapha (Arunachal Pradesh), Nagarhole (Karnataka),9 Corbett (Uttarakhand) (The Hindu 2010), Manas (Assam), Dampa (Mizoram) (The Sentinel 2010), Valmiki (Bihar), Achanakmar (Chhattisgarh), Tadoba Andheri, Pench, Melghat (Maharashtra) (Dash 2010) and others. At the same time, at least 43,636 hectares (ha) of forests were diverted for non-forestry purposes between April 2008 and December 2009 (Kohli et al 2010). This continues despite knowing that the enactment of the FRA requires that for all proposals for diversion, the rights of forest dwellers are completely settled and the consent of the gram sabhas obtained for such diversions.10 The infamous Vedanta case in the Niyamgiri hills of Orissa is the only known instance11 where the ministry had to reverse its decision of clearance for diversion for not having complied with these requirements (Saxena et al 2010).

The MoEF has also not been keen to initiate the process of declaration of CWH under the FRA as it is in CTH. Neither is the ministry eager to notify CTHs as CWHs which would then prohibit diversion for any other purpose in the future. These days it is the minerals that top the chart. The internal colonisation requires state-sponsored offensive against its own laws and democratic governance, and at a great cost to the forest, wildlife and people.

MoEF: A Threat

The 25,551 sq km of tiger forests in 2007 rapidly expanded by 22% to 32,878 sq km of core area or CTH12 in just three years. The number of tiger reserves jumped from 28 to 39 and are spread over 17 states. More CTHs are in the making with the approval of the proposal to notify Biligiri Rangaswamy Temple (BRT) wildlife sanctuary in Karnataka as a CTH close on the heels of the approvals in Sunabeda in Orissa, Pilibhit in Uttar Pradesh and Ratapani in Madhya Pradesh. The ministry has also asked the Tamil Nadu government to send its proposal for notifying Sathyamangalam wildlife sanctuary as a CTH.13 Two more, Nagzira-Navegaon and Bor, have also been proposed in Maharashtra (Asian Age 2010). The inhabitants of the BRT are opposing the CTH notification (Gandhi 2010) while the neighbouring inhabitants of Mudumalai CTH and its surroundings are resisting the “illegal” CTH and non-recognition of forest rights.14 Further, the buffer zone now covers 11,029 sq km in just 13 CTHs while the remaining 26 are yet to figure out their buffer zones. When Project Tiger got fast-tracked, its budget too jumped from a mere Rs 12 crore on an average every year during 1972-2004 to Rs 202 crore during 2009-10 (Stripes 2010: 2). Project Tiger surely means money and more of it in the future.

Further, the legal provision for declaring an area “inviolate for the purpose of wildlife conservation” since 1 January 2008 is Section 4 (subsections 1 and 2) of the FRA. It overrides the CTH provision in the Tiger Amendment. Therefore, all the CTH notifications since this date are illegal. The continued insistence of the MoEF and the forest and wildlife bureaucracy of the state governments in violating prevailing laws by continuing to declare CTH under the Tiger Amendment and not CWH under the FRA indicate an unrelenting confrontationist position. They have also not operationalised the provision for the creation of “conservation reserves” on “any area owned by the government” and “community reserves” on “private or community land”, a legal space already opened to them by the 2002 amendment to the Wildlife Protection Act,15 where local communities through their representatives are to be involved in strengthening forest and wildlife protection. Their recalcitrant conduct and continued defiance of all forest and wildlife related laws have reached a zenith that it can well be argued that they have become a threat to the forests, wildlife and forest dwellers, and that they should be discharged of these duties.

The Tiger Law

The Wild Life (Protection) Amendment Act, 2006 (No 39 of 2006) came into force on 4 September 2006 within months of the submission of “Joining the Dots” – a damning report of the five-member Tiger Task Force in 2005, to the prime minister. This Task Force was constituted by the prime minister in response to the sensational scandal of tigers existing only in records and not in the forests of Sariska where a whopping Rs 2 crore per tiger was spent in 2002-03 for their upkeep and safety as compared to only Rs 24 lakh per tiger elsewhere. Ironically, increased allocation of funds did not keep the tigers from vanishing. The authors of this report were certain that the contemporary approach of guns, guards and fences is simply not the answer and that the increasing conflict between the forest and wildlife bureaucracy with those who coexist with and share the tiger’s habitat was a sure recipe for disaster for both conservation and wildlife. The Wildlife Protection Act, in typical colonial fashion, superimposed as it is on the archaic colonial Indian Forest Act, treats the protected areas as an area under “occupation” and its inhabitants as subjugated people at the mercy of the forest bureaucracy. This colonial legacy has proved to be disastrous for forests, wildlife and forest dwellers. Negotiating peace through rectification of “historic injustice” and establishing a democratic process of recognition of rights as a prelude to the establishment of effective participatory democratic decision-making and forest governance became a possibility with the enactment of the FRA and the Tiger Amendment. However, this needs to be nurtured and developed over time.

It is pertinent to note that the Tiger Amendment was introduced in the Parliament just after the FRA16 was introduced in 2005. The build-up contrived by the elite conservationists and wildlifers with the misplaced “tiger versus tribal” debate to thrash the FRA had lost credibility. The urgency for recognition of rights in all forest lands, including in the protected areas, through a democratic process, had gained legitimacy in the corridors of power such as the then United Progressive Alliance and the Joint Parliamentary Committee constituted to examine the draft bill, the most critical element in recognising rights.17 It was natural that certain elements of the FRA, especially the democratic and participatory process of decision making, got transplanted into the proposed amendment to the Wildlife Protection Act in 2006 when progressive forces, particularly the left parties, introduced it as an amendment in the Parliament with popular support on the floor of the House. They demanded the dismantling of the absolute power of the forest department to define the tiger reserve. The compromise was the introduction of the elements discussed below.

The Tiger Amendment18 created the NTCA (Section 38 K-X) and the Tiger and Other Endangered Species Crime Control Bureau (Section 38 Y-Z). The NTCA is entrusted to oversee the tiger reserves, until then an administrative category created under Project Tiger, but now a legal category created through a democratic process and “on the basis of scientific and objective criteria” thus removing the arbitrariness and autocratic decision-making process that the forest bureaucracy is notorious for.

Section 38V pertains to the “Tiger Conservation Plan”. Read in its entirety, all the clauses under this constitute the various elements of the Tiger Conservation Plan which are statutorily required to “ensure the agricultural, livelihood, development and other interests of the people living in tiger bearing forests or a tiger reserve” (Section 38(V) 4). While this section provides the explanation for what constitutes a CTH, Section 38(V) 5 is the operative clause for the declaration of tiger reserves. The latter is defined as an explanatory note added at the end of Section 38(V) 4 as consisting of two parts (i) the CTH, and (ii) the buffer zone. The CTHs are to be established in national parks and sanctuaries for keeping them free of human intervention (“inviolate”) without affecting “the rights of the Scheduled Tribes or such other forest dwellers…in consultation with an Expert Committee.” Buffer area is an area created peripheral to the CTH to promote

co-existence between wildlife and human activity with due recognition of the livelihood, developmental, social and cultural rights of the local people wherein the limits of such areas are determined on the basis of scientific and objective criteria in consultation with the concerned Gram Sabha and an Expert Committee...

The operative provision of Section 38(V)5 classifies CTH into two typologies, namely, (a) those where there is “voluntary relocation on mutually agreed terms and conditions”, and (b) all others, meaning thereby, where relocation is not voluntary. In the case of a CTH where relocation is voluntary, the provision requires that the terms and conditions should be mutually agreed upon between the State and the affected forest dwelling communities and further requires that these mutually agreed terms and conditions must “satisfy the requirements” laid down in clause (i) through (vi) of Section 38(V) 5. In the case of all others where relocation is not voluntary the provision is worded in prohibitory language such as “no Scheduled Tribes or other forest dwellers shall be resettled or have their rights adversely affected for the purpose of creating inviolate areas for tiger conservation unless…”, and then lists clauses (i) through (vi) of Section 38(V) 5. The language is clearly mandatory and prohibitory in nature, brooking no exception at all “save as” those CTHs where relocation is voluntary (described above).

The question then arises that if conditions (i) through (vi) in Section 38(V) 5 are applicable to both, those who opt and do not opt for voluntary relocation, then why create the classification at all? While one can speculate on why the law makers made this classification, what matters is whether conditions (i) through (vi) are mandatory in both cases of relocation, and whether these are to be carried out prior to or after the declaration or notification of the CTH. This becomes amply clear if one were to examine these conditions:

(i) completion of the “process of recognition and determination of rights” prior to the acquisition of these rights;

(ii) obtaining the “consent of the Scheduled Tribes and such other forest dwellers in the area” by the government that “the impact of their presence upon wild animals is sufficient to cause irreversible damage and shall threaten the existence of tigers and their habitat”;

(iii) obtaining “the consent of the Scheduled Tribes and other forest dwellers inhabiting the area” “that other reasonable options of co-existence, are not available”. This is to be done “in consultation with an ecological and social scientist familiar with the area”;

(iv) preparation of the resettlement package (not mere cash compensation) “providing for livelihood for the affected individuals and communities” (not just the affected individuals but also communities) as per the National Relief and Rehabilitation Policy;19

(v) obtaining both “the informed consent of the Gram Sabha concerned, and of the persons affected” for this resettlement package; and

(vi) ensuring that “their existing rights shall not be interfered with” until the resettlement package is fully in place.

Where Is the Consent?

Delineating an area for notifying it as CTH first requires identifying whether there are rights holders in the tiger bearing areas, whether their activities threaten the existence of tigers and whether they can coexist (presumably without carrying on those activities that are identified as causing threat to the tigers). Therefore, conditions (i) to (iii) constitute the first three logical and sequential steps to be followed in identifying and proposing an area to be notified as a CTH. Any other method to demarcate CTH is simply impossible under the Tiger Amendment and all the instances where these are not followed are plain violations of the law.

As stated earlier, the state government has to delineate an area based on the recommendation of an expert committee and in “consultation with an ecological and social scientist familiar with the area”. It has to then determine whether the activities of the inhabitants in that area impact sufficiently as to cause a threat to “the existence of tigers” and that coexistence is not possible in that area which then is to be proposed as a CTH. Once it is identified that there are rights holders in the area, then their consent (not just consultation) is required in arriving at whether their activities adversely threaten tigers as well as whether they can coexist with tigers irrespective of whether they opt for voluntary relocation or otherwise. Therefore consent of the gram sabha is mandatory for determining the area intended to be notified as CTH. All notifications till date that have not obtained these two consents are in effect a violation of the law, and hence illegal.

While “consultation” with an expert committee constituted for the purpose is necessary when the state initiates the statutory process, for the purpose of declaration and notification of a CTH the “informed consent” of the affected persons is mandatory (Section 38(V)5 (ii) and (v)) and prior to declaration of any CTH. Therefore, all the notifications of CTHs across the country that have not followed this procedure are illegal and ultra vires of the Wildlife Protection Act (1972) as amended in 2006. It can safely be assumed that all the 39 CTH notifications by the 17 states are in violation of the Wildlife Protection Act and therefore illegal. Completion of recognition of forest rights has not been reported from any tiger reserve till date. Instead, the process itself has not been initiated in most cases, and where initiated it has been vitiated by violation of the procedures as prescribed under the FRA. Illegal relocation has been reported in a large number of cases as mentioned earlier. Given this situation, it is doubtless that the notification of buffer zones is vitiated besides not having complied in letter and spirit with the requisite “scientific and objective criteria in consultation with the concerned Gram Sabha”. This is precisely the cause for the unrest in tiger forests endangering both the forest dwellers and the tigers.20

Tracking Tiger Reserves

What is widely known is that the forest dwellers, particularly the adivasis, who share a common habitat with the tigers, need to be relocated if tigers are to be saved. However what is often glossed over is that bigger forces, including the various arms of the State, have illegally encroached upon this common habitat of the tribals and tigers. This is something which the elite conservationists, wildlifers, forest officials and indeed the central and state environment and forest ministries fail to decry, as compared to their passion to relocate tribals from the tiger forests. Reeking in illegality, the deceptions overflow unhindered down to the bottom.

In Rajasthan, 13 hotels were located within 500 metres in the Ranthambore tiger reserve. Similarly, Sariska had five such hotels operating illegally. Moreover, two hotels of the Rajasthan Tourism Development Corporation, one each in Ranthambore and Sariska, exist within the protected area (CAG 2006).

The State Empowered Committee on forests and wildlife management in its August 2005 report considered the possibility of involvement of forest staff with poachers. In Kalakad-Mundanthurai of Tamil Nadu, nine private estates (23 sq km) are illegally allowed to exist inside. A private company holds 3,390 ha of land under lease in the core area since 1929 despite having violated the conditions of lease in November 1987 itself, when it cleared 101 ha of catchment area of the Kusangaliar River.

In Dudhwa of Uttar Pradesh, 126 ha of forestland are illegally occupied by the railways and the central paramilitary forces manning the Indo-Nepal border, the Shashastra Seema Bal. The reserve management handed over a 25-bed dormitory and 12 tharu huts to the UP Tourism Development Corporation violating the orders of the Supreme Court prohibiting and severely restricting such diversions for commercial and other purposes.

In Uttaranchal, the construction of resorts, time share buildings and residential houses between the state highway and along the Kosi River from Ramnagar to Mohan and up to Marchula in the Corbett tiger reserve continues unabated. The UP irrigation department and Uttaranchal Jal Vidyut Nigam illegally encroached 60 ha. The Manas National Park of Assam issued five wireless sets to the non-governmental organisation Manas Maozigoneri Eco-Tourism Society to carry out protection duty of the park which was both irregular and unauthorised.21 The forest department here was caught with 93 illegal arms in violation of Arms Act attracting penalty and seizure of the arms.

Contamination from toxics, pollution, etc, due to pilgrimage at Sabarimala and Mangala Devi temples, and the hotels and boat services run by the Kerala Tourism Development Corporation (KTDC) continues in the Periyar tiger reserve of Kerala. Neither are environment impact assessments of industrial activities within 25 km of the reserve carried out as required under the Environmental Protection Act (CAG 2006).22 Illegal activities like quarrying and sand mining have been reported within the reserve by the Travancore Devaswom Board (TDB) at Sabarimala and for strengthening the Mullapperiyar Dam by the Tamil Nadu Public Works Department (TNPWD). The 2.09 sq?km Pachakanam Downton estate owned by private parties defies acquisition. An area of 32.4 sq?km of forestland is leased to the TNPWD for constructing the Mullapperiyar Dam. The KTDC continues to hold 0.09 sq?km of land despite the lease having expired in 1996. Similarly another 0.03 sq?km is held by the Kerala Labour Welfare Fund Board to run a Holiday Resort though the lease expired in 2003 (ibid).

In the core zone of the Rajiv Gandhi (Nagarhole) National Park in Karnataka, 68 sq?km has been converted into a tourism zone in violation of the Wildlife (Protection) Act, 1972. The 3,568 sq km Rajiv Gandhi Wildlife Sanctuary of Andhra Pradesh, a tiger reserve since 1983, earned Rs 5 crore each from the AP Transmission Corporation for laying 400 KV lines and from the Uranium Corporation of India for exploration of uranium and other atomic minerals in the sanctuary (CAG 2006).23 During 2001-06, the revenue earned was Rs 13.30 crore (including from bamboo plantations and timber) as compared to Rs 1.91 crore spent under Project Tiger. Nearly 955 ha within the core area are now with the irrigation department for the construction of the Srisailam Hydroelectric Project, and in turn, it has allotted 124 ha to the revenue department and 15 ha were leased out for commercial and non-commercial purposes to private parties amongst others. The irrigation department illegally occupied another 360 ha of forestland. The Standing Committee of National Board of Wildlife approved the proposal of the state government for the exploration of uranium and related minerals in 2004, a proposal rejected earlier in 1999 for conservation reasons, diverting 2,000 ha of land within the reserve, and 447 ha outside the reserve, both falling under the eco-sensitive zone of the reserve.

However, a comprehensive compilation and assessment of such violations and their status has neither been done nor is readily available, including from the MoEF. This is a rare instance where some of the violations in a few tiger reserves that were examined as samples got reported in the audit reports of the Comptroller and Auditor General (CAG) at the time when the Tiger Amendment was enacted.24

Caught within the vicious grip of a colonial forest legacy, which is now getting refurbished by the powerful forces of capital-led conservation strategies and forestry arrangements, including the vast investment avenues being opened up in the name of carbon sequestration to combat climate change, carbon trade and Green India Mission, the wheels of decolonisation of the legislative framework which had begun to move, are bound to grind to a halt. A complete overhaul is required of the forest legislations and the grotesque structures they have created to democratise forest governance focused on conservation and sustainable livelihood. Otherwise, the small gains made by the Tiger Amendment and the FRA in democratising forest governance in the legal arena cannot be realised on the ground. Yet these can also be legitimate instruments for popular mobilisation to push forward for changes.

Notes

1 See “List of Core and Buffer Areas of Tiger Reserves in India”, notified under the Wildlife (Protection) Act, 1972, as amended in 2006 (as on 6 April 2010) in Stripes (2010), p 21.

2 The Rules were notified on 1 January 2008.

3 Section 2(b) of the FRA 2006 defined “critical wildlife habitat” as “such areas of National Parks and Sanctuaries where it has been specifically and clearly established, case by case, on the basis of scientific and objective criteria, that such areas are required to be kept as inviolate for the purposes of wildlife conservation as may be determined and notified by the Central Government in the Ministry of Environment and Forests after open process of consultation by an Expert committee, which includes experts from the locality appointed by that government wherein is representative of the Ministry of Tribal Affairs shall also be included, in determining such areas according to the procedural requirements arising from subsections (1) and (2) of section 4.”

4 Section 4(2)(f): No settlement shall take place until facilities and land allocation at the resettlement location are complete as per the promised package: Provided that the critical wildlife habitats from which rights holders are thus relocated for purposes of wildlife conservation shall not be subsequently diverted by the state government or the central government or any other entity for other uses.

5 For instance, see the “State of Implementation of the Forest Rights Act – Summary Report”, available at http://www.forestrightsact.com/component/k2/item/15.

6 In the states of Andhra Pradesh, Arunachal Pradesh, Assam, Karnataka, Kerala, Jharkhand, Madhya Pradesh, Maharashtra, Mizoram, Rajasthan, Tamil Nadu, Uttarakhand, Orissa and West Bengal.

7 Tiger Conservation Plans, 18 December 2008 available at http://www.pib.nic.in/release/rel_print_page.asp?relid=45855.

8 “223 tribal families to be shifted from Similipal Tiger Reserve core area”, available at http://www.odishatoday.com/district/tribal_families_to_be_shifted_130809-6548245154875.html.

9 State of Implementation of the Forest Rights Act, Campaign for Survival and Dignity, available at www.forestrightsact.com/component/k2/item/download/39.

10 Diversion of forestland for non-forest purposes under the Forest (Conservation) Act, 1980 – ensuring compliance of the Scheduled Tribes and Other Traditional Forest Dwellers (Recognition of Forest Rights) Act 2006 vide F No 11-9/1998-FC (pt) of Ministry of Environment and Forests, Government of India, dated 30 July 2009 available at http://www.envfor.nic.in/mef/Forest_Advisory.pdf.

11 The decision of the ministry was awaited (at the time of writing this paper) on the Posco project where too the majority of the review committee members found violations of a number of laws including the FRA.

12 Of which Valmiki (Bihar) 840 sq kms and Sanjay-Dubri (Madhya Pradesh) 831 sq km were yet to be notified as CTH as on 6 March 2010.

13 See the letter of the MoEF dated 15 July 2010 to the Tamil Nadu chief minister available at http://moef.nic.in/downloads/public-information/Tamil%20Nadu%2015.07.10%20Proposal%20of%20a%20Tiger%20Reserve.pdf

14 See “Struggle against Forest Bureaucracy in Tiger Reserves; Massive Demonstration in Tamil Nadu”, available at http://www.forestrightsact.com/statements-and-news/48-struggle-against-forest-bureaucracy-in-tiger-reserves-massive-demonstration-in-tamil-nadu

15 The amendment No 16 of 2003 received the assent of the president on the 17 January 2003 and is available at http://envfor.nic.in/legis/wildlife/wild_act_02.pdf

16 The Scheduled Tribes and Other Traditional Forest Dwellers (Recognition of Forest) Act, 2006 (No 2 of 2007) came into force on 29 December 2006.

17 For a discussion on the debates and its background, see Bijoy (2008).

18 For the full text of the amendment see http://www.forests.tn.nic.in/Legislations/graphics/THE%20WILD%20LIFE.pdf

19 The NTCA issued a Format for Preparation of Village Relocation Plan from Core/Critical Tiger Habitats in February 2008. This too does not make any reference to these conditions. This guideline is available at http://projecttiger.nic.in/whtsnew/format_relocation_plan_pt.pdf

20 For a detailed discussion on contested politics and subversion of democratisation of management of natural resources, see Taghioff and Menon (2010), pp 69-76.

21 The approval for this was not obtained from the competent authority, nor was the NGO authorised by the government to carry out protection duty of the park (CAG 2006).

22 See Kerala Audit Report (Civil) for the year ended 31 March 2006, Volume I, Chapter 3.

23 See Andhra Pradesh Audit Report (Civil) for the year ended 31 March 2006, Volume I, Chapter 3.

24 Extracted from the state audit reports of the CAG for the year 2005-06 when sample audit was made of one Tiger Reserve for some of the states, available at http://saiindia.gov.in/cag/sites.

References

Asian Age (2010): “2 More Tiger Parks in Maha”, 14 September, available at http://www.asianage.com/india/2-more-tiger-parks-maha-739

Bijoy, C R (2008): “Forest Rights Struggle: The Adivasis Now Await a Settlement”, American Behavioral Scientist, Vol 51, No 12, August, available at http://abs.sagepub.com/cgi/content/abstract/ 51/12/1755.

CAG (2006): State Audit Report (Civil-Volume 1) for 2005-06, various states, available at http://saiindia.gov.in/cag/sites/default/files/cag_reports/

Campaign for Survival and Dignity (2010): “State of Implementation of the Forest Rights Act – Summary Report”, available at http://www.forestrightsact.com/component/k2/item/15

Dash, Tushar (2010): “The Ineffective Forest Rights Act”, The Economic Times, 24 April, available at 5851232.cms http://economictimes.indiatimes.com/articleshow/5851232.cms

Gandhi, Divya (2010): “Soligas against Making BRT Sanctuary a Tiger Reserve”, The Hindu, 28 October, available at http://www.thehindu.com/todays-paper/tp-national/tp-karnataka/article853873.ece

Kohli, Kanchi, Manju Menon and Vikal Samdariya (2010): “Crouching Data, Hidden Forest”, 6 August, available at http://d-sector.org/article-det.asp?id=1331.

PIB (2008): “Rehabilitation of Communities Involved in Traditional Hunting Outside Tiger Reserves”, 29 December, available at http://pib.nic.in/release/release.asp?relid=46217

Saxena, N C, S Parasuraman, Promode Kant and Amita Baviskar (2010): “Report of the Four Member Committee for Investigation into the Proposal Submitted by the Orissa Mining Company for Bauxite Mining in Niyamgiri”, 16 August, submitted to the Ministry of Environment and Forests, GoI, available at http://moef.nic.in/downloads/public-information/Saxena_Vedanta.pdf

Sehgal, Rashme (2010): “MoEF Plans to Uproot Tribals to Save Tigers”, The Asian Age, 30 June, available at http://www.asianage.com/india/moef-plans-uproot-tribals-save-tigers-712.

Stripes (2010): “List of Core and Buffer Areas of Tiger Reserves in India”, National Tiger Conservation Authority, Government of India, Vol 1, Issue 3, March-April 2010, available at http://projecttiger.nic.in/whtsnew/STRIPES_Issue3.pdf

Taghioff, Daniel and Ajit Menon (2010): “Can a Tiger Change Its Stripes? The Politics of Conservation as Translated in Mudumalai”, Economic & Political Weekly, Vol XLV, No 28.

The Hindu (2010): “400 Families To Be Relocated from Tiger Reserve”, 22 June, available at http://www.hindu.com/2010/06/22/stories/ 2010062262510800.htm

The Sentinel (2010): “Over 200 Tribal Families to be Evicted from Dampa Tiger Reserve”, 27 September, available at http://www.sentinelassam.com/northeast/story.php?sec=2&subsec=9&id=48935&dtP=2010-09-28&ppr=1#48935

Tiger Link (2009): “Fast Track Court for Wildlife Crime Cases”, revised Vol 5, December, available at http://www.sanctuaryasia.com/docs/Tiger_Link_Magazine_2009_Final.pdf

– (2010): “Will Declaration of Buffer Zones Be with Retrospective Effect?”, Revised Vol 6, December, available at http://www.scribd.com/doc/32166499/Tigerlink-May-2010-Issue.

Times of India (2010): “Tiger Reserves Going Panna Way”, 3 April, available at http://timesofindia.indiatimes.com/india/Tiger-reserves-going-Panna-way/articleshow/5756117.cms

The author thanks Shomona Khanna (particularly for providing clarification on the legalities) and Shankar Gopalakrishnan for their comments.

C R Bijoy (cr.bijoy@gmail.com) is an independent researcher and involved with the Campaign for Survival and Dignity.

கவிஞர் காமு பேசுகிறார்

2010-11-08T07:40:00.000-08:00

ஒரு கொலை, தண்டனையில்லாமல்-சந்தனமுல்லை

2010-11-05T07:57:00.000-07:00

ஞாயிறு எல்லோருக்கும் விடிவதைப்போலத்தான் விடிந்திருக்கும் ‍ - குடும்பத்தின் சம்பாதிக்கும் ஒரே நபரான அம்பிகாவிற்கும். தான் ஒரு படுகொலையை சந்திக்கப்போவது தெரியாமல் ,அடுத்தடுத்த நாட்கள் பற்றிய திட்டமிடல்களோடும், எதிர்காலம் பற்றிய எண்ணங்களோடும், ஏழேமுக்கால் முதல் பத்தேமுக்கால் வரையிலான ஷிப்டுக்கு வந்திருப்பார் அம்பிகா.

அம்பிகாவைப் பற்றி இணையத்தில் வந்திருக்கும் செய்திகளைப் படித்துத் தெரிந்துக்கொண்டிருப்பீர்கள். பல செய்தித்தளங்கள் கூறுவது போல ரோபோவால் தாக்கப்பட்டோ அல்லது மன உளைச்சலால் தற்கொலையோ அவர் செய்துக்கொள்ளவில்லை. முக்கியமாக அது எதிர்பாராமல் நடந்த விபத்துமில்லை.

திங்களன்று மதியம் செய்தியைக் கேள்விப்பட்டபின், அவரது உடல் அப்போலோவில் இருப்பதாக அறிந்து நேரில் சென்றேன். அவருடன் வேலை செய்யும் உடன் ஊழியர்கள் சிலரையும் சந்தித்தேன். சுமார் 50 முதல் 100 பேர் குழுமி இருந்தனர். சராசரியாக அவர்கள் வயது இருபது அல்லது இருபத்தியிரண்டுக்குள் தான் இருக்கும்.

வேலை செயும் இடமோ அல்லது கான்டீனுக்கோ, டாய்லெட்டுக்கோ எங்கு சென்றாலும் எந்நேரமும் கண்காணிக்கும் கேமராக்கள். உழைப்பை அட்டையைப்போல உறிஞ்சும், கொஞ்சமும் மனிதாபிமானமற்ற சூபர்வைசர்கள். வெளிநாட்டு முதலாளிகளின் லாபத்தையே குறிக்கோளாகக் கொண்ட உயரதிகாரிகள். கொத்தடிமைகளைப் போல வேலை செய்தும் ஒருநாளைக்கு இருநூறு ரூபாய் கூட கிடைக்காத நிலை. எப்போது வேண்டுமானாலும் துரத்தப்பட வசதியாக ஒப்பந்த முறையில் வேலை.

’பத்தாவது முடித்திருந்தால் போதும்,நோக்கியாவில் வேலை’ என்று சென்னையின் ‍- முக்கியமாக‌ புறநகர் பகுதிகளின் பள்ளிகளில் நோட்டீஸ் ஒட்டுவது; மொத்தமாக 500, 1000 என்று ஏழை மாணவர்களை அள்ளிக்கொண்டு வரவேண்டியது. முதலாளிகள் நியமித்த டார்கெட்டுக்கும் முன் அவர்களது உயிருக்கும் மதிப்பில்லை. உற்பத்தியை பெருக்க வேண்டிய மற்றுமொரு எந்திரங்களே.

'தீபாவளிக்கு அப் அப் அப்கிரேட்' என்றும் நமக்குப் பிரியமானவர்களுக்கு பரிசளிக்க உகந்தது என்றும் விளம்பரப்படுத்தப்படும் செல்போன்களும், கேட்ஜெட்டுகளும், குறைந்தபட்ச உரிமைகள் கூட மறுக்கப்பட்ட இந்தக் கொத்தடிமைகளைத் தாண்டியே வருகின்றன. உயிரே போகும் அபாயகட்டத்தில் இருந்தாலும் நிற்க மறுக்கும் எந்திரங்களைத் தாண்டியும்...

உலகின் ஏதோ ஒரு மூலையில் விற்கப்படப்போகும் செல்போனின் மதர்போர்டை காப்பாற்ற முனைந்து
கட்டிங் மெஷினால் கழுத்தறுப்பட்டிருக்கிறார் அம்பிகா. பக்கத்திலிருப்பவர்கள் பார்த்துவிட்டு, கத்தியும் செக்யூரிட்டிகளோ சூபர்வைசரோ உதவவில்லை. 'எமர்ஜென்சி' மூலம் எந்திரத்தை நிறுத்த முயன்ற ஊழியர்களையும் செக்யூரிட்டி தடுத்து தள்ளிவிட்டிருக்கிறான். இதற்குள் நான்கு முறை அலறி தலைதொங்கியிருக்கிறார் அம்பிகா. ”அங்கிருந்து அப்போல்லோ வருவதற்கு பதிலாக வழியில் வேறு ஏதாவது மருத்துவமனையில் ஏன் போரூர் ராமச்சந்திரா மருத்துவமனையிலாவது சேர்ந்திருந்தால் பிழைத்திருப்பாளே” என்று அங்கலாய்க்கிறார்கள் அம்பிகாவுடன் அதே ஷிஃப்டில் வேலை செய்தவர்கள்.

கட்டிங்மெஷினின் சென்சார்கள் இடையூறு வந்தால் ஓடாமல் நிற்கவேண்டும். ஆனால், அப்படி நின்றால் உற்பத்தி பாதிக்கும். திரும்ப ஓடுவதற்கு பத்து நிமிடங்கள் ஆகும். இதற்குள், ஏற்படும் உற்பத்தி இழப்பை ஈடுகட்டுவதற்கு இந்தியாவின் மிக மலிவாகக் கிடைக்கும் மனித உயிரை இழக்கலாமே! இதுதான் அங்கிருந்தவர்களின் மனநிலையாக இருந்திருக்கிறது.

’அம்பிகாவிற்கு ஏற்பட்ட அதே நிலைதான் எங்களுக்கும்’ என்று ஒரு பெண் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே அவருக்கு ஒரு மெசேஜ் வந்தது. அடுத்த ஷிப்ட் வழக்கம் போல நடக்கும் என்பதாக.. அதை எங்களிடம் காட்டியபடி உடனிருந்தவர்களிடம் "அப்போவே அந்த மெஷினையெல்லாம் ஒடைச்சுபோட்டுட்டு வந்திருக்கணும் நீங்க" என்று பொருமுகிறார் அவர்.

அம்பிகா இறந்தபின் அடுத்த ஷிட் நடந்திருக்கிறது டெக்னீஷியன்களைக் கொண்டு.

க்ரூப் இன்ஷ்யூரன்சிலும் பெரிதாக எதுவும் கிடைக்காது. அம்பிகாவின் மரணத்திற்கு இழப்பீட்டுத் தொகையாக, பேச்சு வார்த்தையின் போது கிராஜூவிட்டித் தொகையை மட்டும் தருவதாக பேசியிருக்கின்றனர் நிர்வாகத்தினர். ஓய்வு பெறும்வரையிலான அவரது சம்பளத்தை கேட்டதற்கோ 'அது 52 லட்சம் வருது சார், எந்த கம்பெனி கொடுக்கும்' என்று பேசியிருக்கிறான் கம்பெனி ஹெச் ஆர். பேச்சுவார்த்தையை தற்போது எட்டாம் தேதிக்கு தள்ளி வைத்திருக்கிறார்கள்.

எங்களை வைச்சு எவ்ளோ சம்பாரிச்சிருப்பான், ரெண்டு கோடி ரூபா மெஷினை எமர்ஜென்சிலே நிறுத்த முடியாம ஒரு உயிர் போயிருக்கு, 52 லட்ச ரூபாய் கொடுக்க முடியலையா என்று கொந்தளிக்கிறார்கள். 'ந‌டந்தது விபத்தல்ல;கொலைதான்' என்றும் உறுதியாக உணர்ந்திருக்கிறார்கள். 'திமுகவும் அதிமுகவும் வந்தாங்களே, என்ன நடந்தது, எங்களை பத்தி எந்த கட்சிக்கும் கவலையில்ல' என்று வெறுத்துப்போய் பேசுகிறார்கள்.

ஒபாமாவிற்காக நாடே விழாக்கோலம் பூண்டு பட்டாசு வெடிக்கும் ஒலியில் அம்பிகாவிற்காக ஒலிக்கும் நண்பர்களின் குரலை கேட்பவர்கள் யார்?

அம்பிகா தனது தம்பியை படித்து ஆளாக்கியபின்னரே திருமணம் செய்துக்கொளவதாக உறுதியாக இருந்திருக்கிறார். வரும் ஜனவரி எட்டாம் தேதி திருமணமும் நிச்சயிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவரது தம்பி தற்போது டிப்ளமோ இறுதியாண்டு படிக்கிறார். தற்போது அவரது தம்பிக்கு வேலை தருவதாக எது ஏதோ பெரிய உதவியாக நினைத்து வாக்களிக்கிறது நிர்வாகம். "ஊழியர்களின் பாதுகாப்பே தங்களுக்கு பிரதானமென்றும் இச்சம்பவத்தை கம்பெனியின் விதிமுறைகளுக்கேற்ப புலனாய்வு செய்வதாகவும்" அறிக்கை விடுகிறார்கள் கொலையாளிகள்.

அம்பிகாவின் இழப்பை எதுதான் ஈடு செய்ய இயலும், நியாயத்தைத் தவிர!

புலிகளின் பல்லும் ஆதிவாசியின் இரவுகளும் - இரண்டு ஆவணப்படங்களை முன்வைத்து

2010-10-31T00:44:00.000-07:00

நினைவுகள் 2008

2010-10-30T22:38:00.000-07:00

புவியரசு, ப ப ரமணி டாக்டர் சிவகுமார் ,முருகவேள்
நன்றி - கலை இலக்கிய பெருமன்றம்,கோவை

ஒடியன்- அறிமுக நிகழ்வு - பொள்ளாச்சி சுழி இலக்கிய வட்டம்

2010-10-21T20:24:00.000-07:00

மணி முத்து
தோழர் விசுவநாதன்

புலிகளின்மூச்சைஉங்களிடம் ஒப்படைக்கப்போவதில்லை

2010-10-07T04:49:00.000-07:00

கொன்றை மரத்தின் கீழே

ஒரு புலி

மனிதனின் தோல் பரப்பி உட்கார்ந்திருந்தது

நைந்திருந்த அந்த தோல்

உதயபூர் ம்காராசாவுடையதோ

காட்ரன் துரையுடையதோ அல்ல

புலியை குலக்குறியாகக்கொண்ட

கோண்டுவினுடையது

இப்போது

இலைகளை காரி

துப்பத்தொடங்கியது

தாமஸ் கிளப் ஏனோ இன்றைக்கு மர்மமானதாக காட்சியளித்தது .அந்த சந்துக்குள் புலியொன்று தீடிரென பாய்ந்து தாக்குமோ என்ற அச்சத்துடன் இருவர் சிறுநீர் கழித்துக்கொண்டிருந்தனர்

சேகர் தத்தாத்திரியின் மிஸ்டரீஸ் ஆப் டைகர் திரையிடுவதாக எனக்கு வந்த தகவலோடு கணத்துக்கிடந்தேன்

எப்படியாவது பார்த்துவிடவேண்டும் என முயன்றேன் ஆனால் கடைசி வரை படம் பற்றிய எல்லா தகவல்கள்களும் கிடைத்ததே ஒழிய குறுந்தகடு கிடைக்கவில்லை। கிடைத்த தகவல்கள் அதிர்சியாக இருந்தது

பெரும்பாலானவர்கள் தத்தாதிரியின் புலிகள் பற்றிய நல்ல அபிப்ராயம் சொல்லவில்லை. ஆனால் ஆண்டோவின் புலிமேல் நல்ல அபிப்ராயம் சொன்னார்கள்

காலை 10 மணீக்கு தொடங்கவேண்டியகூட்டம் பதினொன்றுக்கு வழக்கமாக தொடங்கியது

அங்கே ‘சோலைக்காடுகள்’ திரையிடப்பட்டது

அது குறித்த கருத்துகள் மிக சாதுவான முறையில் வைக்கப்பட்டது நல்லமுறையில் படமாக்கப்பட்டிருக்கிறதென்றும், இப்படி ஒரு இடம் 40 கிலோ மீட்டரில் இருப்பது ஆச்சரியமாக இருப்பதாகவும் பாம்புகளை பற்றியும் பறவைகளின் குணம் பற்றியும் குறிப்பாக அட்டைகளைப்பற்றியும் தெரிந்துகொண்டதாக ஒரு வட்டம் தெரிவித்தது

இன்னொரு வட்டம் புலிகள் சரணாலயத்தினை எதிர்த்துபோராடும் மக்களுக்கு பின்னே ரிசாட் முதலாலிகள் இருக்கிறார்கள் என்று அரிய கண்டுபிடிப்புகளை சொன்னார்கள்

மிகப்பெரும் போராட்டம் நடக்கயில் சிலருடைய வெஸ்டேடு இன்ட்ரஸ்டுகளும் அதில் இருக்கத்தானே செய்யும். சரி, அந்த ரிசாட்டுகளையும் சேர்த்து தூக்கியடிக்கும் வாய்ப்புகள் தருகிற 2006 வனச்சட்டத்தினை அமுல்படுத்த அழுத்தம் தரும் போராட்டங்களில் இந்த அதிமேதாவிகளின் பங்கு ஏன் ஒரு கிராம்கூட இல்லாமல்போனது

தமிழ்நாடு முற்போக்கு எழுத்தாளர்கள் மற்றும் கலைஞர்கள் சங்கத்தின் கோவை மாவட்ட பொறுப்பாளர் வழக்கறிஞர் மு ஆனந்தனும், வெங்கடேசும் மட்டும் மக்களின் பார்வையிலிருந்து மிகக்கூர்மையான சில கேள்விகளை அரங்கத்துக்கு எழுப்பினார்கள்

ஒரு ஆவணப்படத்துக்கக்காக நானும் தோழர் முருகவேளும் அம்மக்களோடு இரண்டு நாட்கள் தங்கியிருந்தபோது அவர்களிடமும், கூடலூர் செல்வராஜிடவிடமும் ஏகப்பட்ட தரவுகளை வாங்கியிருந்தோம் அதனால் எனக்கு கொஞ்சம் டென்சன் தலைக்கேறியது

நான் எழுந்துபோனேன்

நான் இங்கு ட்ரூத் அபௌட் டைகர் திரையிடுகிறார்கள் என்று கேள்விப்பட்டு வந்தேன் நல்லவேளையாக அது திரையிடப்படவில்லை ஆனாலும்அதுகுறித்த எனது கருத்துகளை இந்த சோலைக்காடுகள் படத்துக்கும் பொருத்தமானவையாக இருக்கும் என கருதுவதால் உங்களோடு பகிர்ந்துகொள்ள விருப்பப்படுகிறேன்

இடதுசாரிகளுக்கும் சூழலுக்கும் சம்பந்தமில்லை என்ற மூடநம்பிக்கைகளை உடைத்து இங்கிருந்து ஒருவர் தீவிரமாக இது குறித்த ஒரு பயணத்தை துவங்கியிருப்பது ஆறுதல் அளிக்கிறது। ஆனால் சுத்த சூழல் வாதிகள் நம்மைபோன்றவர்களிடம் உள்ள அமைப்பையும் ஆர்வத்தையும் சாதகமாக பயன்படுத்தும் போக்கு தீவிரமாகி வருகிறது அதையும் நாம் கவனத்தில் எடுத்துக்கொள்ளவேண்டும்

புலியின் பல்லிடுக்கில் எல்லாம் போய் சதைத்துனுக்குகளை ஆராயும் இவர்களின் கேமராவுக்கு லட்சக்கணக்கான ஏக்கரில் வெறும் நூறுக்கும் இருநூறுக்கும் 100 ஆண்டுகள் குத்தகை என்ற பெயரில் காடுகளை கபளீகரம் செய்துவிட்ட செய்கின்ற காப்பித்தோட்டங்களோதேயிலைத்தோட்டங்களோ தெரிவதில்லை அந்நிய செலவாணிகள் வேண்டும் என்பதற்க்காக மக்களுக்கு களவாணிப்பட்டம் சூட்டி வெளியேற்றத்துடிக்கும் இவர்களின் லென்சுகளில் தேக்குக்காடுகளும் யூக்கலிப்டஸ் காடுகளும்கூட என்றும் பதிவாவதில்லை
மிஸ்டிரிஸ் ஆப் டைகர் ஆவணப்படத்தில் குதிரைமுக்கில் பாக்ஸைட் தோண்டுவதை காண்பிக்கிறோம் என்று சப்பைக்கட்டு கட்டுகிறார்கள்

1ஒன்னறை மணிநேரம் புலிகளைபற்ரிய phd யில் அதற்க்கு காரணமான கொள்ளையர்களையும் அவர்கள் தொழிற்சாலைகளையும் ஒருவிநாடிமட்டும் காட்டிவிட்டு 89 நிமிடம் 99 விநாடிகள் புலிகளின் அழிவுக்கு காரணமாகாத பழங்குடிகளையுமே காரணமாக காட்டுவது அயோக்கியத்தனமாக இருக்கிறது

2 புலிகளின் போரனாக இருந்து அதன் சகலபருவங்களையும் சல்லடைகளால் துளைத்து ஆராய்ந்த அளவு பழங்குடிகளின் வாழ்வும் அவர்கள் நிலத்திலிருந்து அந்நியமானல் உண்டாகும் விளைவுகள் பற்றியும் ஆராயவில்லை அதில் அவருக்கு அக்கறையுமில்லை

3 மனிதனும் புலிகளும் ஒருக்காலும் சேர்ந்திருக்கமுடியாது எனென்றால் புலிகள் தேவலோகத்தில் மட்டுமே உயிர்வாழக்கூடிய பிராணி
இப்படியாக நிறைய கேள்விகள் இன்னும் எண்டேஞ்சராகவே இருக்கிறது

1973 ஆம் வருடம் புராஜக்ட் டைகர் ராஜஸ்தானின் ராந்தாம்பூர் காடுகளில் புலிகள் எண்ணிக்கை 14 ஆனால் அதற்குப்பிறகு அது பத்தாண்டுகளில் ஆண்டுக்கு ஒன்றுவீதம் பெருகி 42 ஆகியதாகவும் இப்போது வெறும் 17 ஆகிவிட்டதென்றும் வெளிவரும் புள்ளிவிவரங்கள் எதை நமக்கு தெரிவிக்கிறது

அதே ராந்தாம்பூர் பற்றிய சரிஸ்காவின் புள்ளிவிவரக்களை பாருங்கள்

2003 ல் 28 ஆக இருந்த புலிகள்
2004ல் 18 ஆக குறைந்து
இப்போது 0 என்றாகிவிட்டதாக தெரிவிக்கிறது

இப்பகுதி 1973 ல் சரணாலயமாக அறிவிக்கப்பட்டு மக்கள் வெளியேற்றப்பட்ட பகுதி

1973 ல் 9 ஆக இருந்த சரணாலயங்கள்
இப்போது 27 ஆக உயர்ந்திருக்கிறது
ஆனால் புலிகளின் என்ணிக்கை 4500 லிருந்து 1500 ஆக குறைந்திருப்பதாக டேட்டாக்கள் சொல்கிறது

சுனிதா நாரயணன் கமிட்டி (TTF tiger task force) யின் அறிக்கையை பாருங்கள்

“வனவிலங்கு சரணாலயமாகவும் தேசிய புலிகள் பூங்காவாகவும் அறிவிக்கப்பட்ட இடங்களில் அங்கிருந்து வெளியேற்றப்பட்டவர்கள் நுழைவதற்கான தடையை மறுபரிசீலனை செய்யவேண்டும், மேலும் சூழலையே புரட்டிப்போடும் கனிம அகழ்வாய்வு திட்டங்கள் வெட்டுமரங்கள் தறிப்பது நீர்மின் திட்டங்கள் அணைதேக்கங்கள் ஆகியவற்றை அனுமதித்திருக்கும் இந்த அரசு வாழ்வாதாரங்களுக்காக காடுகளையே நம்பியிருக்கும், நம்பியிருந்த அம்மக்களுக்கு தடை போடுவது எவ்வளவு பெரிய நகைமுரண்

அம்மக்களை இணைக்காமல் அம்மக்களுக்கு நீதிவழங்காமல் நீங்கள் புலியை காக்கமுடியாது அதன் பாதுகாப்பு பழங்குடிகள் கையில்தான் இருக்கிறதே ஒழிய நீங்கள் அமைக்கிற பாதுகாப்பு வேலிகளில்லை” என்று பலமாக பரிந்துரைத்து அரைந்திருக்கிறது அக்கமிட்டி

மன்னர்கலும் தூரைமார்களும் பணக்காரர்களும்தான் அன்றைக்கும் இன்றைக்கும் வேட்டையாளர்கள்। அவர்களுக்கு துணையாகத்தான் பழங்குடிகளை கட்டாயப்படுத்தி பயன்படுத்துகிறார்கள்

1864 ல் கார்டன்துரை கொன்ற புலிகளின் என்னிக்கை 130

கார்னல் நைட்டிங்கேல் 78

ஐந்தாம் ஜார்ஜ் வேட்டை விருந்தின் போது கொல்லப்பட்டவை 58 குட்டிகள் உட்பட 158 புலிகள்

உதயபூர் மகாராசா கொன்ற புலிகள் 1000

ரைஸ் என்னும் அதிகாரி 1000 ம் புலிகளுக்கு மேல் கொன்றதுமில்லாமல் அவன் பராக்கிரமத்தை ஒருபுத்தகமாக எழுதி வைத்துவிட்டு போயிருக்கிரானாம்
இன்னும் பட்டியல் இருக்கிறது

காலங்காலமாக டப்பாத்தனமான தங்கள் வீரத்தை நிரூபிக்க புலிகளைவேட்டையாடிக் கொன்ற இந்த பரம்பரைதான்,புலிப்பல் போடாத பழங்குடியை, புலி நகத்தை தன் தலைகளில் சூடாத பழங்குடியை, புலியை தன் குலக்குறியாக கொண்ட பழங்குடியை, மரத்தால் தன் வீட்டுக்கு ஒரு கட்டில்கூட செய்துகொள்ளாத பழங்குடியை நோக்கி நெஞ்சில் உரமின்றி நேர்மைத்திறமின்றி தங்கள் சுட்டுவிரலை நீட்டிச் சொல்கிறது
‘நீங்கள் புலிகளை வேட்டையாடுகிறீர்கள் உங்களால் புலிகளுக்கு பிராப்ப்ளம் வெளியேறவேண்டுமென்று’

பழங்குடி மக்கள் பழங்குடிகளாக இல்லை இப்போது மாறிவிட்டார்கள் நெல்லிக்காயை உலுக்கி எடுப்பதில்லை முறிக்கிறார்கள், கொத்துக்கொத்தாக பிடுங்குகிறார்கள் அவற்றைமட்டுமே தின்றுவாழும் குரங்குகள் இப்போது ஹோட்டல்களுக்கு வருகிறது என்கிறார்கள்। ஒரே ஒரு ரகத்தை தின்று பேளும் ஒரு பிராணி இந்த உலகத்திலிருப்பதை கண்டுபிடித்ததற்க்காகவே இவர்களுக்கு நாம் ஏதாவது சிறப்பு அவார்டுக்கு பரிந்துரைத்தால்கூட தப்பில்லையென்று தோன்றுகிறது

அப்படி எங்களின் பண்பாட்டை சூறையாடிய நீங்கள் என்றைக்காவது எங்கள் பண்பாட்டை காப்பதற்க்கோ அல்லது எங்கள் பிரச்சனைகளின் வேர்களை சித்தரிக்கும் ஆவணப்படங்களையோ வேண்டாம் வெறும் போட்டோகளையாவது எடுத்து இப்படி ஊர் ஊராய் மடம்பிடித்து திரையிட்டிருக்கிறீர்களா? என்றால் உறுதியாக அடித்துச்சொல்ல முடியும் இல்லை என்றுஅப்படி செய்யாத நீங்கள் ஒருதலைப்பட்சமாக இதை ஒரு கொடும்பாவியைப்போல் தூக்கிவைத்துக்கொண்டு ஊர் ஊராய் அலைவது உங்கள் நேர்மையற்றதன்மையை காட்டுகிறது,நீங்கள் யாரோவினுடைய கைப்பாவை என்ற சந்தேகம் வலுக்கிறது

இன்றும் நாம் 18 ஆம் நூற்றாண்டின் புலிக்குத்திக்கல்களை பார்க்கமுடியும் புலியும் மனிதனும் சேர்ந்தே வாழ்ந்தற்கான ஆதாரங்கள் அவை ।புலிகளுக்கு மக்களுக்கும் மிகப்பெரிய பிரச்சனை அன்று இருந்திருக்க முடியாது, இன்றும் இருக்க முடியாது

அவர்கள் நோக்கம் இது ....உங்கள் நோக்கம் இதுவா ? என்று பரிசோதித்துக்கொள்ளுங்கள்

1 2006 வனச்சட்டத்தை அமுல்படுத்த தொடங்கும் முன் , புலியின் பெயரிலோ அல்லது வேறு பெயரிலோ எங்களை வெளியேற்றிவிடவேண்டுமென தீவிரமான திட்டங்களுடன் களமிறங்கியிருக்கறீர்கள்

2 நாங்கள் இங்கிருந்து வெளியேறிவிட்டால் நீங்கள் நினைத்தை சாதிக்கமுடியும் இங்கேபல்லாயிரக்கணக்கான டன்களில் புதைந்துகிடக்கும் பிளாட்டினங்களையும் பாக்சைட்டுகளையும் கொள்ளையடிக்க வசதியாக இருக்கும் இந்த மேற்கு கிழக்கு மலைத்தொடர்களை நீங்கள் விரும்பியவண்னம் சுரண்டமுடியும்

३ சில அரசியல் பிரச்சனைகளை ,போராட்டங்களை, போராட்டங்களின் நியாயங்களை, நாடு முழுவதும் உள்ள நடுத்தர மக்களின் மனதிலிருந்து துடைத்தெரிய இது மிக நல்ல ஆயுதம்

அவர்களுக்கன கேள்விகள் .... இதில் உங்களுக்கானதும் இருக்கலாம்

1 எங்களுக்கு சுபிட்சமான வாழ்வை தரப்போவதாகவும், எங்களின் வாழ்க்கைத்தரத்தை உயர்த்தப்போவதாகவும் தம்பட்டமடிக்கும் நீங்களும் உங்கள் கும்பலும்தான் இங்கு நாங்கள் வாழ இயலாத சூழலை ஏற்படுத்தியவர்கள்

2 இப்போதும் நகரங்களுக்கோ ,கிராமங்களுக்கோ சென்றால் எப்போது எங்கள் பதிக்கு திருப்புவோம் என்றுதான் இருக்கிறது மற்ற மக்களின் வாழ்வையும் அங்கே ஏழைகளின் அழுகையையும் வசதியானவர்களின் டாம்பீகத்தையும் பார்த்து ஒருவித நடுக்கம் உருவாகிறது

3 நகரங்களுக்கு வேலைக்கு செல்லும் எங்கள் குழந்தைகள் படும் துயரம் சொல்லிமாளாது தினந்தோறும் ஏதாவது தைரியம் சொல்லியே அனுப்பினாலும்ஆறுமாததுக்கும் மேல் அந்த சூழலில் தொடர்ச்சியாய் வாழ்வது கடுமையான மன அழுத்தத்தை தருகிறது அந்த மன அழுத்ததின் மூலம் எங்கிருந்து ஏன் வருகிறது

4 அங்கே வந்தால் எல்லாம் வசதிகளும் செய்துகொடுக்க தயாராக இருக்கும் இவர்கள் இங்கேயே செய்துகொடுத்தால் என்ன குடி மூழ்கப்போகிறது

5 அதிகமான விலங்குகளின் வாழிடம், பப்பர் ஷோனாகத்தான் இருக்கிரதே ஒழிய மிடில், லோயர் சோனில் அது அதிகமாக தலைகாட்டுவதில்லை இங்கே நிலங்களை ஆக்கிரமித்திருக்கும் வந்தவாசிகளையும், பெரிய முதலாலிகளையும் வெளியேற்றிவிட்டு எங்களுக்கு அந்த நிலங்களின் ஓரங்களை விட்டுவிடுங்கள் நாங்கள் அடர்ந்த மலைகளுக்குள்ளிருந்துகூட அங்குவந்து குடியிருக்கிறோம் நீங்கள் உட்பட உங்கள் துறைகளும் இங்கு காலடிவைக்கவேண்டாம் நீங்கள் அளக்கும் சென்சிடீவ் விலங்கு சுதந்திரமாக உலவட்டும் நாங்கள் ரெடி கம்பணிகள் தயாரா

6 நகரவாசிகள் நீங்கலெல்லாம் எல்லாவிதமான வசதிகளையும் அனுபவித்துக்கொண்டு சந்தோசமாக இருக்கும்போது நாங்கள்(பழங்குடிகள்) மட்டும், ஏன் கஷ்டப்படவேண்டும் என்ற கேள்வி எங்களுக்கான அடிப்படை வசதிகோரி உங்களைப்போன்றவர்களை நோக்கி நாங்கள் கேட்டது

நீங்கள் மிக விசமத்தனமாக அதை எங்களுக்காக காலங்காலமாக துணையாக இருந்துகொண்டிருக்கும் சின்னாம்பதியிலும் வச்சாத்தியிலும் தண்டேவாடாவிலும் தாளவாடியிலும் எங்களுக்காக எங்களோடு சித்திரவதைகளை அனுபவித்த எங்களுக்கான குரலாக இருந்தவர்களை நோக்கி தந்திரமாக எழுப்புகிறீர்கள்

அப்போதுதெல்லாம் நீங்கள் எங்கே போயிருந்தீர்கள், ஏதாவது வாரியக்கூட்டங்களிலோ உயர்ரக ஓட்டல்களிலோ உரையாற்றிக்கொண்டிருந்த , கம்பளிப் புழுவின் புழுக்கைகளை ஆராய்ந்துகொண்டிருந்த உங்களின் திடீர்பாசத்துக்கு காரணம் என்னவென்பது எங்களுக்கு தெரியாமலில்லை

7 ஒரு தண்ணீர் டேங் கேட்டால் நீங்கள் நகரத்துக்கு வந்து பாருங்கள் பலாற்றை ரெடி பன்ணிவைத்திருக்கிறோம்

ஒரு காரை வீடு கேட்டால் நகரத்துக்கு வாருங்கள் உங்களுக்கு மாபெரும் அரண்மனையை தயார் செய்து வைத்திருக்கிறோம்

படிக்க ஒரு பள்ளிகூடமும் நல்ல ஆசிரியனும் கேட்டால் கீழேவாருங்கள் உங்களுக்கு கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைகழகமே தயாராக இருக்கிறது

இப்படி சொல்லும் உங்களை பார்த்துகேட்கிறோம்

இப்போது கீழே உள்ள மக்கள் அனவருக்கும் நீங்கள் ஒழுங்கான இருப்பிடவசதியை அளித்திருக்கிறீர்களா?

நாள்தோறும் பல்லாயிரக்கணக்காணவர்கள் வாழ்விடங்களை அந்நிய காசுக்கும் உங்கள் நகரை அழகுபடுத்தும் முயற்சிக்கும் இழந்துபோராடும் மக்களை நாங்கள் சந்தித்திருக்கிறோம்

கீழே உள்ள மக்கள் அனைவருக்கும் குடிநீர் தட்டுப்பாடின்றி கிடைக்கிறதா?

தண்ணிக்காக பல கிலோமீட்டர் இப்போதும் நடக்கும் கிராமங்களை பார்த்திருக்கிறோம்

கீழே உள்ளஅனைவருக்கும் சமமான கல்வி வசதி கொடுக்கப்பட்டுள்ளதா?

பலலட்சக்கணக்கான குழந்தைகள். குழந்தை தொழிலாளிகளாக இருப்பதை காட்டுகிறதே உங்கள் புள்ளிவிவரங்களில் எங்கள் குழந்தைகளும் இணையவேண்டும் என விருப்புகிறீர்களா?

பலலட்சம் பெண்கள் பாலியல் தொழிலாக அலைவதாக சொல்கிறதே எங்கள் பெண்களையும் உங்கள் சுற்றுலா நகர வளர்ச்சிக்கு இரையாக்கப்போகிறீர்களா?

சில விதிவிலக்குகளை எடுத்துக்கொண்டு அதையே பொதுவாக்கும் முயற்சியில் ஈடுபடுவதும் அதை விதியாக மாற்ற முயல்வதும் துரோகமாக தெரியவில்லையா?

அட செல்போன்களால் சிட்டுக்குருவிகள் காணாமல் போகிறதென்று பலர் தெரிவித்த பிறகும் அந்த சின்ன வசதியையே கைவிடமுடியாத நீங்கள், காலம் காலமாய் ஒன்றாய் வாழ்ந்த புலிகளைவிட்டுவிட்டு காடுகளையும் விட்டுவிட்டு வெளியே வாருங்கள் உங்களுக்காக ஒரு பரலோக ராஜ்ஜியம் காத்திருக்கிறது என்று அழைப்பதை எப்படி நம்பகமானதாக எடுத்துக்கொள்வது

புலியே வந்து சொன்னாலும் நீங்கள் உங்கள் பிரசங்கங்களை விட்டுவிடமாட்டீர்கள். ஏனென்றால் பழகிவிட்ட ஒரு விசயத்தை அதிலும் உங்கள் சமவெளிக்காரர்களின் பரம்பரியமான குற்றத்தை மறைக்க வசதியானதும் உங்களுக்கு அடையாளத்தையும், வருமானத்தையும், அந்தஸ்த்தையும் ஒருசேர ஏற்படுத்தித்தரும் ஒன்றை அவ்வளவு எளிதில் விட்டுவிடமுடியாதுதான்

ஆனால் உங்கள் அந்தஸ்துகளின் கொண்டாட்டங்களின் வெடி எங்கள் வாழ்க்கையின் மேல் விழுகிறது

நாங்கள் எங்கள் வாழ்வையும், புலிகளின் மூச்சையும் உங்களிடம் விட்டுவிடப்போவதில்லை

புதிய ழ வும் பழைய கசடதபற வும்

2010-09-29T02:14:00.000-07:00

ஒரு கட்டத்தில் கோவைமாநகரில் ஒவ்வொரு மாதமும் கடைசி ஞாயிறன்று கவிதை என்று பேசுகிற அத்தனை இளசுகளும் மொத்தமாய் கூடும் ஓர் இடம் பாசறை அதை ஆரம்பத்தில் அண்ணன் மரபின் முத்தையாவும் தற்போது தனது இலக்கியத்துக்கு 302 செக்ஷன் போட்டுவிட்டு நீதிபதியாகி போய்விட்ட அண்னன் தமிழினியனும் சேர்ந்து குஜராத் சமாஜில் நடத்துவார்கள் எல்லா கல்லூரிகளின் பிரதிநிதிகள் இருப்பார்கள் அது கவிஞர்களின் வேடந்தாங்கலாய் இருந்தது என்றுகூட சொல்லலாம்

என்றும் பாசறை தனக்கான அரசியலை விட்டுக்கொடுக்கவேயில்லை அரசியல் வகுப்புகள் என்று தெரியாத அளவுக்கு அரங்கம் தொடர்ந்து ஒர் பெரும் பட்டாளத்தை தயார் செய்திருந்தது. அப்போது நாங்கள், நாங்கள் என்றால் சின்ன குழுதான் முழுக்க அவர்களின் அரசியலுக்கு அப்பாற்பட்டு கடைசி இருக்கையில் உட்கார்ந்துகொண்டு டிராட்ஸ்கியயும் கிராம்ஸியையும் அதர்க்கு சம்பந்தமே இல்லாத சிலபேரையும்பிடித்துவந்து உட்காரவைத்துக்கொண்டு குதரிக்கொண்டிருப்போம் மண்டயோடுகளில் மார்ட்டின் மலம் கழித்து வைப்பான் பூபதி நார்த்போல் அட்டையில் இருக்கும் பூமி உருண்டையை வைத்துக்கொண்டு மீமாம்சம் பேசிக்கொண்டிப்பான் ஆனாலும் எங்கள் கவிதைகளையும் வாசிக்க தவறியதில்லை கட்டாயம் பெரும் பிரச்சினைகளாய்தான் நாங்கள் இருந்திருப்போம்

சரவணன் என்றொரு நண்பர் கடைசியில்தான் கவிதை படிக்க வருவார் எல்லோரும் படிக்கும்போது ஏதோ குறிப்பெடுத்துக்கொண்டிருப்பார் கடைசியில் எல்லோருடைய கவிதையிலிருந்தும் சொல்லையெடுத்து ஒரு டப்பாவுக்குள் போட்டு கலக்கி அடிப்பார் அது அரங்கத்தை நிசப்தமாக்கும்கடைசிவரை அந்த தொழில்நுட்பம் எங்களுக்குள் ரகசியமாகவே இருந்துவந்தது. இதுதான் நவீனகவிதை என்னும் நம்பிக்கையில் அந்த விக்கிரமாதித்தன் இன்னும் மனம் தளரவேயில்லை தற்போது வழக்கறிஞராக இருக்கும் அவருக்கு நாங்கள் வைத்தபெயர் கவிஞர் three eighty
சிலபேர் மேடையேறி சிலவிநாடிகள் நின்றுவிட்டு ‘’பிரபாகரன்’’ என்று மட்டும் சொல்லி விட்டு இறங்கிவிடுவார்கள்
‘’வவுனியா காடிருக்கும் திசைநோக்கி வணங்கி’’ சிலர் தொடங்குவார்கள்
தற்போது செய்தி வாசிப்பாளராக இருக்கும் சுந்தரராமன் மொசைக்கில் பழம் வழுக்குவதுபோல் இழைத்து இழைத்துப்படிப்பார்
மிகப்புகழ்பெற்ற ஹேர்லிக்ஸ் கவிதைவாசித்த பெரியவர் இப்போதும் பந்தயசாலையில் முத்தமிழ் அரங்கத்தை தொடர்ந்து நடத்திக்கொண்டிருக்கிறார்

தமிழுக்கும் மரபுக்கும் பூ சாகோ கலை அறிவியல் கல்லூரியின் வார்புகள் என்ற ஒரு பெருமிதம் இருந்துகொண்டே இருக்கும் அது தவறில்லையென்றே தோன்றுகிறது ஒரு கட்டத்தில் அரசி¢யல் காரணமாக பாசறைக்கு குஜராத் சமாத்தில் இடம் கொடுப்பதில் பிரச்சனை நிலவிய நினைவு மேலும் பல்வேறு பிரச்சனைகள் ஏற்பட்டது மங்கலான நினவில் இருக்கிறது ஆனாலும் ஒரு விடாப்பிடியான வைராக்கியம் பாசறையை தொடர்ந்து நகர்த்திக்கொண்டே இருந்தது
அதற்கு ஒரு காரணம் மாற்றுகளுக்கு மதிப்பளிக்கும் தன்மையும் ஜனநாயகமும் அதன் வேரிலேயே இருந்தது என நினைக்கிறேன் ஏனென்றால் மரபும், தமிழும் நேரெதிர் துருவங்கள் ஒருவர் ஆத்திகம் மற்றவர் நாத்தீகம் ஒருவர் மரபு மற்றவர் புதுசு இருவரும் இணைந்து அரங்கத்தில் மின்னலிடும் கவிதைகளை தலையில் வைத்துக்கொண்டாடிக்கொண்டிருப்பார்கள் நல்ல கவிதைகளை புத்தகமாக்கவும் தயங்கியதில்லை

அப்பூரம் இலக்கிய பாசறை என்னும் இதழை கொண்டுவந்து மாதமாதம் அந்த அரங்கத்தில் வரும் கவிதைகளை வெளியிடுவார்கள் அது எத்தகையது இதை வெளியிடலாம என்று பலநேரம் பிரித்துகூடபார்த்ததில்லை
புவனாகிட்ட கேட்டால் ‘ஒருத்தன் எழுதறதே பெரிசு எடுத்த எடுப்பிலேயே அதை எதுக்கு காயடிக்கனும் எல்லாம் இப்படித்தான் தொடங்கும் ஆனால் இப்படியே தொடராது ’ அவர்களுக்கு வாசிப்புகளுக்கு வாய்ப்பை ஏற்படுத்தி தருவார்கள். அங்கேதான் நாங்கள் கே ஆர் பாபுவிடமிருந்து வெண்பாக்களையும் அவைநாயகனிடமிருந்து ஹைக்கூக்களையும் உள்வாங்கினோம் இலக்கிய ஆளுமைகளை என்று சொல்லும் சிலரை அங்கேதான் சந்தித்திருதோம்
ஒரு நாள் நாகர்ஜுனனின் கர்நாடகமுரசும் தமிழ் இலக்கியத்தின் மீதான ஆய்வும் என்ற புத்தகத்தை வாசிக்க நேரிட்டது அது தமிழின் முதல் நான் லீனியர் புத்தகம் என்றே கருதுகிறேன் அது எங்களை நவீனகவிதைகளை நோக்கி தூக்கியெரிந்தது அப்புறம் ஆத்மநாம் வந்தார் பின் யாராரோ வரிசையாக நூல்பிடித்து வந்தார்கள். மூலங்களை கற்பது என்ற போக்கை முற்றிலுமாக கடாசிவிட்டோம்
நானும் பாசறையில் சாட்டைகளை சிலமுறை சுழட்டியிருக்கிறேன் ஆனாலும் அவர்கள் என்னை எங்கும் விட்டுக்கொடுத்ததில்லை அவர்கள் ஏற்படுத்திய வாய்ப்பு, கவிதை பண்ணையார்கள் இடம் பெறும் மாபெரும் அரங்கங்களில் எனக்கான இடத்தை தந்துகொண்டே இருந்தது நான் இளங்கலை பயின்றுகொண்டிருந்த நேரம் சென்னையில் நாங்கள் அனுதாபிகளாக இருந்த ம லெ(மக்கள் யுத்தம்) அமைப்பால் ஒருங்கிணைக்கப்பட்ட அனைதிந்திய புரட்சிகர இலக்கிய அமைப்பில் (ALRC) ஒரிசா பெங்கால் பீகார் என்று இந்தியாவின் அனைத்து மாநிலமும் பங்குற்ற அந்த கவியரங்கில் தமிழகத்தின் சார்பில் ஒத்தையாய் மேடையேறினேன் அதற்கான தைரியத்தை நான் பாசறையிடமிருந்து கொஞ்சம் பெற்றிருந்தேன்

பாசறை இழுத்துமூடப்பட்டது அதற்க்குப்பினால் பெரும் இடைவெளி.................... கவிதைகளை விட்டுவிட்டு மீண்டும் களங்களுக்கு போனோம் களங்களில் குறிப்பாக சுல்தான்பேட்டை ஒன்றியத்தில் வேகமாகவும் தீவிரமாகவும் பணியாற்றி உளவுப்போலிசாரின் சரித்திரப்புகழ்வாய்ந்த டைரியில் எங்களுக்கென்று ஒரு இடத்தை தொடர்ந்து தக்கவைத்துக்கொண்டோம் அங்கும் கவிதைகளை கைவிட்டதில்லை பாடல்கள் மூலமாகவும் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தோம் இப்படியாக நிறைய பதியமுடியும் அளவுக்கு அனுபவங்களை சேமித்திருக்கிறோம்
இன்று நெருஞ்சி இலக்கியமுற்றம்( என்னாச்சு மீனாட்சி),த மு எ ச, கலை இலக்கிய பெருமன்றம், பாரதி இலக்கிய பேரவை, சூலூர் இலக்கிய பேரவை, என்று நிகழ்வுகள் ஏதாவது ஒரு வடிவத்தில் எப்படியாகிலும் தொடர்ந்துகொண்டிருந்தாலும் பாசறை போல் மீண்டுமொரு ஜனநாயககாலம் வராதா என்று இப்போதும் சில பொழுதுகளில் ஏங்கியது உண்டு

பேராசிரிரர் மணிவண்ணால் பல்வேறு நெருக்கடிகளுக்கு மத்தியில் அனைவரையும் அரவனைக்கும் புதிய ழ பாசறையின் சில கூறுகளோடு வளர்வது மகிழ்சியளிக்கிறது

ஆதிவாசிகளை ஏமாற்றும் நகரவாசிகள் - தமிழக அரசியல் -பாமரன்

2010-09-25T05:08:00.001-07:00

அமெரிக்காவில் செவ்விந்தியப் பழங்குடிகள் பட்டபாட்டையும்... மாயன் பழங்குடியினரைப் பற்றியும் மண்டையை உடைத்துக் கொண்டு எழுதும் எழுத்தாளர்களுக்கு மத்தியில் நம் உள்நாட்டு ஆதிவாசி மக்களைப் பற்றிய கவிதை நூல் ஒன்றினை ஓசைப்படாமல் கொண்டு வந்திருக்கிறார் நண்பர் லட்சுமணன். பிளக்ஸ்... பேனர்... சிறப்பு விருந்தினர்... அழைப்பிதழ்... என ஏக அமர்க்களங்களோடு நாம் நூல்களை வெளியிட்டுக் கொண்டிருக்கும் வேளையில்... அந்தப் பழங்குடி மக்கள் வாழும் பகுதியில்... அதுவும் அந்தப் பழங்குடி மக்களை வைத்தே வெளியிட வைத்திருக்கிறார் லட்சுமணன். அந்த கவிதை நூலின் பெயர்தான்:ஒடியன்.

கோவை அருகிலுள்ள ஆனைகட்டி பகுதிகளில் வாழ்ந்து வரும் இருளர் பழங்குடி மக்களைப் பற்றிய கவிதை நூல் இது.

1987 வாக்கில் ஆனைகட்டி மலைப்பகுதிகளிலுள்ள தூமனூர், தூவைப்பதி போன்ற பகுதிகளுக்கு நண்பர்களோடு சென்று தெரு நாடகங்கள் போட்டிருக்கிறோம். அதற்கு முன்னோடியாக இருந்தவர்கள் மறைந்த என் தோழர்கள் சத்யன், சசி போன்றவர்கள்தான். அதன் பின்னர் ஆதிவாசி மக்களுடனான சந்திப்பு அடிக்கடி இல்லாவிடினும் அவ்வப்போதாவது நிகழ்வதுண்டு. அதனால் அவர்களது மொழி ஓரளவுக்கு பரிச்சயம்தான் எனக்கு. ஆனால் இன்றைக்கு ஏறக்குறைய அழிந்துவரும் மொழிகளில் ஒன்றாக அந்த இருளர்களது மொழியும் இருக்கிறது என்பது சமகாலத் துயரங்களுள் ஒன்று.

இந்த வேளையில் பணபலமும், அடியாள் பலமும் கொண்ட நகரமிராண்டிகளால் அம்மக்கள் என்ன பாடுபடுகிறார்கள் என்பதை எழுத்துவடிவம் இல்லாத அவர்களது பேச்சு மொழியிலேயே சொல்லியிருக்கும் விதம் வெகு நயம்.

‘‘அஞ்சு இட்லிகூ

ஆறு ஏக்கரே கொடாத்து

காலேவாயிலே

கல்லு சொமக்கே நா.”

இதுதான் அவர்களது மொழிநடை. இதையே நகர வார்த்தைகளில் விளக்குவதானால்...

“ஐந்து இட்லிக்கு

ஆறு ஏக்கர் ஏமாந்து

செங்கல் சூளையில்

கல் சுமக்கிறேன் நான்.”

என்றும் சொல்லலாம் இக்கவிதையை.

இட்லியையே பார்க்காத அந்த ஆதிவாசி மக்களை ஏமாற்றி அவர்களது நிலங்களை நகரவாசிகள் எழுதி வாங்கிய அயோக்கியத்தனங்கள் ஏராளம் இருக்கிறது இந்த மண்ணில். ஒவ்வொரு கவிதையின் கீழேயும் ஆதிவாசி மக்களது மொழிக்கான அர்த்தங்களை அளித்திருக்கிறார் கவிஞர். அத்தோடு நில்லாமல் அதன் அருகிலேயே இருளர் மொழிக் கவிதைகளை நகரவாசிகளுக்கான வார்த்தைகளிலும் படைத்திருந்தால் இன்னும் சிறப்பாக இருந்திருக்க வாய்ப்பு இருக்கிறது.

வீடு என்பதை அவர்கள் கூரே என்கிறார்கள்.

தாயை அக்கா என்கிறார்கள்.

தந்தையை அம்மே என்றும் தவளையை கப்பே என்றும் அழைக்கிறார்கள் இம்மக்கள்.

கள்ளம் கபடமற்ற இந்தப் பழங்குடி மக்களிடம் எள்ளலும் நையாண்டியும் துள்ளி விளையாடுவதற்கு அடையாளமாய் ஒரு கவிதை...

“ஆதிவாசிக்கு

அற்புதமா திட்டோம் தந்தேங்கே

டெவலப்புன்னு

டெண்டரு போடுகே

பேப்பருலே எழுதுகா...

டீவிலே காட்டுகா...

ஊரெல்லாம் பேசுகா...

போட்டா புடிக்கா...

நினாக்கு பெரியாபிசர் பதவீ.

இப்போ

நிம்து பேரு வாங்காக்கு

நேனு கடங்காரே.”

அரசு அதிகாரிகளும், தொண்டு நிறுவனங்கள் என்கிற பெயரில் இயங்கும் தன்னார்வக் குழுக்களும் ஆதிவாசிகளுக்கு திட்டங்கள் தீட்டுகிறோம் என்கிற பெயரில் எப்படியெப்படியெல்லாம் தங்களைக் கடன்காரர்கள் ஆக்குகிறார்கள் என்பதை அப்பட்டமாக நக்கலடிக்கும் வரிகள்.

அவர்கள் பேசும் மொழி நமக்கு புதிதாய் இருக்கலாம்। கொஞ்சம் சிரமமாகக்கூட இருக்கலாம். ஆனால் வளர்ச்சியின் பெயராலும்... நாகரிகத்தின் பெயராலும் அழித்தொழிக்கப்பட்டு வரும் இம்மக்களுக்கு ஏதேனும் நாமும் செய்தாக வேண்டும் என்கிற அக்கறையும் சமூகப் பொறுப்பும் இருந்தால் அந்தச் சிரமம் நம்மை ஒருபோதும் உறுத்தாது. ஆகவே மக்களே... வாசிக்க ஆசையிருப்பின் அழையுங்கள்: 094886 57729. அப்புறம் உங்கபாடு அவுங்கபாடு.
http://www.tamilagaarasiyal.com/ActionPages/Cont

அரை செண்டில் ஒரு சுடுகாடும் கோடித்துணி நெய்யும் சாதிப்பேயும்

2010-08-03T09:41:00.000-07:00

µ÷ ¦¾¡¨Ä§Àº¢ «¨ÆôÒ ±ý¨É ¸ðÊô§À¡ð¼Ð

«ó¾ «¨ÆôÒìÌ ¦º¡ó¾ì¸¡Ã÷ ±øÄ¡ §¿Ãí¸Ç¢Öõ, À¡¾¢ì¸ôÀð¼Å÷ ¿¢¨ÄÂ¢Ä¢ÕóÐ Å¢ºÂí¸¨Ç «ÏÌõ ÄðÍÁ½ý, ¾¸Åø¦¾¡Æ¢ø ÑðÀòÐ¨È «¨ÁîºÃ¢ý «Ãº¢Âø ¯¾Å¢Â¡Ç÷.

±ý ¯¼ø ÀÂ½õ ¦ºöÅ¾üì¸¡É ¾Ì¾¢Â¢ø þø¨Ä¾¡ý ¬É¡ø ¾Å¢÷ì¸ÓÊÂÅ¢ø¨Ä

¸¡Ã½õ ¦ÅÚõ «È¢Ó¸õ ±ýÀÐ ÁðÎÁøÄ «ÅÃ¢ý «¨ÆôÒõ, ÀÂ½Óõ ±ô§À¡Ð§Á´Îì¸ôÀð¼ Áì¸Ç¢ý À¢Ãîº¨É¸¨Ç ¦ÅÇ¢ì¦¸¡ñÎÅÕÅ¾üì¸¡¸§Å¡ «øÄÐ «õ Áì¸Ç¢ý «ÊôÀ¨¼ À¢Ãîº¨É¸ÙìÌ ²§¾¡ ´Õ ¾£÷¨Å§Â¡ ¾ÕÅ¾¡¸ þÕó¾¢Õì¸¢ÈÐ ±ýÀÐ ±ÉÐ «ÛÀÅõ

§¾¡Æ÷ ±ôÀ×Óõ Á¨Ä¨Â§Â À¡÷òÐì¦¸¡ñÊÕì¸¡Áø ¦¸¡ஞ்ºõ வேறு À¢Ãîº¨É¸¨Ç À¡÷ì¸¡Ä¡§Á! ÅÕ¸¢È£÷¸Ç¡?

±ôÀÊ ¾ð¼ ÓÊÔõ?

‘¿¡ý «ýëÕìÌ Àì¸ò¾¢ø¾¡ý þôÀ þÕì§¸ý ¯í¸û ÀÂ½ôÀðÊÂÄ¢ø þÕìÌõ «ó¾ °÷ §ÀÃ ¦¸¡íºõ ¦º¡øÖí¸ ¿¡ý «í¸ §À¡Â¢¼§Èý ¿£í¸ À¢ýÉ¡§Ä ÅóÐ §ºóÐì¸í¸’ ±ý§Èý

¦º¡ýÉ¡÷

«ôÀÊ Ó¾Ä¢ø ¦ºýÈ °÷

¿øÄ¢ ¦ºðÊ À¡¨ÇÂõ

§¸¡¨Å Á¡Åð¼õ «ýëÃ¢Ä¢ÕóÐ 5 ¨Áø ¦¾¡¨ÄÅ¢ø þÕìÌõ ´Õ ÅÃñ¼ ¿¢ÄôÀÌ¾¢ «Ð

¦ÀÃ¢Â¡÷ ÀÊôÀ¸õ ±ýÈ Òò¾õÒ¾¢Â ¦ÀÂ÷ÀÄ¨¸ ±ý¨É ÅÃ§ÅüÈÐ

«È¢Ó¸òÐìÌ À¢ýÉ÷ ±ý¨É «Å÷¸û ÀÌ¾¢ìÌû «¨ÆòÐî¦ºýÈÉ÷

.............................................................................

«ÄÈ¢Â ¦¾¡¨Ä §Àº¢¨Â ±ÎòÐô§Àº¢§Éý

‘

’¿øÄ§Å¨Ä ¿£í¸û þÃñÎ Á¡¾õ ¸Æ¢òÐ Åó¾¢Õì¸¢È£÷¸û §À¡ÉÁ¡¾õ Åó¾¢Õó¾¡ø ¯í¸û ¨¸¸û ¦Åðð¼ôÀðÊÕó¾¡Öõ ¬îºÃ¢ÂôÀÎÅ¾ì¸¢ø¨Ä ’’

±ýÉ ¦º¡øÄÈ£í¸?

¬Á¡õ ¦ºø§À¡ý §ÀºìÜ¼¡¦¾ýÈ ±Ø¾ôÀ¼¡¾ ¾¨¼Â¡¨½ þ¿¾ Àஞ்º¡Âò¾¢ø இருந்தது

‘´Õ ¦¾¡¨Ä¦¾¡¼÷ÒòÐ¨È «¨ÁîºÃ¢ý ¦¾¡Ì¾¢Â¢ø ¦ºø§À¡É¢ø §Àºò¾¨¼Â¡?

¬Á¡õ ¾Ä¢òÐ¸ÙìÌ ÁðÎõ

þýÛõ «¾¢÷îº¢Â¢ø ¯¨ÈóÐ ¿¢ý§Èý

±ýÉ §¾¡Æ÷ þÐì§¸ þôÀÊ ¬¸¢ðËí¸ Å¡í¸ þýÛõ À¡÷ô§À¡õ

þ¾À¡Õí¸ þ×Ú §ÀÕ ¦ºøÅÃ¡ˆ õ.. ¦º¡øÖôÀ¡

§À¡ÉÁ¡ºõ þ§¾ ¿¡Ùí¸(21.6.2010)

«ó¾¡ ¦¸¼ì¸¢øÄ «ó¾ Àஞ்º¡ÂòÐ ¬À£Í Àì¸õ §Áøº¡¾¢¨Â §º÷ó¾ ãÏ

þÇÅð¼í¸ º£ð¼¡ðÊ¸¢ðÊÕó¾¡í¸

¿¡Ûõ §¾ÅÃ¡ƒ¤õ «í¸¾¡ý ¿¢ýÉ¢Õó§¾ý

õ.. ¦º¡øÖí¸

«ôÒÈõ «×í¸¸¢ð¼ ²í¸ Àஞ்ÂòÐ ¾¨ÄÅ÷ þí¸øÄ¡õ ¦ÅÇ¢Â¡¼¡ÐýÛ ¦º¡øÄ¢Õì¸¢È¡¦ÃøÄ¡ ¦¸¡íºõ ¾ûÇ¢ ¦Å¨ÇÂ¡ð¼Ä¡Á¢øÄ£í¸Ç¡

ÁÃ¢Â¡¨¾Â¡ö¾¡ý ¦º¡ý§Éý

¿£ Â¡Õ¼¡ ±í¸ÙìÌ Òò¾¢ ¦º¡øÄ....... ºì¸¢Ä¢ò¾¡§Â¡Ç¢....!

²í¸, ±ýÛí¸ «×Õ ¦º¡ýÉ¾ ¦º¡ý§Éý «ùÅÇ×¾¡ý ºÃ¢ ±ýÉ§Á¡ ÀýÛí¸ «ôÒËÛðÎ ¾¢ÕõÀ¢§Éý

«ó¾ Àºí¸ ±øÄ¡Õõ ±ý¨ÉÔõ §¾ÅÃ¡¨ƒÔõ ¦À¡ÃðÊ ±ÎòÐ ¨¸Â¢ ¸¡Ö ÀÌ¦¼øÄ¡õ §ÀòÐÐð¼¡í¸

«ôÒÈõ ±í¸¡Ù¸ ÅóÐ ¸¡ôÀ¡ò¾¢ ¦¸¡ñÎ§À¡ö ¬ŠÀò¾¢Ã¢§Ä §ºòÐÉ¡í¸

þýÛõ ÁÕòÐÅõ À¡÷òÐì¦¸¡ñÊÕó¾ Å¨Çó¾¢Õó¾ ¦ºøÅÃ¡ˆ À¡¾ò¨¾Ôõ Àü¸û ¯¨¼óÐ Å£í¸¢Â¢Õó¾ §¾ÅÃ¡ƒ¢ý ÀÌ¨¼Ôõ À¡÷òÐ ¦Åð¸¢¾¨ÄÌÉ¢ó§¾ý

«ôÒÈõ ±ýÉ ¦ºö¾£í¸?

«ôÒÈõ §À¡Ä£ÍÄ §À¡ö Ò¸¡÷¦¸¡Îò§¾í¸

¬É¡ §À¡Ä£Í §¸Í §À¡¼Ä£í¸

«ôÒÈÁ¡ ¦ÀÃ¢Â¡÷ ¾¢Ã¡Å¢¼÷ ¸Æ¸ ¾¨ÄÅ÷ Á½¢Âñ½í¸¢ð¼ ¦º¡ý§É¡õ

«×Ú ±í¸Ùì¸¡¸ Š§¼ºÛÄ §Àº¢É¡Õ

«×Õ ºñ¼§À¡ð¼ ¦À¡ÈÌ¾¡ý §¸§º §À¡ð¼¡í¸

þ¨¾ì§¸ûÅ¢ôÀð¼ §Áøº¡¾¢ì¸¡Ãí¸'¿¡í¸Ùõ §¸Í ¾¡§Ã¡õ «×í¸¨ÇÔõ ¯ûÇ ÒÊîÍ§À¡Îí¸ýÛ' Àஞ்º¡ÂòÐ À¢Ãº¢ÃñÎ ¾¨Ä¨ÁÂ¢Ä ±ø§Ä¡Õõ §Ã¡¼ ÁÃ¢îÍ ¯ì¸¡óÐð¼¡í¸

±í¸§Á¨ÄÔõ ¦¸¡¨ÄÓÂüº¢!!!!!!!!!!! ÅÆìÌ§À¡ðÎ ¯ûÇ¡Ã§À¡ðÎð¼¡í¸

¿£í¸ ±í¸ §ÁÄ ¦¸¡Îò¾ À¢º¢¬¨Ã Å¡ÀŠ Å¡í¸¢É¡ ¿¡í¸Ùõ ¯í¸ §ÁÄ ¦¸¡Îò¾ §¸º Å¡ÀŠ Å¡í¸¢ì¸§È¡ÓýÛ Àஞ்º¡ÂòÐìÌ Åó¾¡í¸

þí¸ À¡Õ ¯í¸§ÁÄ §À¡ðÊÕì¸¢ÈÐ ¦¸¡Äì§¸Í ¯í¸ Å¡úì¨¸ «ùÅÇ×¾¡ý

¬Á¡õ þÐ ¦¸¡Œºõ ¦ÀÃ¢Â §¸Í¾¡ý ±ÐìÌ «×í¸ ¸¢ð¼ §Á¡¾¢ðÎ ¨ÀºÄ¡ §À¡í¸

Áக்கள் ¦º¡øÄ ¦º¡øÄ ÀÂ§ÁÈ¢¢ì¦¸¡ñ§¼ §À¡ÉÐ

‘ºÁ¡¾¡ÉÁ¡’!!?? §À¡¸Ä¡õ ±ýÈ «ù÷¸Ç¢ý ÓÊ¨Å ´ÕÅÃ¢ý

þÃ× ºó¾¢ôÒ Á¡üÈ¢Õó¾Ð «ó¾ ºó¾¢ôÒ «õÁì¸ÙìÌ ¨¾Ã¢Âò¨¾ ÁðÎÁøÄ¡Áø

§Áøº¡¾¢ì¸¡Ã÷¸Ç¢ý ¦¼ìÉ¢ì¨¸Ôõ ÒÃ¢Â¨Åò¾¢Õó¾Ð

«¾üìÌôÀ¢ÈÌ

°§Ã ¾¢ÃñÎ ¸¡Åø¿¢¨ÄÂòÐìÌ ¦¸¡ñÎ§À¡Â¢Õó¾ ¦ºøÅÃ¡¨ƒÔõ §¾ÅÃ¡¨ƒÔõ Á£ðÎì¦¸¡ñÎÅó¾¢Õì¸¢ÈÐ

ÅÆì¸Á¡É ÀÃ¢Á¡üÈí¸ÙìÌôÀ¢ÈÌ

±ó¾§Á¨¼Â¢ø «Å÷¸¨Ç «ÛÁ¾¢ì¸Å¢ø¨Ä§Â¡ ±ó¾ Áñ½¢ø «Å÷¸û §Àº ¾¨¼Å¢¾¢ì¸ôÀð¼§¾¡ «§¾ þ¼ò¾¢ø ¨Áì¦ºð¸ðÊ Àó¾ø§À¡ðÎ ´Õ À¢ÃÁ¡ñ¼Á¡É ¦À¡ÐìÜð¼ò¨¾ ¿¼ò¾¢Â¢Õì¸¢È¡÷¸û

¦À¡ýÍ¾¡Å¢ý ‘¿¼ó¾¸¨¾’ ¾¢¨ÃÂ¢¼ôÀðÊÕì¸¢ÈÐ. «¿¾ ÌÚõÀ¼ò¾¢ý þÚ¾¢ì¸¡ðº¢¨Â ¸ñ¼§À¡Ð, «õÁì¸Ç¢¼Á¢ÕóÐ ÀÈó¾ Å¢º¢Öõ, ÀÄò¾¨¸¾ð¼Öõ «Å÷¸Ç¢ý §Åð¨¸¨Â ¦ÅÇ¢ôÀÎò¾¢Â¢Õì¸¢றÐ

º¢ýÉ º¢Ú ¸¢Ã¡Áò¾¢ø ¬Â¢Ãõ§ÀÕìÌ §Áø ¾¢ÃñÊÕó¾ «ó¾ìÜð¼õ ¬¾¢ì¸º¡¾¢ì¸¡Ã÷¸ÙìÌ «îºò¨¾Ôõ ¾Ä¢òÐ¸ÙìÌ «ÇÅ¢¼ÓÊÂ¡¾ ¨¾Ã¢Âò¨¾Ôõ ÅÆí¸¢Â¢Õì¸¢றÐ

þô§À¡Ð ¿¢¨Ä¨Á ¾¨Ä¸£Æ¡ö Á¡È¢Â¢Õì¸¢ÈÐ

þÃð¨¼ ¼õÇ÷ Ó¨È þø¨Ä

§Á¨¼Â¢ø «ÁÃÓÊ¸¢ÈÐ

¨¾Ã¢ÂÁ¡ö ¯ÄÅÓÊ¸¢ÈÐ

þó¾ Á¡üÈí¸¨Ç ÁüÈ ¸¢Ã¡Áí¸Ç¢Öõ ¦ºÂøÀÎò¾ ÀÊôÀ¸ §¾¡Æ÷¸û ÓÂýÚ¦¸¡ñÊÕì¸¢È¡÷¸û

º¡¨Ää÷ À¢Ã¢¨Å ÅñÊ ¸¼ìÌõ§À¡Ð ®ŠÅÃý ¸¡ðÊÉ¡÷

þÐ¾¡ý ±í¸ ÍÎ¸¡Î

±Ð?

þ§¾¡ þÐ¾¡í¸

þÐÅ¡? «¾¢÷îº¢Â¢ø §¸ð§¼ý

¬Á¡í¸

¯Ä¸ò¾¢§Ä§Â Ó¾ýÓ¾Ä¡¸ «¨Ã ¦ºñÊø ´Õ ÍÎ¸¡ð¨¼ þíÌ¾¡ý À¡÷ì¸ ÓÊó¾Ð

¦ÃñÎ§ÀÕ ´ðÎì¸¡ ¦ºò¾¡ ¦Áõ§ÁÄ¾¡ý ¦À¡¨¾ì§¸¡Ûí¸ †¡ †¡ †¡

¿ñÀ÷¸û §Å¾¨É¨Â ¿ì¸Ä¢ø Á¨Èò¾¡÷¸û

«¾À¡Õí¸ «ó¾ ¦À¡Ä¢§ÁÄ¾¡ý ¦À¡½ò¾ àì¸¢¸¢ðÎ §À¡§¸¡Ûõ

¦À¡லிÂ Å¢ðÎ ¸¡ðÎìÌûÇ ¸¡Ä¦Åîº¡ «ùÅÇ×¾¡

²§É¡ ¦ÁÇÉõ ±ý¨É ´Õ ÀÕóÐ §À¡ø ÝÆóÐ ¦¸¡ñÎ ¦¸¡ò¾¢ò¾¢ýÈÐ

¸õÀ¢Â¢Ä ¿¼ìÌÈ Å¢ò¨¾ ±í¸¡ÅÐ ¦º¡øÄ¢ò¾ó¾¡ §ºò¾¢ÔÎí¸ - þÐ Ã¡Áý

±ÐìÌ

þó¾ ´ò¨¾ÂÊÂ¢Ä À¢½ò¨¾ àì¸£ðÎ §À¡ö ¦À¡¨¾ì¸ÈÐìÌò¾¡ý †¡†† ÁÚÀÊÔõ º¢Ã¢ò¾¡÷¸û

ÍÎ¸¡Î ¦ÀÃ¢º¡¾¡ý þÕóÐí¸ ¦ÃñÎ ¸¡ðÎì¸¡Ãí¸Ùõ º¸¡§À¡¼õ §À¡ðÎ ¾ûÇ¢ ¾ûÇ¢ ÅóÐ þôÀ þó¾ «¨Ã¦ºñð «¾¢ºÂò¾ ±í¸ÙìÌ ¯ðÎÕì¸¡í¸

¿¡ð¨¼§Â þ¨½ìÌõ §¾º¢Â ¦¿Îíº¡¨ÄÂ¢ø¾¡ý þó¾ °÷ þÕì¸¢ÈÐ

â§Ç ¸×ñ¼ý Òà÷........

«§¾¡ «í¸ ¦¾Ã¢Ô¾¢ø¨ÄÂ¡ º¡÷.. «Ð¾¡ý ¿¡í¸ ¦Á¡¾øÄ þÕó¾ °Õ

²ý þôÀ «í¸ þø¨ÄÂ¡ ¿£í¸?

«í¸ ÁÛºíÌÊÂ¢Õì¸ÓÊÔí¸Ç¡!

²ý?

«¾§Âý §¸ð¸È£í¸!

«ó¾ °ÕìÌÇ ¿¡í¸ ¿¼ì¸Ü¼¡Ð!

«×í¸ °ðÎÄ ¸øÂ¡½õ ¿¼ó¾ «ÐÄ ¿¡í¸ §À¡¸ìÜ¼¡Ð!!

செத்தா «ÐÄ ±ÎòÐðÎ§À¡¸ìÜ¼¡Ð!!!

..... ....

º£ÕýÉ¡ «ÐÄ §À¡¸ìÜ¼¡Ð!!

²ý §À¡¸ìÜ¼¡Ð ?

«Ð ¸×ñ¼Õ Å£¾¢í¸, «Ð¾¡ý ´§Ã ¸¡Ã½õ²¾¡ÅÐ ¿øÄÐ ¦¸ð¼ÐýÉ¡ «ó¾ Ìð¨¼ÅÆ¢§Â¾¡ý §À¡¸Ûõ ÅÃÛõ

«ó¾Ìð¨¼ ÅÆ¢¨Â À¡÷ò§¾ý «Ð ÅÆ¢¦ÂýÚ ¦º¡øÅ¾üì¸¡É ±ó¾ ¾Ì¾¢ÔÁüÚ º¢ýÉ கோடு §À¡ø ¸¡ðº¢ÂÇ¢ò¾Ð

«ó¾ ¿Ã¸òÐÄ Å¡Æ ºí¸¼ôÀðÎðÎ þí¸ ÅóÐ ÌÊ¨º§À¡ðÎ ¦À¡ÆôÀ µðÊ¸¢ðÊÕì§¸¡õ

þí¸ ¸ÃñÎí¦¸¨¼Â¡Ð ¾ñ½¢Ôõ ¸¢¨¼Â¡Ð ¬É¡Öõ Í¾ó¾¢Ãõ þÕìÌÐ

²ý ¨ÄðÎõ ¾ñ½¢Ôõ §¸ð¸Ä¡õ ¾¡§É

§¸ð§¼¡§Á......!

þ§¾¡ þó¾ Å¡öì¸¡ø «ÐÄÔõ Áñ½«ûÇ¢ §À¡ðÎÕîÍ

Å¡öì¸¡Ä¡?

¬Á¡í¸ ¿¡í¸ þí¸ ÌÊÅÕõ§À¡Ð þÐ º¢ýÉ ÊîÍ þôÀ ¦ÀÃ¢Â Å¡öì¸¡Ä¡ ¦ÅðÊô§À¡ð¼¡í¸, ²Ã¢ô¦À¡Èõ§À¡ìÌìÌ ´ñÏõ ÌÎì¸Á¡ð¼¡í¸È¡í¸

«§¾¡ «×Õ ¾¨ÄÂ¢ðÎ¾¡ý ¾ñ½¢ìÌ ´Õ §¼íÌõ ÒÇÇí¸ ÀÊì¸ ´Õ Å£¾¢ ¨ÄðÎõ §À¡ðÎò¾ó¾¡í¸

ÒûÇí¸ ÀÊì¸ ¿¡í¸ ÌÊÂ¢Õì¸ ±ôÀÊÂ¡ÅÐ À¢Ãîº¨ÉÂ ¾£òÐ ´Õ ²üÀ¡Î Àñ½¢ì¦¸¡Îí¸ ¯í¸Çò¾¡ý ¿õÀ¢Â¢Õì¸¢§È¡õ

¦¸ஞ்Íõ ¸ñ¸§Ç¡Î ¨¸¦ÂÎòÐ «¨ÁîºÃ¢ý ¯¾Å¢Â¡Ç¨Ã §ÅñÊì¦¸¡ñ¼¡÷¸û

«îºõÀ¡¨ÇÂõ

þí¸ 50 ÌÊ¸ þÕì§¸¡õ ¬É¡ ¨ÄðÎõþø§Ä ¾ñ½¢Ôõ þø§Ä

²ýÉ¡ þÐ×õ Ìð¨¼¦À¡Èõ§À¡ìÌ

«ôÒÈõ ±í¸ÙìÌ ±¼õ §ÅÏõÓýÛ Àஞ்ºÂòÐÄ §¸ð§¼¡õ

«×Ú °ðÎìÌ 3000 õ ÌÎí¸ பஞ்சாயத்துல þÕóÐ ´Õ «§Á¡ñ¼ §À¡ðÎ Àì¸òÐÄ þÕìÌÈ ¿¢Äò¾ Å¡í¸¢ Å£Î ¸ðÊì¸Ä¡ÓýÉ¡Õ

¿¡í¸Ùõ Ìடுò§¾¡õ

À½ò¾ §ºò¾ÈìÌûள ¦À¡Èó¾ ¿¡Ù ¸ñÊÕîÍ «¾ ¦¸¡ñÎ§À¡ö «ôÀ

À¢Ãº¢¦¼ñ¼¡ þÕó¾ Ì½§º¸Õ¸¢ð¼ ¦¸¡Îò§¾¡õ

¿¢Äõ Å¡í¸¢Â¡îÍýÉ¡ «í¸ §À¡¸§ÅñÊÂÐ¾¡§É

«×Õ ±í¸£í¸ Å¡í¸¢ ÌÎò¾¡Õ!

¿¢ÄòÐì¸¡ÃÕ þôÀ «ó¾ Å¢¨ÄìÌ ÌÎì¸ÓÊÂ¡Ð þýÛõ ±îº¡ ÌÎí¸ýÛ §¸ì¸Ã¡Õ «¾É¡Ä þýÛõ À½õ §ÅÏÓýÛ §¸ð¼¡Õ

«ôÒÈõ «¾Ôõ ÒÃð¼ ÓÊÂÄ

¦ºÃ¢ நமக்கு «ùÅÇ×¾¡ý ÌÎòÐ ÅîºÐýÛðÎ «ó¾ À½ò¾ þôÀ ¾¢ÕõÀ¢§¸ð§¼¡õ

‘«ÐìÌ þÐìÌýÛ ¦ºÄÅ¡Â¢ÕîÍ’ ‘«ôÀ þÕó¾ «ó¾ ¬÷ ³ ¸¢ð¼ ÌÎò§¾ý «×Õ þôÀ transfer ¬¸¢ §À¡Â¢ð¼¡Õ’ «ôÀËýÛ ¸¨¾ ¦º¡øÄÈ¡Õí¸! þ§¾ Á¡¾¢Ã¢¾¡ý º¡¨ÄäÃ¢ÄÔõ À½õÅ¡í¸¢ðÎ ÊÁ¢ì¸¢ ¦¸¡Îò¾¡Õ

¿¡ý ÄðÍÁ½ý Àì¸õ¾¢ÕõÀ¢§Éý

¿¢Äò¾ Å¡í¸¢ þó¾ Áì¸ÙìÌ Å£Î ¸ðÊò¾Ã§ÅñÊÂÐ ¬¾¢ ¾¢Ã¡Å¢¼ ¿ÄòÐ¨ÈÂ¢ý ¦À¡ÚôÒ «¾¡§Ä þ¨¾ Á¡Åð¼ ¬¾¢¾¢Ã¡Å¢¼ ¿ÄòÐ¨È «¾¢¸¡Ã¢ ¸ÅÉòÐìÌ ¦¸¡ñÎ§À¡Â¢Õì¸¢§È¡õ «Å÷¸Ùõ ÅóÐ À¡÷¨ÅÂ¢ðÎ போயிருக்கிறார்கள், º£ì¸¢ÃÁ¡ þó¾ À¢Ãîº¢¨ÉìÌ Å¢Ê× ¸¢¨¼ìÌõ ±É ¿õÒ¸¢§Èý

þ¨¾ ¦ºÂøÀÎòÐÅÐ ÁðÎÁøÄ ºõÀó¾ôÀð¼ Ð¨ÈÂ¢ý §Å¨Ä, «ó¾ Áì¸û ÓýÉ¡ø °Ã¡ðº¢ò¾¨ÄÅÃ¢¼õ þÆó¾ À½ò¨¾Ôõ Á£ðÎõ ¾Ã§ÅñÎõ

¦ºöÔÁ¡ ¬¾¢¾¢Ã¡Å¢¼ ¿ÄòÐ¨È?

¦¾¡¼÷óÐ ¾Ä¢òÐ Å¢§Ã¡¾ô§À¡ì¸¢ø º¡¾¢¦ÅÃ¢Â÷¸ÙìÌ Ð¨½Â¡¸ ¿¢üÀÐ ÁðÎÁøÄ

º¡¾¢¦ÅÃ¢§Â¡Î ¦ºÂøÀðÎì¦¸¡ñÊÕìÌõ °Ã¡ðº¢ ¾¨ÄÅ÷¸Ç¢ý À¾Å¢¨Â ÀÈ¢ì¸§ÅñÎõ

þ§¾§À¡ýÈ À¢Ãîº¢¨É¸Ç¡ø அலைகழிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் Àø§ÅÚ ¸¢Ã¡Áí¸¨ÇÔõ À¡÷¨ÅÂ¢ð¼À¢ÈÌ «ÅÃ¢¼õ ¦º¡ý§Éý

þ¨¾ ¬Å½ôÀÎòÐí¸û þó¾ பிரச்சனைகளின்போது கடைபிடிக்கப்பட்ட ÅÆ¢Ó¨È¸û ÓÂüº¢¸û ÁüÈÅ÷¸ÙìÌõ ´Õ ÅÆ¢¸¡ð¼Ä¡¸ þÕìÌõ þ¨¾ ´Õ ¬Å½ôÀ¼Á¡¸ Á¡üÈ ÓÂüº¢ ¦ºöÔí¸û ±ýÚ §¸ðÎì¦¸¡ñ§¼ý

¯¼ÉÊÂ¡¸ ¦¾¡¨Ä§Àº¢Â¢ø ¦À¡ýÍ¾¡Å¢¼õ §Àº¢§É¡õ «Å÷ þ¨½óÐ ¦ºö§Å¡õ ±ýÚ ´òÐì¦¸¡ñ¼¡÷

Å¢¨¼¦Àü§Èý

þí§¸ ²üÀðÎì¦¸¡ñÊÕìÌõ Á¸ò¾¡É Á¡üÈí¸ÙìÌ பின்னாலிருந்து ¦ºÂøÀð¼ ¦ÀÃ¢Â¡÷ ¾¢Ã¡Å¢¼÷¸Æ¸ò¾¢ý ¾¨ÄÅ÷ ¦¸¡Çòà÷ Á½¢Ôõ, Ì þÃ¡Á¸¢Õட்டிணனும்.

¦ÀÃ¢Â¡÷ ÀÊôÀ¸ò¾¢ý ¿ñÀ÷¸Ùõ,

µð¨¼ôÀüÈ¢ ¸Å¨ÄôÀ¼¡Áø இப்பகுதி ¾Ä¢òÐ¸Ç¢ý ¾¡÷Á£¸ «ÊôÀ¨¼¯Ã¢¨Á¸Ùìகாக Àì¸ÀÄÁ¡¸ ¦ºÂøÀðட ¾¸Åø ¦¾¡Æ¢ø ÑðÀòÐ¨È «¨Áîºரும்,

±ô§À¡Ðõ þõÁì¸Ç¢ý ¦¾¡¼÷À¢ø þÕóÐ¦¸¡ñÎ ¦¿Õì¸ÊÂ¡É §¿Ãí¸Ç¢¦ÄøÄ¡õ Ð¨½ ¿¢üÌõ «ÅÃ¢ý «Ãº¢Âø ¯¾Å¢Â¡ÇÕõ,

Å½ì¸òÐìÌõ Å¡úòÐìÌõ ¯Ã¢ÂÅ÷¸û

பிரேமானந்- ஒரு மாபெரும் சகாப்தத்தின் மறைவு -இரா முருகவேள்

2010-07-18T07:54:00.000-07:00

இன்று பிரேமானந்தின் அறிவியல் முறைமை அருங்காட்சி யகத்தின் துவக்கவிழா. இந்த நாளுக்காகத்தான் அவர் நீண்ட நாட்களாக உழைத்து வந்தார். ஆனால் அதற்கு முன்தினம் தான் அவருக்கு உற்ற நண்பராகவும், தோழராகவும் இருந்து வந்த அவரது சகோதரர் தயானந்த் மரணமடைந்திருந்தார். எனவே விழா தள்ளிப் போயிருக்கும் என்று நினைத்திருந் தேன். ஏன் வரவில்லை என்று பிரேமானந்திடமிருந்து போன். டவுன்ஹால், உக்கடத்தின் நெரிசல், இரைச்சல் எல்லாவற்றை யும் கடந்து சென்றதே நினைவில்லை.

சொந்த சகோதரனுக்காக இந்த விழாவை இரண்டுநாள் தள்ளி வைத்தாலென்ன? திருமணம் முடிந்து நேராக டூட்டிக்குப் போனேன் என்று சொல்லும் தொழில் வெறி பிடித்தவர்கள் மீது வழக்கமாக ஏற்படும் எரிச்சல், பிரேமானந்தின் மீதும் தோன்றியது. வாழ்நாள் எல்லாம் முற்றும் துறந்த ஞானி களைக் கிண்டலடித்துக் கிண்டலடித்து பிரேமானந்தே இப்படி ஒரு ஞானியாகி விட்டாரோ என்று தோன்றியது.

அருங்காட்சியகத்தின் முன் நடுநாயமாக பிரேமானந்த் உட் கார்ந்திருந்தார். ஒரு விபத்தில் பற்கள் உடைந்து போனதால் பல்செட் பொருத்தியிருந்தார். ஒழுங்கான வரிசைப் பற்கள் தெரிய சிரித்தபடி வரவேற்றார். அடர்ந்த வெண்ணிற தாடிக் குள் சிரிக்கும் போது கவர்ச்சிகரமாகத் தோன்றினார்.

விழா தள்ளிப் போயிருக்கும் என்று நினைத்தேன் என்றேன். அவர் திரும்பவும் சிரித்தார். ஏன், நீ சாகமாட்டாயா?

அந்த நேரத்தில் பிரேமானந்தும் மரணத்தை எதிர்நோக்கிக் கொண்டுதான் இருந்தார். குடல் புற்றுநோய் முற்றிய நிலையில் இருந்தது. அதிகபட்சம் ஆறுமாதம் என்று அவரே சொல்லிக் கொண்டிருந்தார். எனவே ஒவ்வொருநாளும் முக்கியமென்று அவர் எண்ணியிருந்திருக்கலாம்.

***
04.10.2009 அன்று மாலை பிரேமானந்த் மரணமடைந்தார். அன்று காலை ஏறக்குறைய அரை மயக்க நிலையில் இருந்த போது தோழர் விஜயகுமாரை அழைத்து மரணத்திற்குப் பின் தன் உடலை மருத்துவக்கல்லூரி மருத்துவமனையில் ஒப்ப டைப்பதற்கான ஆவணங்களில் ரேகை வைத்தார். அவரால் கையெழுத்திட முடியவில்லை. பிரேமானந்த் வாழ்நாளெல்லாம் மூடநம்பிக்கைகளுக்கும் மத பீடங்களுக்கும் எதிராக சமரசமின்றி போராடினார்.குறிப்பிடத் தக்க வெற்றிகளையும் ஈட்டினார். ஆனால் டாக்டர் கோவூரிட மிருந்து தான் பெற்ற களம் முழுவதும் வெல்லப்படவில்லை என்பது அவரக்குத் தெரிந்தே இருந்தது.

பிரேமானந்த் பற்றி சஜீவ் அந்திகாட் எடுத்த ஆவணப்படம் (Miracle Hunters) இப்படித் தொடங்குகிறது: பிரேமானந்த் ஆகிய நான் விஞ்ஞானத்திற்கு அப்பாற்பட்ட அற்புதங்களை யாராவது நிகழ்த்திக் காட்டினால் அவர்களுக்கு ஒரு இலட்சம் ரூபாய் தரத் தயாராக இருக்கிறேன். இந்த சவாலை முதலில் விடுத்தவர் டாக்டர் கோவூர். அவர் இறந்து ஓராண்டு கழித்து பிரேமானந்த் அதைத் தொடர்ந்தார்.

கோவூரின் மரணத்தால் நிம்மதிப் பெருமூச்சுவிட்ட சாமியார் களின் தூக்கத்தை பிரேமானந்த் குலைத்தார் என்பதையே அந்தக் காட்சி விளக்குகிறது. சற்றே நாடகபாணியில் இருந் தாலும் இதிலிருந்த கம்பீரம் வசீகரிக்கத்தான் செய்கிறது.
*** பிரேமானந்த் கேரளத்தில் கோட்டயம் மாவட்டத்தில் ஒரு வைதீகமான கொங்கணி பிராமணர் குடும்பத்தில் பிறந்தார். 1942 வெள்ளையனே வெளியேறு இயக்கத்தின்போது ஏழா வது படித்துக்கொண்டிருந்த பிரேமானந்த், வகுப்பறையில் காந்தியின் படத்தை வைத்ததற்காக பள்ளியில் இருந்து வெளி யேற்றப்பட்டார். பள்ளிக்கல்வி இல்லாததாலோ என்னவோ சுயமாக புத்தகங்களைத் தேடித்தேடிப் படிக்கத் தொடங்கினார்.

பதினெட்டு வயதில் ஒரு துறவி தான் ஒரு பைசாகூட இல்லா மல் இந்தியா முழுவதும் பயணம் செய்ததாகவும் தனது தேவைகள் அனைத்தையும் கடவுள் பார்த்துக் கொண்டதாக வும் எழுதியிருப்பதைப் படித்துவிட்டு தானும் அதுபோலப் புறப்பட்டார். கடவுளைக் காண்பதுதான் அவருடைய நோக்க மாக இருந்தது. பணமில்லாமல் சென்றதால் அவர் மடாலயங் களிலும், கோவில்களிலும் தங்க வேண்டியிருந்தது. அந்த இடங்களிலெல்லாம் அற்புதங்கள் நிகழ்த்தப்படுவதைப் பார்த்து தானும் அவ்வாறு நிகழ்த்தும் நிலைக்கு உயர்ந்தால் ஒருநாள் இறைவனைக் கண்டுவிடலாம் என்று நம்பி ஆர்வத்துடன் யோகா, தியானம் போன்றவற்றில் இறங்கினார். கடவுளைத் தேடிய பயணம் தவிர்க்க இயலாத விதத்தில் காசிக்கு அவரைக் கொண்டுவந்து சேர்த்தது. பிரம்மச்சரியம் உன்னதமானது என்று கற்றுக் கொடுத்த குரு ஒருநாள் ஒரு பெண்ணோடு ஏடாகூடமாக இருப்பதைப் பார்த்துவிட்ட பிரேமானந்த் மடத்திலிருந்து வெளியேறினார். பிறகு இன்னொரு குரு, அப்புறம் இன்னொரு குரு... கடவுள் நம்பிக்கையும் யோக சாதகங்களின் மீதான நம்பிக்கையும் முற்றிலும் அற்றுப்போக அவர் சுத்த நாத்திகராக மாறினார். கடவுளைத் தேடும் இப்பயணத்தில் 1500 வித்தைகளை, அதாவது அற்புதங்கள் நிகழ்த்தும் முறைகளைக் கற்று அத் துறையில் நிபுணராகிவிட்டார். கேரளா திரும்பி வந்தவருக்கு தீ மிதிக்கத் தெரிந்திருந்தது, கொதிக்கும் இரும்பைக் கடிக்க வும் அதுபோன்ற இன்னும் பலவித்தைகளை நிகழ்த்திக் காட் டவும் தெரிந்திருந்தது. இவற்றிற்கும் கடவுளுக்கும் எந்த சம்பந்தமும் கிடையாது என்று அவர் உரக்கப் பேசத் தொடங்கினார்.

அந்த நேரத்தில் கேரளப் பகுத்தறிவாளர் கழகம் (கேரள யுக்திவாதி சங்கம்) கேரளாவில் இயங்கி வந்தது. பிரேமானந் தும், தயானந்தும் அவற்றில் உறுப்பினராயினர். பின்பு பிரேமானந்த் அதன் தலைவராக உயர்ந்தார்.
தமிழகம் தவிர்த்த மற்ற பகுதிகளில் மூடநம்பிக்கைகளுக்கு எதிராக பல்வேறு பகுத்தறிவாளர் கழகங்கள் இயங்கி வந்தன. மூடநம்பிக்கைகளை, கடவுள் பெயரால் செய்யப்படும் மோசடிகளை அம்பலப்படுத்துவது, அவற்றிற்கு விஞ்ஞானப் பூர்வமாக விளக்கங்கள் அளிப்பது என்ற நோக்கங்களோடு இந்த பகுத்தறிவாளர் கழகங்கள் இயங்கி வந்தன. தமிழகத் தில் மட்டும் திராவிடர் கழகம், மக்கள் திரள் அமைப்புகள் பார்ப்பனீய எதிர்ப்பு போன்றவற்றோடு விரிவான தளத்தில் இயங்கி வந்தது.

இலங்கைப் பகுத்தறிவாளர் கழகத்தைச் சேர்ந்த டாக்டர் கோவூர் இந்தியாவின் அனைத்துப்பகுதிகளிலும் இயங்கி வந்த பகுத்தறிவாளர் கழகங்களால் அடிக்கடி சிறப்பு விருந்தி னராக அழைக்கப்பட்டார். அற்புதங்கள் நிகழ்த்திக் காட்டு மாறு கோவூர் விடுத்த சவால் பகுத்தறிவாளர்களின் நம்பிக் கைக்கும், செயல்பாட்டுக்கும் உந்து சக்தியாக இருந்தது.

பல்வேறு காரணங்களினால் கேரளத்தை விட்டு வெளியேறிய பிரேமானந்த் ஜி.டி.நாயுடுவின் அழைப்பின் பேரில் கோவை யில் குடியேறினார். கோவூர் அப்பொழுது புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தார்.

கோவூரின் கூட்டங்கள் பெரும்பாலும் அறைக்கூட்டங்களாகத் தான் நடைபெறும். சிறு கட்டணங்கள் கூட வசூலிக்கப்படும். இது சரியல்ல, இன்னும் விரிவான தளத்தில் சென்றிருக்க வேண்டும் என்று கோவூர் தனது இறுதிக்காலத்தில் நினைத்த தாக பிரேமானந்த் கூறுகிறார். கோவூர் பிரேமானந்திடம் மக்களிடம் செல்லுமாறும் பணம் பெற்றுக்கொள்ள வேண்டாம் என்றும் அறிவுறுத்தினார். பிரேமானந்தின் வாழ்க்கை முற்றி லும் மாறிப்போனது. அவர் நாடு முழுவதும் பயணம் செய்து பகுத்தறிவாளர் ஏற்பாடு செய்த கூட்டங்களில் மூடநம்பிக்கை எதிர்ப்புப் பிரச்சாரம், அற்புதம் பற்றிய செயல்முறை விளக் கங்கள் ஆகியவற்றை முன்னின்று நடத்தினார். பலருக்குப் பயிற்சியளித்தார்.

அவரை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது இரண்டு மாநிலங்கள். ஆந்திராவில் அப்போது இந்தியப் பொதுவுட மைக் கட்சி (மக்கள் யுத்தம்)யாக இருந்த மாவோயிஸ்ட் கட்சி யின் முன்னணி அமைப்புகள் அவரை கிராமம் கிராமமாக அழைத்துச் சென்றன. பிரேமானந்த் கத்தாருடன் இணைந்து பலநாட்கள் ஆந்திர கிராமப்புறங்களில் பயணம் செய்தார்.

தமிழகத்தில் வீரமணி தலைமையில் இருந்த திராவிடர் கழகத் திலிருந்து பிரிந்த இராமகிருஷ்ணன் தி.க.(இப்போது தந்தை பெரியார் திராவிடர் கழகம்) பிரேமானந்தை முழுமையாகப் பயன்படுத்திக்கொண்டது. இவர்களது மந்திரமா? தந்திரமா? நிகழ்ச்சி மிகவும் பிரபலமானது. இந்த செயல்முறை விளக்கங் களோடு அற்புதங்கள் எப்படி நிகழ்த்தப்படுகின்றன என்பது பற்றி பிரேமானந்த் தி.க. தோழர்களுக்கு பயிற்சி வகுப்புகளும் நடத்தினார். அவர் நடத்திய மந்திரமா? தந்தி ரமா? நிகழ்ச்சிகளில் சின்னஞ்சிறுவர்களாக கலந்துகொண்ட வர்கள் அது ஏற்படுத்திய பிரமிப்புக் குறித்து இன்றும் பேசுகி றார்கள். அவரது ஜீப்பில் வந்து அவரது பொருட்களைக் கொண்டு நிகழ்ச்சிகள் நடத்திவிட்டு எந்த செலவுக்கும் ஒரு பைசாவும் வாங்காமல் திரும்பிச் சென்ற பிரேமானந்த் இன்றும் வாஞ்சையோடு நினைவுகூரப்படுகிறார்.

கோவை வீரகேரளத்தில் இராமகிருஷ்ணன் தி.க ஒரு தீமிதி விழாவை நடத்தியது. மா.லெ. ஆதரவாளர்களாக அப்போதி ருந்த நாங்கள் ஒரு மூலையில் ஒதுங்கி நின்றிருந்தோம். தீ மிதிக்கப் பரப்பப்பட்ட கங்குகளிலிருந்து தணல் வீசிக் கொண் டிருந்தது. செக்கச் சிவந்த நெருப்பைப் பார்க்க கொஞ்சம் பய மாகத்தானிருந்தது. தி.க.வினர் ஏதோ திருமண விழாவைப் போல குதூகலத்துடன் அங்குமிங்கும் இயங்கிக் கொண்டிருந்த னர். தீமிதிக்கும் நேரம் வந்தது.

முதலில் ஒரு தோழர் இறங்கினார். அப்புறம் இன்னொருவர் . பிறகு இன்னொருவர்... மேடையில் ஒரு பிராணி, தோழர்கள் ஒருமுறை தீயில் இறங்கினால் போதும் என்று கேட்டுக் கொள்ளப்படுகிறார்கள் என்ற மைக் தமிழில் அலறிக் கொண் டிருந்தது. சிகரெட்டுக்கு நெருப்புக் கேட்க எங்கள் பக்கம் ஒதுங்கிய ஒரு உருவத்தின் உடலில் கொக்கிகள் மாட்டப்பட்டு அவற்றில் எலுமிச்சை பழங்கள் தொங்கிக்கொண்டிருந்தன.

பலமணி நேரப் பேச்சைவிட ஒரு நிமிட செயல் சரியான பலனைத்தரும் என்பது பிரேமானந்த்தின் கருத்து. இது எவ்வளவு தூரம் சென்றிருக்கும். வெறும் மூடநம்பிக்கை எதிர்ப்பிற்கு தமிழக அரசியலில் எவ்வளவு தூரம் இடம் இருந்தது என்பதெல்லாம் ஆய்வுக்கு உரியது.

1983ல் இலங்கைத் தமிழர் படுகொலைக்குப் பிறகு தமிழகத்தில் ஏற்பட்ட முதல் எழுச்சிக்குப் பின்பு தி.க.வின் செயல்பாடுகள் மாறிப்போயின. அன்று தி.க.அலுவலகங்களில் பார்க்க நேரிட்ட புலிகளின் ஆர்வம் ததும்பும் இளம் முகங்களை இப்போது நினைத்தால் சுரீர் என்கிறது. 1983க்குப் பின்பும் மந்திரமா தந்திரமா நிகழ்ச்சிகள் அவ்வப்போது நடந்து கொண்டுதான் இருந்தன. முன்பு குறிப்பிட்ட வீரகேரளம் நிகழ்ச்சிகூட பின்பு நடந்ததுதான். ராமகிருஷ்ணன் தி.கவின் தொடர்பால் அவருக்கு விடுதலைப் புலிகள் சிலரிடமும் அறி முகம் ஏற்பட்டது. அவர் புலிகளுக்கும் பயிற்சி வகுப்புகள் எடுத்தார். அநீதிக்கும், அடக்குமுறைக்கும் எதிராகப் போரா டும் எல்லோரிடமும் காட்டும் வழக்கமான அன்புடன்தான் அவர் புலிகளிடமும் நடந்துகொண்டார்.

ஆனால் ராஜீவ்காந்தி கொலைக்குப் பிறகு ராமகிருஷ்ணன் தி.க.வேட்டையாடப்பட்டது. ராமகிருஷ்ணனும் ஆறுச்சாமி யுமே மூன்றரை ஆண்டுகள் சிறையிலிருந்தனர். சாந்தகுமார் போன்ற இளைஞர்கள் அடக்குமுறைகள், கைதுகள், நிழலாகப் பின்தொடரும் க்யூ பிரிவு போலீசார் எல்லாவற்றிற் கும் நடுவே தொடர்ந்து இயங்கினர். ஈழ ஆதரவாளர்கள் தமிழகத்தில் புரிந்த தியாகங்கள் குறித்து சரியான ஒரு ஆவ ணம் கூடத் தமிழில் இல்லை என்பது வேதனையான ஒன்று.

சிறைப்பட்டவர்களை மீட்பதும், தங்களைக் காப்பாற்றிக்கொள் வதும் அன்றாட வாழ்க்கையான பிறகு மந்திரமா, தந்திரமா நிகழ்ச்சிகள் நின்றே போயின. ஆந்திராவிலும் மக்கள்யுத்தக் கட்சியின் மீதான அடக்குமுறை தொடர் பிரச்சாரத்திற்கு ஏது வானதாக இல்லை. ஆந்திராவில் தான் விரிவாகப் பயணம் மேற்கொண்டபோது மக்கள்யுத்தக் கட்சியின் பல்வேறு மக்கள்திரள் அமைப்புகளின் உறுப்பினர்கள் தாமாக முன் வந்து தனது நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பாதுகாப்பு அளித்ததையும், தனது பயணங்களில் தன்னிச்சையாக இணைந்துகொண்டதை யும் பிரேமானந்த் இறுதிவரை நினைவில் வைத்திருந்தார். பல் வேறு பேட்டிகளில் பதிவு செய்யவும் செய்தார். பிரேமானந் தின் செயல்பாடுகளில் ஒரு கணிசமான பகுதி சத்யசாயி பாபாவை அம்பலப்படுத்துவதில் கழிந்தது. அதன் காரணமா கவே திரும்பவும் ஆந்திரா முழுவதும் பிரச்சாரம் மேற் கொள்ள வேண்டும் என்ற விருப்பம் அவருக்கு நீண்டநாட்க ளாக இருந்து வந்தது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அரசு ஆதரவு கூலிப்படையினரால் கத்தார் சுடப்பட்டதும் அது இறுதியாக முறிந்துபோனது.

***
பிரேமானந்த் ஒத்த கருத்துடைய இயங்கங்களோடு இணைந்து செயல்படுவதில் ஆர்வம் கொண்டிருந்தாலும் ஒரு நாளும் அந்த அமைப்புகளில் உறுப்பினராகி இணைந்ததில்லை. அவர் உறுப்பினராக இருந்தவை இறுக்கம் தளர்வான அமைப்புகள் ஒரு தலைமையையோ கட்சி போன்ற அமைப்பு வடிவத்தையோ ஏற்றுக்கொள்ளாதவை இந்த அமைப்புகள். பெரும்பாலும் அறிவுஜீவிகள் ஆதிக்கம் செலுத்தியவை யாகவும், அவர்கள் மட்டத்தில் இயங்கியவையாகவும் மட்டுமே இந்தப் பகுத்தறிவாளர் கழகங்கள் இருந்தன.

இதை பிரேமானந்த் போன்றவர்கள் ஒரு குறையாக உணர்ந் திருந்தனர். ஆனாலும்கூட அவரைப் போன்றவர்கள் எந்த அமைப்பிற்குள்ளும் போகும் மனநிலை கொண்டிருக்க வில்லை. இலகுவாக உடன் பயணிக்கும் போக்கும் அமைப்பு களுக்கு இல்லை. ஆளும் வர்க்கங்களுக்கும் மதபீடங்களுக் கும் மூடநம்பிக்கைகளைப் பரப்பும் சாமியார்களுக்கும் இடை யேயுள்ள தொடர்பு குறித்து பிரேமானந்த் போன்றவர்கள் நேரடியாக அனுபவரீதியாக அறிந்திருந்தாலும் மூடநம்பிக்கை களுக்கு எதிரான போராட்டங்களை அநீதியான சமூக அமைப்பிற்கு எதிரான போராட்டமாக வளர்த்தெடுக்க முயற்சி செய்யவில்லை. உலகை மாற்றிய பதினாறு விஞ்ஞானிகளில் மார்க்ஸையும், ஏங்கெல்ஸையும் பிரேமானந்த் குறிப்பிடுகிறார். இயக்கவியல் பொருள்முதல்வாதம் மிக முக்கியமான ஒரு கண்டுபிடிப்பு என்கிறார். அதேபோல் மிகப்பெரிய மக்கள் திரளினருக்கு நன்மை அளித்தவர் லெனின் என்றார் அவர். ஆனால் ஒரு நாளும் எந்த கம்யூனிஸ்ட் கட்சியிலும் அவர் உறுப்பினராக இருந்ததேயில்லை. அவர் விரும்பியதெல்லாம் தன் பயணத்தை ஆக்கிரமிக்காத இறுக்கம் தளர்வான அமைப்புகளையே.

பிரேமானந்த் பி.யு.சி.எல்- ல் கூட உறுப்பினராயிருந்ததாக சொல்லிக் கொள்வார். ஆனால் ஒருநாளும் அவரை எந்த பி.யு.சி.எல் கூட்டத்திலும் பார்த்ததில்லை. பெரிசு இரும்பைக் கடிக்கும். தீயை மிதிக்கும் கமிட்டி, கிமிட்டி என்றால் எஸ்கேப் ஆகிவிடும் என்று கிண்டலாகச் சொல்வார்கள். உள்ளூர் அமைப்பு தொடர்பாக யாராவது பேச்செடுத்தால் தார்குண்டே லெவலில் பிரேமானந்த் பேசி பீதியூட்டிவிடுவார். எனவே ஜவான்ஸ் பவன்முன் 30 போலிசார் நடுவே 20 பேர் நடத்தும் எந்த ஆர்ப்பாட்டத்திலும் அவர் தலையைக் காட்டியதே இல்லை. தான் முன்னேறிச் செல்லச்செல்ல தான் உருவாக்கிய அமைப்புகள் கலைந்துகொண்டே வருவதையும் அவர் பார்க்கத்தான் செய்தார். பார்ப்பனீய எதிர்ப்போடு மக்கள் திரள் அமைப்புகளை உருவாக்கியதுதான் பெரியாரின் வெற்றி என்று அவர் தனிப்பட்ட உரையாடல்களின்போது கூறியதாக விஜயகுமார் கூறுகிறார்.

தனி மனிதர்களுக்கு பகுத்தறிவு ஊட்டுதல், சாமியார்களின் அயோக்கியத்தனங்களை அம்பலப்படுத்துதல் போன்றவை மட்டுமே விரிவான வலைப்பின்னலும் ஆழமான வேர்களும் கொண்ட பிற்போக்குவாதிகளை முறியடிக்கப் போதுமானவை அல்ல என்பதை அவர் உணர்ந்தேயிருந்தார். மக்களைத் திரட்டி இந்த பிற்போக்காளர்கள்மீது தாக்குதல் தொடுத்து அவர்களை முறியடிப்பதற்கு மாற்றாகி இந்தப் பிரச்சினைக்கு பிரேமானந்த் தனக்குகந்த விதத்தில் ஒரு மாற்றை முன் வைத்தார்.

அதுதான் கல்விச் சீர்திருத்தம். இப்போதுள்ள கல்விமுறை கேள்வி கேட்கும் மாணவர்களை உருவாக்குவதில்லை. உத்தர வுகளுக்குக் கீழ்ப்படிபவர்களைத்தான் உருவாக்குகிறது. எனவேதான் சர்வ வல்லமை வாய்ந்த மதவாதிகள் தங்கள் முழுபலத்தையும் பயன்படுத்தி தாக்குதல் தொடுக்கும்போது கேள்வி கேட்கப் பழக்கப்படுத்தப்படாத மக்கள் எளிதில் பலி யாகிப் போகிறார்கள் என்றார் பிரேமானந்த். அவர் கல்விச் சீர்திருத்தம் குறித்து மிக விரிவாக பேசியும் எழுதியும் வந்துள் ளார். சொல்லித் தருவதை நிறுத்து, கற்றுக்கொள்வதைத் தொடங்கு என்பதுதான் பிரேமானந்த் முன்வைத்த முழக்கம். கேள்வி கேட்பதற்கும், சுதந்திரமாக சிந்திப்பதற்கும் குழந்தை யிலிருந்தே கற்றுக் கொடுப்பதன் மூலம் மூடநம்பிக்கை களுக்கு ஆட்படாத, அடிமைப்புத்தி இல்லாத மனிதர்களை உருவாக்கிவிடலாம் என்று அவர் எண்ணினார். அப்படி ஒரு கல்விமுறையை உருவாக்குவதற்கு மக்களைத் திரட்டி போராட வேண்டிய அவசியம் இருந்ததால்தான் இந்த முழக்கம் வலுப்பெறவில்லை.

ஆனால் பிரேமானந்த் ஒரு உறுதி வாய்ந்த அமைப்பையோ, கட்சியையோ கட்டாதது அப்படி ஒன்றும் பெரிய குறை போலத் தோன்றவில்லை. அவரால் பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர் கள் பல்வேறு அமைப்புகளில் செயல்பட்டனர். பொதுவுடமை யாளர்களாகவும், தலித்வாதிகளாகவும், மனித உரிமை ஆர்வலர்களாகவும், சுத்தமான பகுத்தறிவுவாதிகளாகவும் உருவாகினர். எதிர்கால சமூகத்திற்கு நம்பிக்கையாக இருப்ப வர்கள் இவர்கள்தான். இத்தகையவர்கள் தங்களின் பதின்ம வயதுகளில் கடவுள் தொடர்பான உளவியல் நெருக்கடிகளை எதிர்கொண்டபோது புன்சிரிப்போடு எதிரில் நின்றது பிரேமா னந்த் உருவம். அவர்களுக்கு நம்பிக்கையூட்டி இந்த சிக் கலைத் கடந்துவர உதவியது பிரேமானந்தின் பணி. ஒரு வேளை அவர் ஒரு அமைப்பு தொடங்கி தலைவராகவும் ஆகியிருந்தால் இந்தியச் சூழலில் கடவுளுக்கு பதில் அவர் அந்த இடத்தை ஆக்கிரமித்திருப்பார்.

***
ஒரு வேடிக்கை என்னவென்றால் சாதாரண அமைப்பு வடி வங்களுக்குள்கூட வர விரும்பாத அவரைச் சுற்றி இருந்த வர்கள் பெரும்பாலும் புலி ஆதரவாளர்கள் என தி.க.வின ரும், மா.லெ.கட்சிகளின் ஆதரவாளர்கள்தான். ராஜீவ்காந்தி யின் கொலை குறித்து அவர் புலிகளுக்கு எதிரான கருத் தையே கொண்டிருந்தார். கொல்வதன் மூலம் பேசுவதற்கான வாய்ப்புகளை அடைப்பது தவறு என்ற எண்ணம் கொண்டி ருந்தார் அவர். சிந்தித்துப் பார்க்கும் போது தவறு பிரேமா னந்த் பக்கம் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. தமிழ் தெரியாத வர்களுக்கு தங்கள் நியாயங்களை வலியுறுத்தி மற்ற மொழி களில் வெளியீடுகளைக் கொண்டுவர புலிகள் எடுத்த முயற்சி மிகமிக அற்பமானதுதான். இந்தியாவில் மிக முக்கியமான அறிவுஜீவிகளை எல்லா தேசிய இனப் போராட்டங்களுக்கும் எதிரான ஹிந்து, இந்தியன் எக்ஸ்பிரஸ் மூலமாகவே அரசி யல் நிகழ்வுகளை அறிந்து கொள்ளக்கூடியவர்களாக விட்டு வைத்தது புலிகள் மற்றும் தமிழகத்தில் உள்ள தமிழீழ ஆதரவாளர்கள் செய்த தவறு. அதேநேரத்தில் யாரும் எந்தக் காரணத்தை முன்னிட்டும் ஒரு துருப்பிடித்த பிளேடைக்கூட எடுக்கக்கூடாது என்றெல்லாம் மக்களுக்கு நீதிபோதனை செய்யும் இடத்தில் அவர் தம்மை இருத்திக் கொண்டதில்லை. வர்கீஸின் போராட்டம் நடந்த காலத்தில் வயநாட்டில் ஒரு கொடுமைக்கார பண்ணையார் பெண்களை பாலியல் பலாத்காரம் செய்வதையே தொழி லாகக் கொண்டிருந்தவரை நக்ஸல்பாரி இயக்கத்தை சேர்ந்த ஒரு பழங்குடி இளைஞன் கொன்றபோது பண்ணையார் அதிர்ஷ்டம் செய்தவர், சில நிமிடங்களில் செத்துப்போனார் என்றார். பின்பு ஒருபடி மேலே சென்று அத்தகைய கொடியவர்களை ஊனமாக்கி நடமாடவிடவேண்டும். நானாக இருந்திருந்தால் அதைத்தான் செய்திருப்பேன் என்றார்.

70களில் பிரேமானந்த் குடும்பம் கோட்டயம் தாலுகாவில் ஒரு கல்லூரி அமைக்கத் தன் நிலங்களை தானமாகக் கொடுத்தது. எல்லா ஆவணங்களும் கையெழுத்தாகி பலநாட்கள் கழித்து தான் தெரிந்தது கல்லூரி அமைக்கப்போவது சாய்பாபா டிரஸ்ட் மூலமாக என்று. பிரேமானந்த் கோபமடைந்தார். தான் ஏமாற்றப்பட்டதாக உணர்வதாக பேசவும் எழுதவும் செய்தார். அரசிடமிருந்து அவருக்கு தொடர்ந்து நெருக்குதல்கள் வந் தன. அவர் ஒரு நக்ஸலைட் என்றும் கூடக் குற்றம் சாட்டப் பட்டார். அதனால்தான் யார் இந்த நக்ஸலைட்டுகள் என்று தேடத் தொடங்கியதாக ஒரு பேட்டியில் கூறுகிறார்.

ஆயுதப்போராட்டமாக இருந்தாலும் சரி வேறெந்தப் போராட் டமாக இருந்தாலும் சரி அது மக்களின் தேவையிலிருந்தே பிறக்க வேண்டும் என்பதுதான் அவரது கருத்து. சாகசவாதம் அவருக்கு ஒருநாளும் கிளர்ச்சியூட்டியதில்லை.அவரது மிக நெருங்கிய நண்பரான ஒரு தோழர் போர்க்கலை நிபுணர். சிறு வயதில் தீபாவளிக்கு கேப் வெடித்ததோடு அவருக்கும் ஆயு தங்களுக்கும் உள்ள உறவு முறிந்து போயிருந்தாலும் போர், உளவு, போன்றவை தொடர்பான புத்தகங்கள்தான் அவருக்கு உயிர். அவருக்கு இந்தியாவில் கிடைக்காத மொசாத், சி.ஐ.ஏ பற்றிய புத்தகங்களை பிரேமானந்தான் அமெரிக்காவிலிருந்து தருவித்துத் தருவார். ஒருநாள் தோழருக்கு புத்தகங்கள் மட் டுமே வாங்கித் தருகிறிர்களே ஏன் ஒரு கன் (gun) வாங்கித் தரக்கூடாது என்று விளையாட்டாகக் கேட்கப்பட்டது. அவரிடம்தான் கன் இருக்கிறதே

***
பிரேமானந்தின் செயல்பாட்டில் பெரும்பகுதி புட்டபர்த்தி சத்ய சாயிபாபாவை அம்பலப்படுத்துவதில் கழிந்தது. ஒஷோ போன்ற நவீன ஆன்மிகவாதிகள் முன்னுக்கு வராத 70களி லும் 80களிலும் சாய்பாபாவும், ஆகாயத்தில் பறக்கும் மகேஷ் யோகியுமே இந்திய ஆன்மீக உலகின் முடிசூடா மன்னர் களாக இருந்தனர். எனவே இவர்களைப் பற்றிய ஆய்வுக்கு பிரேமானந்த்தும் மற்ற பகுத்தறிவுவாதிகளும் அதிக நேரம் ஒதுக்கினர். இந்த இருவர் செய்வதும் வெறும் ஏமாற்று வித்தைகள் தவிர வேறல்ல என்று பிரேமானந்த் ஆயிரம் முறை நிரூபித்துக் காட்டினார்.

ஒருபுறம் சத்ய சாய்பாபா கடவுளாக வணங்கப்பட்டாலும் மற்றொருபுறம் காமெடியன் போலாகிவிட்டதற்குப் பிரதான காரணம் பிரேமானந்த்தான். பல முற்போக்கு இயக்கங்கள் சாய்பாபாவுக்கு எதிராக பல இயக்கங்கள் எடுத்திருந்தாலும் அவற்றிற்கு மூலகாரணமாக இருந்தவை பிரேமானந்த்தின் ஆய்வுகள்தான். பலமுறை சாய்பாபா சித்துவேலை செய்யும் போது கையும் களவுமாகப் பிடிபட்டார். ஒவ்வொருமுறையும் பலம் வாய்ந்த மனிதர்கள் தலையிட்டு எதிர்ப்பை நசுக்கி பாபாவின் தெய்வீகத்தைக் காத்தனர். சாய்பாபா ஆசிரமத்தில் நடந்த கொலைகளை ஆராய்ந்து பிரேமானந்த் அற்புதமான இரண்டு நூல்களை (Lure of Miracles, Murders in Saibaba's bedroom) எழுதியுள்ளார். தன்யா தத்தா என்ற ஆவணப்படத் தயாரிப்பாளர் சேனல் 4க்காக சாய்பாபாவின் மோசடிகளை விளக்கி ஒரு படம் எடுத்தார். அதன் பின்பு அமெரிக்கா போகக்கூடாத இடங்களின் பட்டியலில் சாய்பாபா ஆசிரமத்தையும் சேர்த்துவிட்டது. ஐரோப்பாவிலிருந்து பணம் வருவதும் பெருமளவு தடுக்கப்பட்டுவிட்டது.

மகேஷ் யோகியைப் பொறுத்தவரை அவரது தனித்தன்மை ஆகாயத்தில் பறப்பது. ஒருமுறை அவர் டெல்லியில் இருக்கும்போது மக்கள் முன்னிலையில் ஆகாயத்தில் பறந்து செல்லப்போவதாக ஒரு அறிக்கை வெளியிட்டார் பெருங் கூட்டம் கூடியது. மகேஷ்யோகி திடீரென்று பறப்பதற்கு பதில் பல்டியடித்து தான் வித்தைக்காரனல்ல, இருபதாயிரம் ரூபாய் தந்தால்தான் பறக்கமுடியும் என்று கூறிவிட்டார். இது நடந்தது எழுபதுகளில். அன்றைய வேடிக்கை அவ்வளவுதான் என்று கூட்டம் கலைந்து சென்றது.

பிரேமானந்த் மறுநாள் யோகியின் இருப்பிடத்திற்குச் சென்று 20,000 ரூபாயை நீட்டி அதைப் பெற்றுக் கொண்டு பறந்து காட்டும்படி கோரினார். கடுப்பான யோகியின் சீடர்கள் பிரே மானந்த்தைத் தூக்கி வெளியே வீசினார்கள். பி.பி.சி இந்திய சாமியார்கள் குறித்து எடுத்த ஆவணப்படங்களில் முக்கியமா னது Lagitation. அதாவது பறப்பது சாத்தியமா? என்பதாகும். அதில் பிரேமானந்தே தோன்றியிருப்பார். அதில் சாமியார்கள் அந்தரத்தில் மிதப்பதாக மக்களை நம்பச் செய்யும் மோச டியை அம்பலபடுத்தி, புவியீர்ப்பு விசையைத் தோற்கடித்து ஒருவர் மேலெழும்பினார் அவர் ஓரிடத்தில் நிற்காமல் மிதந்து அண்ட வெளியில் சென்றுவிடுவார். எனவே மனிதன் மிதப் பது, பறப்பது சாத்தியமே இல்லை என்று விளக்கியிருப்பார்.

சாய்பாபா, மகேஷ் யோகி போன்றவர்களின் புரட்டுகளை வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவருவதில் காட்டிய அக்கறையை சங்கராச்சாரி போன்றவர்களை அம்பலப்படுத்த ஏன் காட்ட வில்லை என்ற கேள்வி அடிக்கடி பிரேமானந்திடம் கேட்கப் பட்டிருக்கிறது. அதற்கென்ன அவசியம்? சங்கராச்சாரிதான் தமிழகப் பகுத்தறிவாளர்களால் போதுமான அளவு அம்பலப் படுத்தப்பட்டுவிட்டாரே என்று பதிலளித்தார் அவர். சரிதான். ஆனால் சங்கராச்சாரி போன்றவர்களை அம்பலப்படுத்த பிரேமானந்தின் நிபுணத்துவம் தேவையில்லை. அரசியல் பொருளாதார அறிவுதான் தேவை. ஆளும் வர்க்கம், அது இயங்கும் விதம், அதன் தொடர்புகள் பற்றிய புரிதல் இருந் தால்தான் இந்த வர்க்கத்திற்கு ஏன் சங்கராச்சாரி தேவை, அவர் எதற்கு எப்படியெல்லாம் சேவை செய்கிறார் என்பதை யெல்லாம் அறிந்து கொள்ள முடியும். இது நிச்சயம் பிரேமானந்தின் துறையல்ல.

***
இக்கட்டுரையின் முற்பகுதியில் கூறியபடி பிரேமானந்த் தொடர்பு கொண்டிருந்த இயக்கங்கள் நெருக்கடிக்குள்ளான போது களப்பணியைத் தொடர்வதில் அவருக்குச் சிக்கல் ஏற்பட்டது. இது 1990களின் தொடக்கத்தில் நடந்தது. இந்த நேரத்தில் எதிர்பாராத இடத்திலிருந்து அவருக்கு உதவி கிடைத்தது.

வெளிநாட்டு ஆவணப்படத் தயாரிப்பாளர்கள் அதிசயங்கள் நிகழ்த்தும் சாமியார்கள் பற்றிப் படமெடுக்க இந்தியா வந்து குவிந்தனர். அவர்களுக்கும் ஒரு நெருக்டி இருந்தது. இந்திய சாமியார்கள் அமெரிக்காவிலும், ஐரோப்பாவிலும் ஆடிய ஆட்டம் அப்படியானது. வெள்ளைக்கார மோகம் கொண்ட இந்தியர்களின் எண் ணிக்கை, கறுப்பு சாமியார்களை நாடிவரும் வெள்ளைக்காரர் களின் எண்ணிக்கையைவிடப் பல்லாயிரம் மடங்கு அதிகம். ஆனால் பின்னதற்கு ஊடகங்கள் மிகப்பெரிய முக்கியத்து வம் அளித்தன. இந்த ஊடகவியலாளர்களின் தேடல் தவிர்க்கவியலாதவிதத்தில் பிரேமானந்திடம் வந்து முடிந்தது.

பிரேமானந்தின் உதவியோடு பல நல்ல ஆவணப்படங்கள் எடுக்கப்பட்டன. பி.பி.சிக்காக ஆவணப்படங்கள் எடுத்து வந்த பலர் அவரது நெருங்கிய நண்பர்களானார்கள். ஆனால் பிரேமானந்த் ஒருநாளும் ஊடகங்களின் கைப்பாவையாக மாறிவிடவில்லை. இந்தியாவில் செய்து காட்டப்படும் கண் கட்டு வித்தைகளிலேயே மிகவும் சிறப்பானதாகக் கருதப்படு வது ஒரு சாதாரண கயிற்றை கம்பிபோல எழுந்து நிற்கச் செய்யும் வித்தையாகும். இது தி கிரேட் இன்டியன் ரோப் டிரிக் என்று அழைக்கப்படுகிறது. இது எப்படி செய்யப்படுகி றது என்று ஒரு ஆவணப்படம் எடுக்க பி.பி.சி நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளர் ஒருவர் விரும்பினார். வழக்கம்போல பிரேமானந்த்தை அணுகினார்கள்.

பிரேமானந்த் உறுதியாக மறுத்துவிட்டார். மூடநம்பிக்கைகளை யும் கடவுள் செயல் என்று சொல்லி செய்யப்படும் மோசடி களையும் அம்பலப்படுத்துவதே தனது பணி. இந்த கயிறு நிற் கும் வித்தை மேஜிக் நிபுணர்கள் மாயமில்லை மந்திரமில்லை என்று சொல்லியே செய்து காட்டுவது. மேஜிக் நிபுணர்கள் சங்கத்தின் உறுப்பினரான தன்னால் அதன் ரகசியங்களை வெளியே சொல்லமுடியாது என்று கூறிவிட்டார். இதன் காரணமாக அந்த நிகழ்ச்சித் தயாரிப்பாளருக்கும் அவருக்கும் உரசல் ஏற்பட்டது என்றாலும் பிரேமானந்த் அசைந்து கொடுக்கவில்லை.

***
பிரேமானந்த் மீது மிக முக்கியமான ஒரு குற்றச்சாட்டு கூறப் படுகிறது. அவர் புதிதாக உருவாகிவந்த நவீன ஆன்மீகவாதி களான ஓஷோ, ஜக்கி வாசுதேவ், ஸ்ரீஸ்ரீ ரவிசங்கர் போன்ற வர்கள் குறித்து போதுமான அக்கறை எடுத்துக்கொள்ள வில்லை என்பதுதான் அது. உண்மைதான்.

சாய்பாபாவிற்கும், மகேஷ் யோகிக்கும் பின்னால் வந்த ஓஷோ இருவரையும் அலட்சியமாகத் தாண்டிச் சென்றார். ஓஷோவை ஆங்கிலம் பேசும் பல ஜீன்ஸ் சாமியார்கள் பின் தொடர்ந்தனர். இந்த சாமியார்கள் லிங்கம், விபூதி எல்லாம் எடுப்பதில்லை. பிரம்மச்சரியம் பற்றியும் பெரிதாக அலட்டிக் கொள்வதில்லை. மனமற்ற நிலையை அடைவதுதான் முக்தி. மனதைக் கொன்றுவிடுவது, அதிலிருந்து சிந்தனையை விலக்கி அதைப் பிரதிபலிக்கும் கண்ணாடிபோல் ஆக்கிக் கொள்வது என்றெல்லாம் முழங்கி இவர்கள் இந்திய ஆன்மி கத்தின் மையத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டனர். இந்த சாமியார்கள் மார்க்ஸையும், ஃப்ராய்டையும், ஐன்ஸ்டீனையும் அலட்சியமாக மேற்கோள் காட்டிப் பேசினர். இறுதியில் பதஞ் சலியோகம், தியானம் போன்றவற்றில்தான் உய்விருக்கிறது என்று கூறி பழமைவாதத்திற்குள் இழுத்துச் சென்றார்கள். முழுத்தீர்வு மனதைக் கொல்வதுதான் என்றாலும் தினமும் சர்க்கரை வியாதிக்கு மாத்திரை சாப்பிடுவது போல குறிப் பிட்ட நேரம் தியானம் செய்து அன்றைய பொழுதுக்கு புத்துணர்ச்சி அடைந்து கொள்ளலாம் என்றார்கள் இவர்கள்.

இதற்கு மத்தியதர வர்க்கத்தின் ஒரு கணிசமான பிரிவினரி டையே மிகப்பெரிய வரவேற்பு ஏற்பட்டது. கடவுளுக்கும் இதற்கும் தொடர்பில்லை, முற்போக்குவாதிகள் கூட முற் போக்குக்கு இடைஞ்சல் இல்லாமல் தியானத்தில் ஈடுபடலாம் என்றெல்லாம் இந்த சாமியார்களின் பக்தர்கள் பேசத் தொடங் கினர். பல பொதுவுடமைவாதிகளேகூட யோகா தியானம் என்றெல்லாம் இறங்கியது இன்னொரு வேடிக்கை.

யோகாசனப் பயிற்சி ஒரு தனித்துறையாக வளர்ந்தது. முத லில் வேதாத்திரி மகரிஷி போன்ற சாமியார்களின் ஆசிரமங் களில் யோகாசனங்கள் சொல்லித்தரப்பட்டன. ஆனால் இடுப்புவலி, மூட்டுவலி என்று பல பிரச்சினைகள் ஏற்பட்ட தால் யோகாசனங்களை கைகழுவி விட்டுவிட்டு தங்களுக்கு என்று வேறு எளிய உடற்பயிற்சிகளை உருவாக்கிக் கொண்ட னர். இந்தப்பயிற்சிகள் ஏரோபிக்சை ஒத்திருக்கிருக்கின்றன என்கிறார் பிரேமானந்தின் நெருங்கிய நண்பரும், பல ஆண்டுகள் இந்த ஆசிரமங்களோடு நெருங்கிய தொடர்பு கொண்டிருந்தவருமான தோழர் சூலூர் விஜயகுமார்.

சாமியார்கள் கைகழுவினாலும் பார்ப்பன பத்திரிகைகளும், மூலைக்கு மூலை உருவான யோகாசன ஆசிரியர்களும் யோகாசனங்களை மிக உயர்ந்த மட்டத்திற்கு எடுத்துச் சென் றனர். மருத்துவர்களேகூட யோகாசனங்களைப் பரிந்துரைக் கும் முறை ஏற்பட்டது. பிரேமானந்த் போன்றவர்கள் லிங்கம் எடுக்கும் முரட்டு சாமியார்களோடு உயிரைக் கொடுத்துப் போராடிக்கொண்டிருக்கையில் இந்த நவீனரக ஜீன்ஸ் சாமியார் களும், யோகா ஆசிரியர்களும் ஓசைபடாமல் உள்ளே நுழைந்து அவர்களின் இடத்தைக் கைப்பற்றிக் கொண்டனர். தனது இறுதிநாட்களில் பிரேமானந்த் ஒவ்வொரு நாளும் இந்த புதுவகை ஆன்மீகவாதிகளை எதிர்கொண்டார். அவர் புழங் கிய ஒவ்வொரு இடத்திலும் வேதாத்திரி ஆழ்நிலை தியான மையங்கள், ஜக்கி வாசுதேவ் தியான மையங்கள்... நிலைமை யின் தீவிரத்தை அவர் உணர்ந்துதான் இருக்கவேண்டும்.

இந்த யோகா, தியானங்கள் மீது பிரேமானந்த் கடும் விமர்ச னம் கொண்டிருந்தார். இறுதி ஆண்டுகளில் இந்த சாமியார் களுக்கு எதிராக நாம் முறையாக வேலை செய்யவேண்டும் என்ற எண்ணம் கொண்டிருந்தார். ஆனால் யார் மையத்தில் இருக்கிறார்கள் என்பதைப் புரிந்து கொள்வதில் ஏற்பட்ட தாமதம், நோயின் கொடுமை ஆகியவை அவரால் முழுமை யாக அந்தப் பணியில் இறங்க முடியாமல் போய்விட்டது.

யோகாசனம் ஒரு உடற்பயிற்சியே அல்ல என்றார் பிரேமா னந்த். உலகை வெறுத்த சாமியார்கள் அரை மயக்கநிலையில் தங்களை வைத்துக்கொள்வதற்குக் கண்டுபிடித்த முறைதான் யோகாசனங்கள். அவை ஆரோக்கியமான மனிதர்களுக்கு உகந்ததல்ல. கையை நீட்டி நீட்டி மடக்கினால் அது ஒரு உடற் பயிற்சி. கொழுப்பைக் குறைக்கும் தசைகளை வலுவாக்கும். ஆனால் மடக்கியே வைத்திருந்தால் அது இரத்த ஓட்டத்தை பாதிக்கும். இதுதான் யோகாசனம் என்றார் பிரேமானந்த். மகா வீரர் காலத்தில் சமணமுனிவர்கள் தங்கள் உடலை வருத்திக் கொள்ள பல்வேறு வினோதமான முறைகளில் உட்காரவும் படுக்கவும் செய்தனர். இவைதான் பின்பு யோகாசனங்களாக வளர்ச்சி பெற்றன என்கிறார் டி.டி.கோசாம்பி ( பண்டைய இந் தியா ). கோசாம்பி, யோகாசனங்கள் உடலுழைப்பில் ஈடுபடா தவர்களுக்கு நல்ல உடற்பயிற்சி என்ற எண்ணம் கொண்டிருந் தாலும் யோகாவின் தோற்றம் பற்றிய அவர் கருத்து பிரேமானந்தின் கருத்தையே உறுதிப்படுத்துகிறது. ஆதிகாலங்களில் யோகாசனம் செய்பவர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட யோகாசன நிலையிலேயே பலமணிநேரம் இருக்க வேண்டும். அதனால் மூளைக்குச் செல்லும் இரத்த ஓட்டத்தின் அளவு அதிகரிக்கவோ குறையவோ செய்யும். இதனால் அரைத்தூக் கம் போன்ற ஒரு மந்தமான உணர்வு ஏற்படும். இதைத்தான் சாந்தி கிடைக்கிறது என்கிறார்கள் என்றார் பிரேமானந்த். தற் போதைய யோகா ஆசிரியர்கள் யோகா என்ற பெயரில் சொல்லித் தருவது யோகாவே அல்ல என்றாலும், பார்ப்பனீ யத்தை கொல்லைப்புற வழியில் திணிக்க இது பயன்படுகிறது என்ற எண்ணம் கொண்டிருந்தார் அவர். பள்ளிகளில் யோகா சனம் சொல்லித் தரப்படுவதற்கு எதிராக ஒரு ரிட் மனு தாக்கல் செய்யவும் இறுதிநாட்களில் தயாரிப்புகள் செய்து கொண்டிருந்தார்.

தியானத்தைப் பொறுத்தவரை ஆசிரமங்களில் சொல்லித்தரப் படும் எல்லாப் பயிற்சிகளிலும் மூச்சைக் கட்டுப்படுத்துவது ஒரு முக்கிய இடம் வகிக்கிறது. பிராணயாமம் போன்ற மூச்சுப்பயிற்சிகளும் வானளாவப் புகழப்படுகின்றன. ஆனால் உள்ளே இழுக்கப்பட்ட காற்றிலிருந்து நுரையீரல்கள் அற்ப நேரத்தில் ஆக்ஸிஜனை எடுத்துக்கொண்டு கார்பன் டை ஆக் ஸைடை வெளிவிடுகின்றன. மூச்சை அடக்கினால் உள்ளே இருப்பது கார்பன் டை ஆக்சைடு. மூளைக்குச் செல்லும் ஆக்சிஜனின் அளவும் இயல்பாகவே குறைகிறது. இதன் காரணமாகவே ஆன்மீகவாதிகள் சொல்லும் சாந்தி சாத்திய மாவதோடு, இதனால் பல மோசமான பின்விளைவுகளும் ஏற்படும். புறநிலை எதார்த்தத்தின் மூலமே அமைதியின்மை ஏற்படுகிறது. இந்த தியானம், பிராணாயாமம் போன்றவை சற்றுநேரம் போதை போன்ற உணர்வை அளித்தாலும் அது நீடித்து நிற்காது என்றார் பிரேமானந்த்.

யோகா, தியானம் குறித்த கேள்விகளை முன்பும் பகுத்தறிவு வாதிகள் எதிர்கொண்டுதானிருந்தார்கள். கோவூர் தொடர்ச்சி யாக தியானம் செய்பவர்களுக்கு டெம்போரல் எபிலெப்ஸி (ஜிமீனீஜீஷீக்ஷீணீறீ ணிஜீறீமீஹ்) எனப்படும் வலிப்பு நோய்க்கான அறி குறிகள் தெரிகின்றன என்று எழுதுகிறார். தீ மிதிப்பது போன்ற உணர்வு, தலைக்குள் பல்லாயிர நட்சத்திரப் பொறிகள் தோன் றுதல் ஆகியவை ஆழ்நிலை தியானம் கைகூடுவதற்குரிய அறிகுறிகள் என்று தியானம் செய்கிறவர்கள் கூறுகின்றனர். இதையேதான் வலிப்பு நோய்க்கான அறிகுறி என்கிறார் கோவூர். ஆனால் விஞ்ஞான பைரவ தந்திரா, பதஞ்சலி யோக சூத்திரம் போன்ற பழம் சமஸ்கிருத நூல்களில் ஆழ்ந்த அறிவு, நேரடியாக யோக சாதகம் செய்த அனுபவம் போன்ற வை மற்றவர்களைவிட பிரேமானந்திற்கு அதிகம் இருந்தன. அவர் பேசியதை எல்லாம் எழுதியிருந்தாலே ஒரு மிக ஆரோக்கியமான விவாதம் தொடங்கியிருக்கும் நவீன ஆன் மீகத்திற்கு எதிராக பெரிய அளவில் பிரச்சாரத்தை முன் னெடுக்க முழுக்க முழுக்கத் தகுதியானவராக இருந்தார் அவர். எனவேதான் அதை அவர் செய்யாமல் விட்டகுறை தூக்கலாகத் தெரிகிறது.

+++
பிரேமானந்த் மென்மையாகப் பேசுபவர். ஆனால் ஒரு நாளும் தன் கொள்கைகளில் ஒருவருக்கும் கருணையோ விதிவிலக்கோ காட்டியதில்லை.

கிருஷ்ணய்யர் மீது நமக்கெல்லாம் எவ்வளவு மரியாதை உண்டு என்று சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்லை. அவர் ஆழ்ந்த அன்பு கொண்டிருந்த அவரது துணைவியார் மரணம் அடைந்த பின்பு ஆன்மீகவாதியாக மாறினர். அதன் உச்சகட்டமாக டெல்லியில் நடந்த மந்திரவாதிகள் மாநாட் டுக்கு தலைமை தாங்கினார். மனைவியோடு எப்படியாவது பேசிவிடவேண்டும் என்ற தீராத விருப்பமே அவரை அப்படி உந்தித் தள்ளியது என்று கிருஷ்ணய்யர் வாழ்க்கையை எழுதிய மகபூப் பாட்ஷா கூறுகிறார். பிரேமானந்த் தனது அறிவியலா? அருஞ்செயலா? என்ற நூலில் மந்திரவாதிகள் மாநாட்டை நேரடியாகவே கிண்டல் செய்தார். கிருஷ்ணய்யர் அதில் கலந்து கொண்டதை எள்ளல் தொனியில் குறிப்பிட் டார். எந்தப் பசப்பும், மன்னிப்புக் கேட்கும் தோரணையும் இல்லாமல். பெரும்பாலும் முற்போக்காளர்கள் அனுதாபத்துட னும் அக்கறையுடனும் அணுகும் சூஃபி மார்க்கம், மூட நம்பிக்கைகள் மலிந்ததாக இருக்கிறது என்று பேச பிரேமானந்த் தயங்கியதே இல்லை.

எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக ஹோமியோபதி அது ஒரு மருத்து வமே அல்ல என்ற உறுதியான கருத்து கொண்டிருந்தார் பிரேமானந்த். செறிவூட்டுதல் என்று ஹோமியோபதியில் கூறப்படும் முறை உண்மையில் நீர்த்துப் போகச் செய்வது தான். ஆய்வகங்களில் ஹோமியோபதி மருந்துகளில் அவர் கள் கூறும் வேதிப்பொருட்கள் இருப்பது ஒருநாளும் நிரூபிக்கப்படவில்லை என்றார் அவர். ஏகாதிபத் தியஎதிர்ப்பின் ஒரு பகுதி, லாபவெறி கொண்ட அலோபதி மருத்துவத்திற்கு மாற்று என்ற முறையில் ஹோமியோபதி மீது நமது தோழர்களுக்கு அன்பு உண்டு. கடைகளில் விற்கும் ஹோமியோபதி மருந்துகளைத் தயாரிப்பவர்கள் யார்? அதே பன்னாட்டு நிறுவனங்கள்தானே என்றார் பிரேமானந்த். இது குறித்து நிபுணர்கள் மட்டுமே ஆதாரப்பூர்வமாகப் பேசமுடி யும் என்பதால் இது பிரேமானந்தின் கருத்து என்று குறிப்பிடுவதோடு நிறுத்திக் கொள்கிறேன்.

ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளாக தொடர்ந்து வரும் இந்த மூட நம்பிக்கை எதிர்ப்புப் போராட்டத்தில் விஞ்ஞானத்திற் கும், அஞ்ஞானத்திற்கும் இடையிலான போராட்டத்தில் பிரேமானந்த் எந்த சமரசமும் இன்றி தனது பாத்திரத்தை ஆற்றினார். நாடெங்கும் அவர் விதைத்தார். முடிவுவரை தொடர்ந்து நடக்க இருக்கும் இந்தப் போரில் அடுத்த தலைவனை காலம் அடையாளம் காட்டும்

தூவைப்பதியில் தொடங்கும் போர்

2010-06-19T04:54:00.000-07:00

19.6.2010

இன்று மீண்டும் உயிரியல் பூங்கா கும்பல்கள் ஆதிவாசிகளின் நிலத்தை கைப்பற்றப்போவதாக தகவல்கள் வந்ததையடுத்து தூவைப்பதிஆதிவாசிகள் தங்கள் வீடுகளில் கருப்புக்கொடியேற்றி காத்திருக்கின்றனர்

குழந்தைகள் முதல் தள்ளாடும் பெருசுகள் வரை தங்கள் நிலத்தை காக்க உறுதியோடு நின்றிருக்கிறார்கள்

மனித உரிமைவாதிகள் மாவோயிஸ்ட் ஆதரவாளர்களா? -ச பாலமுருகன்

2010-06-17T06:57:00.000-07:00

நமது மத்திய இந்தியாவில் நக்சல்பாரிகள் என்று அழைக்கப்படும் மாவோயிஸ்டுகளின் இயக்கம் அரச படைகளுக்கு பெரும் சவாலாக வளர்ந்து வருகிறது. பாரத பிரதமர் மன்மோகன் சிங் ‘மாவோயிஸ்டுகள் இந்தியாவின் உள்நாட்டு பாதுகாப்புக்கு பெரும் அச்சுறுத்தல்’ என்று வெளிப்படையாக சமீபத்தில் அறிவித்துள்ளார். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் தீவிரவாதிகள் என்று மாவோயிஸ்டுகளை அழைத்து வந்த ஆங்கில காட்சி ஊடகங்கள் கடந்த ஓராண்டில் சிகப்பு பயங்கரவாதிகள் என்று பெயர் மாற்றி அழைக்கத் துவங்கி விட்டன. CNN IBN ஆங்கிலத் தொலைக்காட்சி நக்சல் என்ற ஆங்கில எழுத்தில் வரும் ஓ என்ற சொல்லை பெரியதாகக் காட்டி அது ஒழிக்கப்பட வேண்டியது என்பதை வெளிப்படுத்தி வருகிறது.

மாவோயிஸ்டுகளின் வன்முறைத் தாக்குதல்கள் நிகழும் சமயம் இந்தக் காட்சி ஊடகங்கள் அனைத்தும் ஒரே குரலில் நாடகபாணி பின் இசைகளுடன் செய்திகளை பரபரப்பாக்கி வெளியிடுவதும், விவாதம் நடத்துவதும் நடக்கிறது. இவ்விவாதங்களில் மனித உரிமை ஆர்வலர் ஒருவரை வைத்துக் கொண்டு அவர்களை நீங்கள் மாவோயிஸ்ட் ஆதரவாளரா என்ற வகையில் கேள்விகளைக் கேட்பதும், ஆனால் கேள்விக்கு மனித உரிமையாளர்கள் பதில் தரும்போது அதனை முழுதும் உள்வாங்காது அலட்சியப்படுத்துவதுமான போக்குகளும் தொடர்கின்றன. மாவோயிஸ்டுகள் காவல்படைகளுடன் மோதிய அன்னைத்து நிகழ்வுகளுக்குப் பின்னும் இவ்வூடகங்களில் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் விவாதப் பொருளாகி வந்துள்ளனர்.

கடந்த 07.04.2010-ம் தேதி மாவோயிஸ்டுகள் 76 சி.ஆர்.பி.எப். படையினரை கொன்ற நிகழ்வு, பேருந்து கண்ணி வெடியில் சிக்கிக்கொண்ட நிகழ்வு, இரயில் கவிழ்ப்பு - இவைகளுக்குப் பின் நாள்கணக்கில் நாடக பாணியில் ஒரு சேர ஆங்கில தொலைக்காட்சிகள் மனித உரிமையாளர்களைத் திட்டித் தீர்ப்பதைக் காண முடிந்தது. சில ஆங்கிலப் பத்திரிக்கைகள் தங்கள் தலையங்கங்களில் மனித உரிமையாளர்களுக்கு இனி நல்ல பிள்ளைகளாக நடக்கச் சொல்லி அறிவுரை கூறின. புகழ் பெற்ற எழுத்தாளர் அருந்ததி ராய், வங்க எழுத்தாளர் மகேஸ்வதா தேவி போன்றோர்கள் மாவோயிஸ்டுகளின் ஆதரவாளர்கள் என்று இவைகள் முத்திரை குத்தி விட்டன. நமது உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் மாவோயிஸ்டுகளின் ஆதரவாளர்களை சட்ட விரோத நடவடிக்கைகள் தடுப்புச் சட்டத்தில் கைது செய்யப்போவதாக மிரட்டி வருகின்றார். இதன் எதிர்வினையாக மகேஸ்வதாதேவி தன்னை கைது செய்வது பற்றி கவலைப்படவில்லை என்றும், அதற்கு முன் தனக்கு நக்சல்பாரி தொடர்பு உள்ளதை ப.சிதம்பரம் நிரூபிக்க வேண்டும் என்றும் சவால் விட்டார்.

கடந்த 2010 ஏப்ரல் மாதம் 7-ம் தேதி சி.ஆர்.பி.எப்.வீரர்கள் கொல்லப்பட்ட அன்று Times Now தொலைக்காட்சி திரைப்படக் கலைஞர் அபர்ணா சென்னிடம் பேட்டி கண்டது. அப்பேட்டியில் அவர் இந்த வன்முறைக்கு அரசுதான் காரணம், இவ்வாறு நிகழக்கூடாது என்பதால் தான் தாங்கள் ‘பச்சை வேட்டை’ கூடாது என்று பேசி வந்ததாகக் கூறினார். அவர் பேசிக் கொண்டிருக்கும்போதே அத்தொலைக்காட்சி ‘துரோகி’ என்று தலைப்பும் கொடுத்தது. யார் தேசபக்தன், யார் துரோகி என்பதை - ஒரு மனிதனின் அரசியல் நேர்மையை - கண நேரத்தில் முடிவு எடுக்கும் ஆற்றல் பெற்ற அதிகார மையங்களாக இத்தொலைக் காட்சிகள் உருவாகி விட்டது ஆச்சரியமானது மட்டுமல்ல ஆபத்தானதும் கூட.

வணிகப்போட்டி சூழலில் ஆங்கில தொலைக்காட்சிகள் செய்திகளை முந்தித் தருவதிலும் அதன் மூலம் தங்களின் TRP என்ற இலாப வணிகத்தை உயர்த்தவும் தொடர்ந்து பரபரப்பான செய்திகளுக்குப் பின்னே இவை ஓடிக்கொண்டே உள்ளன. கொலைகள், பாலியல் வன்முறை உள்ளிட்ட பலவற்றை நாள் கணக்கில் ஒளிபரப்பி பார்வையாளர்களை திகிலடைய வைப்பதுண்டு. பிரபஞ்சம் பிறப்பு குறித்த “பெரும் வெடிப்பு” சோதனை நிகழ்வை இத்தொலைக்காட்சிகள் கண்டு கொள்ளாத சூழலில் மத்திய தகவல் ஒளிபரப்பு அமைச்சகம் அச்செய்தியை வெளியிட இந்த கூட்டு ஊடகங்களுக்கு அறிவுரை வழங்கியது. அதன் பின் இந்த நிகழ்வு பற்றி இத் தொலைக்காட்சிகள் ஒளிபரப்பின. ஆனால் இதே ஊடகங்கள் டெல்லியில் 14 வயது சிறுமி அனுர்சி கொலை செய்யப்பட்ட செய்தியையும், அதில் அப்பெண்ணின் தந்தை டாக்டர்.தல்வார் என்பவர் காரணமாக உள்ளதாகவும் தொடர்ந்து புளுகு மூட்டைகளை அவிழ்த்து விட்டு புலனாய்வுத் துறையை நிர்ப்பந்தப்படுத்தியது. வேறு வழியின்றி அப்பெண்ணின் தந்தை கைது செய்யப்பட்டார். கைதான நபர் அப்பாவி என்று விடுவிக்கப்பட்ட நிகழ்வும் பின்னர் நடந்தது. இதுபோன்ற பரபரப்பான செய்திக் கதைக்கு கொடுத்த முக்கியத்துவத்தைக் கூட‌, அறிவியல் அற்புதமான பெருவெடிப்பு போன்ற நிகழ்வுகளுக்குத் தரவில்லை.

மாவோயிஸ்ட் பிரச்சனையில் 2010 மே 17-ம் தேதி NDTV தொலைக்காட்சியில் அமர்ந்து கொண்டு உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் தனக்கு பெரிய அளவில் அதிகாரம் தேவை என்றும் வான்படைத் தாக்குதலுக்கு ஆதரவு தேவை என்றும் மாநில முதலமைச்சர்கள் இதனை விரும்புவதாகவும் கேட்டுக் கொண்டார். மென்மையாகவும், நயமாகவும் உள்துறை அமைச்சரிடம் கேள்வி கேட்டும் அதே தொலைக்காட்சி வர்ணனையாளர்கள்தான் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் பழங்குடி மக்களுக்காகப் பரிந்து பேசும்போது மாவோயிஸ்டு ஆதரவாளர்களா என்று கேட்டவர்கள். உண்மையில் நமது உள்துறை அமைச்சர் ப.சிதம்பரம் கடந்த 2004 வரை வேதாந்தா குழுமம் என்ற பகாசுர பன்னாட்டு கம்பெனியின் இயக்குநர்களில் ஒருவராக இருந்தவர். அதற்காக வருடத்திற்கு 70,000 டாலர் சம்பளம் பெற்று வந்தார். (1) கம்பெனி பழங்குடி மக்களின் நிலங்களை சட்ட விரோதமாக அபகரித்ததற்கும், வரி ஏய்ப்பு செய்ததற்கும் பல சான்றுகள் உள்ளன. 2003-ம் ஆண்டு இந்த நிறுவனம் சுங்க வரி மோசடி செய்ததற்கு நடவடிக்கை எடுப்பதிலிருந்து தடுக்க ப.சிதம்பரம் பம்பாய் உயர்நீதி மன்றத்தில் தடையாணை பெற்றுத் தந்தார். அவர் நிதியமைச்சர் ஆன பின்பும் சுங்கவரி பாக்கியை வசூ்லிக்க நடவடிக்கை எடுக்கவில்லை. கண்மூடித்தனமாக சட்ட விரோதமாக அரசாங்கப் பணிகளுக்கு அரசு அனுமதி வழங்கப்பட்டும் உள்ளது என பல்வேறு நிகழ்வுகளின் பின்னணியில் ப.சிதம்பரத்தைப் பார்த்து ஒரு நேர்மையான ஊடகம் அது குறித்தான கேள்விகளை கேட்டிருக்க முடியும். ஆனால் இவை அதுபற்றி கேட்டு ப.சிதம்பரத்தை சங்கடப்படுத்தத் தயாராக இல்லை.

அமெரிக்காவில் 1946 ஆம் ஆண்டு ஜோசப் ஆர்.மெக்கார்தே என்பவர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். இவர் முன்பு விஸ்கான்சின் பகுதி நீதிபதியாக பணிபுரிந்தவர். 1950 வரை இவரைப் பற்றி பலருக்குத் தெரியாது. ஆனால் 1950-ல் இவர் தன் அதிரடியான பேச்சுக்களால் மிகவும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தினார். அமெரிக்க அரசின் துறைகளில் 205 கம்யூனிஸ்டுகள் ஊடுருவி விட்டதாகவும் அதற்கு ஆதாரம் உள்ளதாகவும் கூறினார். இப்பரபரப்பில் 1952-ல் மீண்டும் இவர் செனட்டராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். பின் செனட்டர்களின் புலனாய்வு கமிட்டிக்கு இவர் தலைவராகவும் தேர்வு செய்யப்பட்டார். இந்த அதிகாரத்தை வைத்து இரண்டு ஆண்டுகளில் தான் சந்தேகப்படும் பலர் மீது கம்யூனிஸ்ட் என்ற குற்றச்சாட்டை சுமத்தி பணிநீக்கமும் செய்தார். தனது ஆதரவாளர்களுக்கு தன்னை தேசபக்தனாகவும் அர்ப்பணிப்பு உள்ள மனிதனாகவும் காட்டிக் கொண்ட மெர்கார்த்தேயின் குற்றச்சாட்டுகள் அப்பட்டமான புளுகு மூட்டை என்பதும் மெக்கார்த்தே ஒரு தேர்ந்த புளுகினி என்பதையும் 1954-ல் அறிந்த அமெரிக்கா, சிவில் உரிமைகளை மறுத்த மெக்கார்த்தேயின் செயல்பாடுகளுக்காக அவரை கைது செய்தது. அப்பட்டமான புளுகுகளை அவிழ்த்து விடுவதும் தன்னுடன் சேராதவர்கள் எதிரியின் ஆட்கள் என சவடால் விடுவதையும் மெக்கார்த்தேயிசம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ப.சிதம்பரம் மனித உரிமை ஆர்வலர்களை மாவோயிஸ்ட் ஆதரவாளர்களா என்று கேட்பதும், தொலைக்காட்சிகள் ‘எங்கே போனார்கள் மனித உரிமை ஆர்வலர்கள்’ என்று கேலி செய்வதும் இந்த மெக்கார்த்தேயிசம் தான். மெக்கார்த்தேயிசம் பாசிச சிந்தனைப் போக்கின் இணைபிரியாத சக்தியாக இருந்து வந்திருக்கிறது. முன்பு அமெரிக்கா இரட்டை கோபுரம் தகர்க்கப்பட்ட செப்டம்பர் 11, 2001-ன் போது அன்றைய அமெரிக்க அதிபர் புஷ் சொன்னார் ‘நீங்கள் எங்களோடா அல்லது எதிரிகளோடா?’ என்று. பாரதீய ஜனதாக் கட்சி பொடா சட்டத்தைக் கொண்டு வந்த விவாதத்தின்போது எல்.கே.அத்வானி சொன்னார் “பயங்கவாத தடுப்புச் சட்டமான பொடாவை ஆதரிக்காதவர்கள் பயங்கரவாதிகளின் ஆதரவாளர்கள்” என்று.

கடந்த 2010 பிப்ரவரி 18-ல் டெல்லி தீன் வடிகால் நீதிமன்றத்தில் மாவோயிஸ்ட் ஆதரவாளர் கோபன் காந்தி என்பவர் மீது குற்றப்பத்திரிக்கை தாக்கல் செய்யப்பட்டது. அக்குற்றப் பத்திரிக்கையில் அரச வன்முறையை விமர்சனம் செய்த PUCL உள்ளிட்ட சில மனித உரிமை இயக்கங்கள் மாவோயிஸ்ட் அமைப்பின் வெகுஜன அமைப்புகள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்டது. இந்திய உளவுத்துறை மாவோயிஸ்ட்டுகளின் ஆதரவு இயக்கங்கள் என்று PUCL உள்ளிட்ட 57 இயக்கங்களின் பெயர்களை வெளியிட்டு அவைகளைக் கண்காணிக்கும் வேலையும் செய்து வருகிறது.

கடந்த 2007 மே-17ல் சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தில் அம்மாநிலத்தின் மக்கள் சிவில் உரிமைக்கழகம் (PUCL) செயலரான டாக்டர்.பினாயக் சென் மாவோயிஸ்ட் ஆதரவாளர் என முத்திரை குத்தி கைது செய்யப்பட்டார். அரசின் மெக்கார்த்தேயிச பிரச்சாரத்தால் உச்ச நீதிமன்றத்தில் கூட பிணை மறுக்கப்பட்ட நிலையில் இரண்டு ஆண்டுகள் கடும் சிறைவாசத்தை அவர் சந்திக்க நேர்ந்தது. நாடு முழுவதும் பல மனித உரிமை ஆர்வலர்கள் இதுபோன்ற சிரமங்களை எதிர்கொள்கின்றனர். சத்தீஸ்கரில் ஆவணப்பட தயாரிப்பாளர் டி.ஜே.அஜ‌ய் கைது செய்யப்பட்டு விடுவிக்கப்பட்டார். 2010 பிப்ரவரியில் PUCL உத்திரபிரதேச மாநிலச் செயலாளர் திருமதி. சீமா ஆசாத் என்பவர் டெல்லி புத்தக கண்காட்சிக்குச் சென்று திரும்பும் வழியில் மாவோயிஸ்ட் ஆதரவாளர் என்று கூறி அவர் கணவருடன் கைது செய்யப்பட்டார். இவர் தன் பத்திரிக்கையில் பழங்குடிகளுக்கு எதிரான அரச வன்முறையை விமர்சித்து வந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

சத்தீஸ்கரில் வனவாசி சேட்னா ஆசிரமம் என்ற காந்தி வழி ஆசிரமத்தை நடத்தி வருபவர் ஹிம்மன்ஸ் குமார் என்ற PUCL அமைப்பைச் சார்ந்தவர். இவரது ஆசிரமம் சல்வார் ஜூடும் என்ற கூலிப்படையாலும் அரசப் படைகளாலும் உடைத்து எறியப்பட்டது. ஹிம்மன்ஸ் குமார் அரச வன்முறையைக் கண்டித்து மனித உரிமைகளுக்காகப் பேசி வந்தார் என்பதே அந்த காந்தியவாதி செய்த பிழை.

சில மாநிலங்களிலிருந்த நக்சல்பாரி இயக்கச் செயல்பாடு இன்று 250 மாவட்டங்கள், 23 மாநிலங்கள் என்று விரிவடைந்ததற்கு காரணங்களைத் தேட வேண்டியது அவசியமானது. நமது அரசியலமைப்பின் முகப்புரை இந்தியா ஒரு ஜனநாயக சோசலிச நாடு என்று பறை சாற்றுகிறது. நமது அரசியலமைப்பின் நான்காவது அட்டவணை மாநிலங்கள், அரசுகள் கடைபிடிக்க வேண்டிய வழிகாட்டு நெறிமுறைகளைச் சொல்கிறது. இயற்கை வளங்கள் பொது சமூகப் பயன்பாட்டிற்கு என்றும், ஏழைகள், பணக்காரன் என்ற பாகுபாடு சமூகத்தில் மறைய வாய்ப்புகளை, வசதிகளை ஏற்படுத்தவும் அறிவுறுத்துகிறது. நமது அரசியலமைப்பின் ஐந்தாவது அட்டவணை பழங்குடி மக்களின் நிலங்களை அம்மக்களின் கவுன்சில் அனுமதியின்றி பிற கம்பெனிகளோ, நபர்களோ அபகரிப்பதைத் தடை செய்கிறது. மேலும் 2005-ம் ஆண்டு இந்திய அரசு இயற்றிய வன உரிமைச் சட்டம் பழங்குடி மற்றும் வனத்தில் வாழும் மனிதர்களின் வாழ்வுரிமையை அங்கீகரிக்கும் சட்ட வழி வகைகளைக் கொண்டுள்ளது.

இவ்வகையான பல்வேறு சட்ட பாதுகாப்புகளும் அதனை அரணாக நின்று காக்க நீதிமன்ற அமைப்புகளும் இருக்கும் சூழலில் ஏன் நக்சல்பாரிகளின் மாவோயிசம் வளர்கிறது? ஏனெனில் நமது அரசியலமைப்பின் உரிமைகளையும், நமது ஜனநாயக உயிர்ப்பையும், சட்டத்தின் ஆட்சியையும் நமது ஆட்சியாளர்கள், அதிகார வர்க்கம், நீதிமன்றங்கள், செல்வந்தர்களின் கூட்டு செல்லரிக்கச் செய்து வீழ்த்தி தோல்வி பெறச் செய்த இடத்திலிருந்தே மாவோயிஸ்டுகளுக்கான சிந்தனையும், ஆதரவும் வேர் விடுகின்றது. உலக மயமாக்கல் என்ற பொருளாதார வன்முறை ஏழை, எளிய பழங்குடி மக்களின் மீது திணிக்கப்பட்ட சமயம் நமது பாராளுமன்றங்கள், நிர்வாகத்துறை, நீதித்துறையின் செயல்பாடுகள் முழுவதும் ஜனநாயக சோசலிசம் என்ற அடிப்படையிலிருந்து முற்றிலும் மாறி முதலாளித்துவ சேவை என்ற நிலைக்கு சென்று விட்டது. மத்திய இந்தியாவில் பழங்குடிகளை ஆயுதம் தூக்கச் செய்ததில் மாவோயிஸ்டுகளின் பங்கை விட ஜனநாயகத்தை தடம் புரளச் செய்த நமது ஆட்சியாளர்களின் பங்கே அதிகம்.

சத்தீஸ்கர் மாநிலத்தில் 28 வகை பெரும் கனிமங்கள் கிடைக்கின்றன. இரும்புத்தாது இந்தியாவில் அதிகம் கிடைக்கும் இடமாகவும் இது உள்ளது. பாக்சைட், டால்மியம் உள்ளிட்ட பல கனிமங்கள் இங்கு உள்ளது. இப்பூமியில் பழங்குடிகள் வசித்து வருகின்றனர். மத்திய ஊரக வளர்ச்சித் துறையின் நிலச் சீர்திருத்தம் குறித்த அறிக்கையில் இப்பகுதியில் முன்பு மேற்கொள்ளப்பட்ட நில ஆர்ஜித முயற்சி பொது மக்களின் கடும் எதிர்ப்பு காரணமாக கைவிடப்பட்டதையும் எனவே கனிம வளங்களை எடுக்க வேறு முயற்சி அரசுக்கு தேவைப்பட்டதையும் சுட்டிக் காட்டியது. (2) எனவே ‘அமைதி இயக்கம்’ என்ற சல்வார் ஜூடும் என்ற கூலிப்படையை உருவாக்கியது அரசு. இப்படைகளுக்கு இரும்பு கம்பெனிகளான டாடாவும், எஸ்ஸாரும் பெரும் தொகை கொடுத்து உதவி வருகின்றன‌. இக்கூலிப் படைகள் அரச படைகளுடன் சேர்ந்து மிகக் கொடுமையான மனித உரிமை மீறல்களை பழங்குடி மக்களுக்கு எதிராகக் கட்டவிழ்த்து விட்டனர். கொலைகள்? பாலியல் வன்முறை? சித்திரவதை என அது நீண்டது. அதன் விளைவாக சத்தீஸ்கர் மாநில தண்டிவாடா மாவட்டத்தில் மட்டும் 664 கிராமங்களை முற்றிலும் கைவிட்டு பழங்குடி மக்கள் பக்கத்திலுள்ள மகாராஷ்டிரா, ஒரிஸ்ஸா, ஆந்திரா காட்டுப் பகுதிகளுக்கு இடம் பெயர்ந்து விட்டனர். காலியான இப்பகுதிகளை சுரங்க நிறுவனங்கள் தங்கள் கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டு வருவதில் ஆர்வமாக உள்ளதாக அரசின் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. (2)

சத்தீஸ்கரில் உள்ள கனிமங்களை இரயில் மூலம் கொண்டு செல்வதற்கு அதிகப் பணம் செலவாகிறது என்பதற்காக குழாய்கள் மூலம் விசாகப்பட்டினத்தில் உள்ள கம்பெனிக்கு நேரிடையாக கொண்டு செல்ல எஸ்ஸார் நிறுவனம் முடிவு செய்தது. இதற்காக சுற்றுச்சூழல் மற்றும் வாழ்வியல் உரிமைகளுக்கு எதிராக 25 மீட்டர் அகலத்தில் 267 கிலோ மீட்டர் குழாய்கள் சத்தீஸ்கரிலிருந்து விசாகப்பட்டினம் வரை கட்டப்பட்டது. இதில் இரும்பு தாதுக்களுடன் தண்ணீர் கலந்து அனுப்பப்படுகிறது. இதற்காக நாள் ஒன்றுக்கு 2.5 கோடி கேலன் தண்ணீர் தேவைப்படுகிறது.(3) எனவே எஸ்ஸார் கம்பெனிக்காக சபரி ஆற்றின் பெரும்பகுதி திருப்பி விடப்பட்டுள்ளது. அதேபோன்று சத்தீஸ்கரில் ஓடும் முக்கிய நதிகளான கேலு, குர்குட், கருணா, சியோநாத், மானத் போன்ற ஆறுகளும் தனியார் கம்பெனிகள் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டுள்ளது. ராய்க்கர் என்ற ஊரின் வழியாக சென்ற கேலு நதி ஜிண்டால் இரும்பு மற்றும் மின்சார நிறுவனத்தின் வசம் ஒப்படைக்கப்பட்டாகி விட்டது. தினமும் 35,400 கியூபிக் மீட்டர் தண்ணீரை இந்த ஆலைகள் தாங்கள் கட்டியுள்ள தனியார் அணைகள் மூலம் எடுத்துக் கொள்கின்றன.(4) ஆக பழங்குடிகள், விவசாயிகள் தங்களின் வாழ்வாதாரமான‌ தண்ணீர் பயன்பாட்டு உரிமையை முற்றிலும் இழந்து விட்டனர்.

நமது வளர்ச்சித் திட்டங்கள் இந்நாட்டின் பெரும்பான்மையான மக்களின் பொது நலனைப் பற்றி எவ்வித அக்கறையும் செலுத்தாமல் உருவாக்கப்பட்டவை. இதனால் உலகில் வேறு எங்கும் நிகழாத ஒரு பெரும் சோகம் இங்கு நிகழ்ந்துள்ளது. கடந்த 60 ஆண்டு சுதந்திர இந்தியாவில் வளர்ச்சித் திட்டங்களுக்காக சொந்த மண்ணிலிருந்து அப்புறப்படுத்தப்பட்ட எளிய மக்களின் எண்ணிக்கை 6 கோடியாகும். இதில் பெரும்பான்மையானவர்கள் பழங்குடி மக்கள். ஆப்பிரிக்காவிலிருந்து கருப்பின மக்களை அடிமை வியாபாரத்திற்கு உட்படுத்தியதால் 200 ஆண்டு சோக நிகழ்வில் இடம் பெயர்ந்த கருப்பின மக்களின் எண்ணிக்கையே 5 கோடி என்பது இங்கு குறிப்பிடத்தக்கது.(5) இவ்வாறு சொந்த நாட்டில் அகதிகளாக ‘வளர்ச்சிக்காக’ இடம் பெயரச் செய்யப்பட்ட இம்மக்களுக்கு அரசின் மறு வாழ்வு என்பதும் வெறும் கான‌ல் நீரே. ஆக மலைகளிலும், வனங்களிலுமிருந்து இம்மக்கள் விரட்டப்படுவது குறித்துப் பேசுபவர்கள், அரசின் பொருளாதார வன் செயல்களையும், அரச வன்முறைகளையும் விமர்சிப்பவர்கள் காட்சி ஊடகங்கள் மற்றும் இதர அரசின் ஊதுகுழல்களில் முக்கிய இலக்காக குறி வைத்து தாக்கப்படுகின்றனர்.

இந்தியாவில் உள்ள பெரும்பாலான அனைத்து அரசியல் கட்சிகளும் இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி (சி.பி.ஐ) தவிர பழங்குடி மக்கள் மீதான அரச வன்முறையை ஆதரிக்கின்றன. மாவோயிஸ்ட் பிரச்சனையில் பாரதீய ஜனதா கட்சிக்கும் மார்க்சிஸ்ட் கம்யூனிஸ்ட் கட்சிக்கும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கும் எவ்விதமான கருத்து வேறுபாடும் கிடையாது. கனிம வளங்களைக் கொள்ளையிட்டுச் செல்ல அனுமதிக்கும் புரிந்துணர்வு ஒப்பந்தங்களுக்குப் பின் ஆட்சியாளர்களுக்கு வரும் பெரும் இலாபம் பற்றி விரிவாக விவாதிக்கத் தேவையில்லை. சமீபத்தில் ஜார்க்கண்ட் முன்னாள் முதல்வர் மதுகோடாவின் கணக்கில் வராத சொத்து மதிப்பு மட்டும் ரூ.4000 கோடிக்கு மேல் என கணக்கிடப்பட்டுள்ளது. சட்டம், ஒழுங்கு, அரசியலமைப்பு, ஜனநாயகம் என எல்லா வகைக் கூறுகளையும் தூக்கி எறிந்து விட்ட இக்கொடிய பொருளாதார வன்முறையையும், அதைப் பாதுகாக்கும் அரச வன்முறையையும் பெரும்பாலான அரசியல் கட்சிகள் ஆதரிப்பது வெட்கக்கேடானது மட்டுமல்ல, ஜனநாயகத்திற்கு ஏற்பட்ட பெருத்த பின்னடைவும் கூட.

இச்சூழலில் மனித உரிமை ஆர்வலர்களின் குரல்கள் மட்டுமே ஒற்றைக் குரல்களாக இக்கொடுமைகளுக்கு எதிராக ஒலிக்கின்றன‌. எனவே மக்கள் சிவில் உரிமைக் கழகம்(PUCL), அருந்ததிராய், அபர்ணாசென், மகேஸ்வதாதேவி மற்றும் பிற மெல்லிய எதிர்ப்புக் குரல்களை நசுக்கிவிடத் துடிக்கிறது அரச வன்முறை. தாக்குதலை நியாயப்படுத்த தாக்குவதற்கு முன் வெறிபிடித்து விட்டது என்ற கதையாடல்கள் பரப்ப ஆதாய செய்திகளை (Paid News) வெளியிடும் ஊடகங்கள் தேவைப்படுகிறது. இவ்வூடகங்களின் கருத்துருவாக்கம் போலீஸ் மனநிலையை பார்வையாளர்களுக்கு ஏற்படுத்துகிறது. அது சமூகத்தில் மறு உருவாக்கம் செய்யப்படுகிறது. பயங்கரவாத இயக்கத் தொடர்பு, மாவோயிஸ்டு ஆதரவாளர்கள், வன்முறையாளர்கள் என மெக்கார்தேயிசத்தை வெளிப்படுத்துகிறது.

அரச வன்முறைக்கு எதிராக ஜனநாயகக் கடமையாற்றுவது என்பதை பல்வேறு சூழல்களில் உயிருக்கும், வாழ்க்கைக்கும் அஞ்ச வேண்டிய நிலைக்கு அரச வன்முறை தள்ளுகிறது. மனித உரிமை செயல்பாட்டாளர்களும், ஜனநாயக சக்திகளும் அரச வன்முறைக்கு மிக எளிய இலக்காக மாற்றப்படுகின்றனர். பொய் வழக்கு, சிறை, சித்திரவதை, கொலை என பல்வேறு இழப்புகளைக் கொடுத்து ஜனநாயகத்திற்காக நாடு முழுவதும் மக்கள் ஆதரவு சக்திகள் போராடி வரும் நிலை உள்ளது. மனித உரிமை சக்திகளின் செயல்பாடு வெளிப்படையானது, ஜனநாயகப் பூர்வமானது, சட்ட ரீதியானது. மேலும் சமூக அமைதியை மையமாகக் கொண்டது. சட்டத்தை மதிக்கும் அறப்பண்புள்ள யாரும் இவர்களை விரோதிகளாகப் பார்க்க முடியாது. PUCL தேசிய‌த் த‌லைவ‌ர் பிர‌பாக‌ர் சின்கா கூறிய‌தைப் போல‌, ம‌னித‌ உரிமை செயல்பாட்டாள‌ர்க‌ள் பணி ஒரு ம‌ருத்துவரின் பணி போல‌த்தான். எந்தவொரு கொடிய குற்றவாளிக்கும் மருத்துவ உரிமையை மறுப்பது கூடாது என்பதைப் போலத்தான், அவருக்கான மனித உரிமைகளை மறுப்பதும்.

நீங்கள் யார் பக்கம் என்ற கேள்விக்கு, நாங்கள் வறுமையில் வாடும் சொந்த நாட்டில் அகதிகளாக விரட்டப்படும் ஆதரவற்ற அந்த மக்களின் பக்கம். நாங்கள் அவர்கள் பக்கம் நிற்பது போல மாவோயிஸ்டுகள் பல சமயங்களில் நிற்கிறார்கள். அதற்காக மனித உரிமை ஆர்வலர்களாகிய நாங்கள் மாவோயிஸ்டுகளின் ஆதரவாளர்கள் என்று முத்திரை குத்திவிட முடியாது. உண்மையில் ஏழைகளைப் புறக்கணிக்கும் இந்த அரசும் சொந்த மக்களின் மீது பச்சை வேட்டை என்ற பெயரில் விமானப்படை தாக்குதலுக்குத் தயாராகி வரும் அரச பயங்கரவாதம், வன்முறைகளுக்கெல்லாம் தலையானதாகவும், வரலாற்று பிழையாகவும் இருக்கப் போகிறது. 'நீங்கள் யார் பக்கம்? மாவோயிஸ்ட் பக்கமா? அரசு பக்கமா?' என்ற தொலைக்காட்சி வர்ணணையாளர் கேள்விக்கு நாம் வைக்கும் எதிர்க் கேள்வி 'ஊடகங்களே! நீங்கள் பன்னாட்டுக் கம்பெனிகளின் பக்கமா? இந்திய ஏழைப் பழங்குடி மக்களின் பக்கமா? இந்நாட்டில் ஏழை, எளிய பழங்குடி மக்கள் மனித கண்ணியத்தோடு வாழும் உரிமை அவர்களுக்கு உள்ளதா, இல்லையா? சொந்த மக்களைக் கொன்றொழிக்க போர்ப் பிரகடனம் அறிவிக்க இந்நாட்டு ஆட்சியாளர்களுக்கு குறைந்தபட்ச சிறுதார்மீக உரிமையாவது உள்ளதா?'

ஒடியன் -புகைப்படங்கள் -சத்தியமங்கலம் நிகழ்வு

2010-06-15T10:02:00.000-07:00

இன்று சத்தியமங்கலம் நகராட்சிக்கட்டிடத்தில் ஊராளி,சோளகர்,மலையாளி குரும்பர் முடுகர் இன ஆதிவாசிகள் நிறைந்திருந்த கூட்டத்தில் ஒடியன் நூல் அறிமுகம் நடைபெற்றது நூலை வழக்கறிஞர் ப.பா மோகன் வெளியிட கருப்புசாமி பெற்றுக்கொண்டார்

அவர்கள் வாழ்விற்க்காக தங்கள் வாழ்வை தியகப்படுத்திக்கொண்ட ரங்கசாமி மோகன்குமார்,பாலதண்டாயுதம், குணசேகர் பணையம்பள்ளி சுந்தர் ஆதிவாசிகள் மேல் சோடிக்கப்படும் எல்லா வழக்குகளையும் தொடர்ந்து நொறுக்கிக்கொண்டிருக்கும் ப பா மோகன் ஆகியோர் புததகம் குறித்து உரையாற்றினார்கள்

கூட்டத்தில் கல்ந்துகொண்ட ஆதிவாசிகள் தங்கள் ஆடைகளுக்குள் முடிந்திருந்த காசுகளை எண்ணி எண்ணி புத்தகத்தை வாங்கிக்கொண்ட காட்சி என்னை கண்கலங்கவைத்தது

இறுதியில் புத்தக விற்பனையில் வந்த பணத்தை அவர்கள் சங்க வளர்ச்சிப்பணிகளுக்கு ஒப்படைத்தேன் பலத்த கட்டாயப்படுத்தலுக்கு பின்பே அப்பணத்தை பெற்றுக்கொண்டனர்

வாழ்வில் மறக்கமுடியாத நாளாய் இந்நிகழ்வை மாற்றிய ஆதிவாசி மக்களுக்கும் அவர்களோடு வழிநடந்துகொண்டிருக்கும் அத்தோழர்களுக்கும் நன்றி சொல்லி கனத்த மனதோடு விடைபெறவேண்டியிருந்தது

நூல் அறிமுகம் - பழங்குடி மக்கள் சங்கம் ,சத்தியமங்கலம்

2010-06-14T23:04:00.000-07:00

ஆற்றங்கரை -ச.பாலமுருகன்

2010-06-09T10:13:00.000-07:00

நீங்கள் எப்போதாவது மங்கிய வெளிச்சத்தில் மாலைப் பொழுதுகளில் தூய்மையான படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்து உங்கள்முன் சலசலத்து ஓடும் ஒரு நதியினை ரசித்தது உண்டா? அந்த ரசிப்பில் நீங்கள் புதிய பலவற்றை அறிந்து கொள்ள முடியும். நான் காவேரியின் கரையில் அமர்ந்து பலசமயம் அதனை ரசிப்பதுண்டு. தண்ணீரின் சப்தம், அதில் காற்று உரசிச்செல்லும் ஒளியுடன் சூழும் புத்துணர்வு என்னை அமைதிபடுத்தும்.

நான் சிறிதுநேரம் அதனை உற்றுப்பார்த்த பின்பு அது என்னோடு பேசத்துவங்கும். முதலில் ஒரு அந்நியனைப் போல எனக்கு சொல்லி பின் ஒரு தோழனைப்போல நெருங்கி இறுதியில் ஒரு ஆசானைப்போல உருமாற்றமடையும் மாற்றங்களை நான் அனுபவித்துள்ளேன். தூரத்தில் காவேரியின் நெடுஞ்சாலை பாலத்தில் ஒரு லாரியின் உறுமல் கேட்கிறது. விட்டு விட்டு இந்த சப்தம் வரும். ஆட்கள் எழுந்து வீடுகளுக்கு போய்விட்டனர். என்னைப்போல ஒரு சிலர் இன்னமும் ஆற்றை விட்டு பிரிய மனமின்றி படிக்கட்டுகளில் சாய்ந்துள்ளனர். கூடுதுறை கோயிலின் இறுதிப் பூசையின் மணியோசை கேட்கிறது.

நம் குடும்பத்தார்களிடம் பாதுகாப்பு உணர்வு அதிகரித்து வருகிறது. யாரும் தங்கள் குழந்தைகளை சுதந்திரமாக ஆற்றில் குளிக்க விடமாட்டார்கள். நானும் அப்படியே வளர்ந்தேன். என் சக பள்ளி நண்பர்கள் ஆற்றில் குதித்து மூழ்கி விளையாடும்போது வீட்டுக் குளியலால் நீச்சல் பழக்கமற்ற நான் கரைகளில் உட்கார்ந்து மற்ற நண்பர்களை ரசித்துக்கொண்டிருப்பேன். என்றாலும் அவர்களைப் போல நீந்தமுடியவில்லையே என்ற ஆதங்கம் மிகுதியாக இருக்கும். பள்ளி விடுமுறைகளில் சிறுவர்களுக்கு ஆற்றின் கரை ஓரம் விளையாட ஏராளம் இருக்கும். கரையில் ஓரமாய் நீந்தும் குட்டி மீன்களை தரைக்கு தள்ளி பாட்டில்களில் அடைத்து எடுத்துச் செல்லலாம். விளையாட்டுப் பொருட்கள் கிளிஞ்சல்கள், கூழாங்கற்கள் என அது நீளும்.

நான் சிறிது நேரம் தென்படாவிட்டாலும் பாட்டி என்னைத் தேடி வந்துவிடுவாள். நான் இருந்தேனென்றால் கடுமையாக என் சக நண்பர்களை திட்டியபடி என்னை இழுத்து வந்துவிடுவாள். நான் பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும் வரைக்கும் எனக்கு நீச்சல் தெரிந்திருக்கவில்லை. சைக்கிளிலிருந்து கீழே விழுந்து விடுவேன் என்று பொத்தியே சைக்கிள் ஓட்டவும் தெரியாமலிருந்து வந்தேன்.

எனக்குமுதலில் சைக்கிள் ஓட்ட கற்றுக் கொடுத்தவன் சிவலிங்கம். அவனின் சைக்கிளில் குரங்கு பெடல் அழுத்தி பழகி பின் வட்ட வடிவில் சைக்கிள் ஓட்டக் கற்றுக்கொண்டேன். ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை அவனின் சைக்கிளில் அவனை பின்னே உட்கார வைத்து நான் ஓட்டினேன். நான் அன்று அவனது அக்காளின் வீட்டிற்கு குமாரபாளையம் போக வேண்டும் என்று நச்சரித்தான். சைக்கிள் விட நானும் வருவதாக கூறி அவனுடன் சென்றேன்.

நாங்கள் காலை பத்துமணி சுமாருக்கு ஊரின் ஓரப்பகுதியில் புதிதாக கட்டிடங்கள் உருவாகிக்கொண்டிருந்த ஒரு இடத்தில் லைன் வீட்டில் அவன் அக்காள் வீட்டினை அடைந்தோம். அவன் அக்காளின் கணவன் ஒரு பழைய இரும்பு வியாபாரி. சமயத்தில் கிடைக்கும் வேலை செய்பவன். அன்று அவன் சணல் பைகளை எடுத்து சுருட்டி அவரின் அகன்ற சைக்கிள் கேரியரில் வைத்துக்கொண்டு, "அடுப்புக்கரி அள்ளவேண்டும் வந்தால் நல்லது" என்று சிவலிங்கத்திடன் சொன்னான்.

சிவலிங்கம் என்னையும் கூப்பிட்டான். "இரண்டு மணி நேரத்தில் வேலை முடிந்துவிடும்... அடுப்புக்கரி சிதறியிருக்கும் அதை சணல் பையில் போட்டு கட்டி எடுத்துவிட வேண்டியதுதான்" என்று சொன்னான். அவனது பெயர் ராமன் என்பதனை அகன்ற கேரியர் வைத்த சைக்கிளில் எழுதப்பட்டிருந்ததில் நான் அறிந்து கொண்டேன். சிவலிங்கத்துடன் இருப்பது எனக்கு பிடிக்கும் என்பதாலும் மதியத்திற்குள் வீடு திரும்பிவிடலாம் என்று ராமன் சொன்னதாலும் அவர்களுடன் செல்ல சம்மதித்தேன். நாங்கள் பேருந்து ஏறிக் கொண்டோம்.

அந்த சாலை காவிரி ஆற்றை ஒட்டிச் செல்லும் பாதை. நாங்கள் ஒரு மணி நேர பயணத்திற்குப்பின் சமயசங்கிலி என்ற பஸ் நிறுத்தத்தில் இறங்கினோம். சாலையிலிருந்து விலகி சரிவாய் செல்லும் பாதையில் இறங்கி நடந்தபோது காவேரி ஆறு தெரிந்தது. அப்பகுதியில் ஆற்றில் சிறுசிறு தீவுகளைப் போல நிலப்பகுதியும் பாதையும் அதில் உயர வளர்ந்த புற்களும், சிறுமரமும் நிறைய இருந்தன.

அதனைச் சுற்றி காவிரி ஆறு ஓடிக்கொண்டிருந்தது. அந்த தீவு திட்டுகளில் வெந்நிறமாய் புகை எழுந்து கொண்டிருந்தது. இவ்வாறு ஆங்காங்கிருந்த சில திட்டுகளில் புகை வந்து கொண்டிருந்தது. "நாம் அந்த திட்டுலதான் கரி அள்ளனும்' என்று கைகளை நீட்டிக் காட்டினான் ராமன்.

என்னங்க அங்கே புகை வருது? என நான் கேட்டதும் சற்று சிரித்துக் கொண்டு சொன்னான் ""அங்கே பொங்க வைக்கிறாங்க""

அவன் நையாண்டி செய்வது தெரிந்து கொண்டேன். பின் திரும்பச் சொன்னான் ""சாராயம் காய்ச்சராங்கப்பா""

சாராயம் காய்ச்சும் இடமா? சாராயம் விற்பவர்களை நான் பவானி ஆற்றங்கரைகளில் பார்த்திருக்கின்றேன் ஒரு அலுமினியப் பாத்திரத்தில் மறைவாக வைத்துக்கொண்டு இருப்பார்கள். ஒரே கண்ணாடி டம்ளரில் எல்லோரும் வாயை வைத்து குடிப்பார்கள். சாராயக்காரர்கள் போக்கிரிகள். குடிகாரர்களுக்கு போதை அதிகமாகும்போது அவர்கள் பணத்தை எடுத்துக்கொள்வார்கள். பணம் இல்லாதவர்களை அடிப்பார்கள். என என்னுள் பதிந்திருந்தவைகள் எனக்குள் சொல்லிக்கொண்டது.

சாராயம் காய்ச்சும் இடத்தில் நாமா? வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு தெரிந்தால் என்னாவது? ஓடிவிடலாமா? அவ்வாறு ஓடினால் சிவலிங்கம் வருத்தப்படுவான். ராமனும் சிவலிங்கமும் என்னை பயந்தாங்கொள்ளி என ஏளனம் செய்வார்கள். மேலும் பேருந்துக்கு பணமில்லை. இரண்டு மணி நேரம் தானே... எதையும் வெளிப்படுத்தாமல் இருந்துவிடலாம் என்று என்னுள் ஆறுதல் கூறிக்கொண்டேன். அப்போது சாராயம் காய்ச்சுவது எப்படி என்று தான் தெரிந்து கொள்ளலாமே என்று சிறு ஆசையும் வந்து அச்சமும், குழப்பமும் இருந்த நிலையில் வேடிக்கை காட்டியது.

கரையிலிருந்து தீவு திட்டினை நோக்கிப் புறப்பட்ட ஒரு பரிசலில் நாங்கள் ஏறிக்கொண்டோம். அந்த பரிசலில் ஒரு மூட்டை நாட்டுச் சர்க்கரை கொஞ்சம் விறகுகள் இருந்தது. அந்த மூட்டை மீது நாங்கள் உட்கார்ந்து கொண்டோம்.

""ஊறலுக்கு சர்க்கரையா? "" என்று ராமன் பரிசல்காரரிடம் கேட்டான்.

பரிசல்காரன் ஆமாம் என தலையசைத்தான். பின் அடுப்புக்கரி டீக்கடைக்கா போடப்போறே என்றான்.

இல்லை பட்டறைக்கு பயன்படும். பெரிய லாபமிருக்காது என்று சிரித்தான் ராமன். பின்னர் இருவரும் பீடியை பற்ற வைத்துக்கொண்டார்கள். காவிரியின் வேகம் அதிகமாகவேயிருந்தது. பரிசலின் துடுப்பு சற்று எதிர்த்திசையில் அழுத்தி போடப்போட நாங்கள் நீரோட்டத்தில் நேரே தீவை நோக்கி முன்னேறினோம்.

போலீஸ் வருவாங்களா? என்றான் ராமன். எப்பவாவது வருவாங்க, வந்தா தண்ணில குதிச்சு ஈரோட்டு பக்கம் கரைக்கு போயிடவேண்டியதுதான் என சிரித்தான்.

என்னுள் மீண்டும் அச்சம் எழுந்தது. சிவலிங்கத்தை பார்த்தேன் அவனும் சற்று பயந்தே காணப்பட்டான். நாங்கள் ஒரு திட்டை நெருங்கினோம். அங்கு இடுப்புயரம் புற்கள் முளைத்திருந்தது. அதனை அவர்கள் குட்டு என்று அழைத்தார்கள். அதில் சீமை வேலான் மரம் குடைபோல படர்ந்திருந்தது. புற்களின் மேல் புகை வந்து கொண்டிருந்தது. குட்டை நெருங்கியதும் பரிசல்காரன் கீழே இறங்கி பரிசலை திட்டை நோக்கி சற்று தள்ளினான். பரிசலை பார்த்து புற்களுக்கு வெளியே இருவர் வந்தார்கள். இருவரும் கோவணம் மட்டுமே அணிந்திருந்தார்கள்.

பரிசலில் இருந்த சர்க்கரை மூட்டையை தூக்கினர். நாங்களும் அதற்கு உதவினோம். நாங்கள் புற்களை தாண்டிச் சென்ற போது அங்கே ஒரு அடுப்பு எரிந்து கொண்டிருந்தது. அந்த அடுப்பில் ஒரு பெரிய பானையிருந்தது. அதற்கு மேலே இன்னொரு பானை வைக்கப்பட்டிருந்தது. மேல் பானையில் ஒரு குழாய் நீட்டிக்கொண்டிருந்தது. அதன் முனை கட்டையால் அடைக்கப்பட்டிருந்தது. அந்த பானைக்கும் மேலே அகண்ட அலுமினியப் பாத்திரம் தண்ணீர் நிரப்பப்பட்டிருந்தது. இவ்வாறு இரண்டு அடுப்புகள் பானைகளுடன் எரிந்து கொண்டிருந்தது.

ராமன் அங்கு அடுப்புகளில் முன்பு எரிக்கப்பட்ட கரியை தேடினான் கொஞ்சம் இருந்தது. ஏற்கனவே அதன் விலையை அவர்கள் அறிந்திருந்ததால் பெரிய அளவில் பேரம் நடக்கவில்லை. அங்கு கரி குறைவாக இருப்பதால் இன்னமும் ஒரு சில மூட்டைகளாவது கிடைத்தால் தான் குறைந்த அளவேனும் பணத்தை பார்க்கமுடியும் என்று ராமன் கூறினான். ஆற்றங்கரை ஓரமாய் ஒரு குட்டு இருப்பதாகவும் அங்கு மூன்று நான்கு மூட்டை வரை கரி தேறும் என்றும் வந்தால் கூட்டி போவதாக அவனிடம் பரிசல்காரன் சொன்னான்.

ராமன் ஆவலடைந்து என்னை இந்த குட்டில் கரி அள்ளி மூட்டையில் கட்டிக் கொண்டிருக்கும் படியும் ஒரு மணி நேரத்தில் தானும் சிவலிங்கமும் வந்து விடுவதாகவும் கூறினான். என்னிடமிருந்து எந்த பதிலையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. எனக்கு என்ன பேசுவது என்று தெரியவில்லை. ஆனால் நான் இந்த குட்டில் சேகரிக்கும் கரியை வாங்கவேனும் கட்டாயம் வருவான் என்ற நம்பிக்கையிருந்தது. நான் கரி அள்ளத் துவங்கினேன். பரிசலில் ராமனும் சிவலிங்கமும் கரையை நோக்கி போய்க்கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் ஆற்றங்கரையை அடைந்து அப்பால் மறையும் வரை நான் அவர்களையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

அதன் பின்னே நான் இருக்கும் குட்டிலிருக்கும் மனிதர்களை பார்த்தேன். ஒருவன் நல்ல உயரமானவன். ஒடுங்கலான கன்னங்களும் சுருட்டைமுடியும் கொண்டிருந்தான். அவனின் மீசையை முறுக்கி விட்டிருந்தான். அவனின் ஒரு தோளில் ஆழமான தழும்பொன்றிருந்தது. ஏதேனுமொரு தகராறில் கத்தி பட்டிருக்கும் என்று யூகித்தேன். அவன் வலக்கையில் லட்சுமி என்று பச்சை குத்தியிருந்தான். அவனது அம்மா அல்லது மனைவியின் பெயராக இருக்கவேண்டும். அவனை சின்னு என்று பரிசல்காரன் கூப்பிட்டிருந்தான்.

மற்றொருவன் குள்ளமான கிழவன். அவனின் தலைமுடி செம்பட்டை நிறத்திலிருந்தது. நான் குழம்பிய நிலையில் முன்பு எப்போதோ எரிக்கப்பட்ட சாராய அடுப்பின் சிதறிக் கிடந்த கரிகளை பொறுக்கி சணல்பையில் நிரப்பினேன். அந்த வேலையும் கடுமையானதாகவே இருந்தது. சூரியனின் உச்சிவெயில் சீக்கிரம் என்னை களைப்படையச் செய்தது. நான் கரியை சேகரிக்க மண் மேடு போன்ற இடத்தில் கால் வைத்தபோது கால் சற்று பதிந்தது. டேய் தம்பி ஊறல் போட்டிருக்கு பார்த்து கால் வை என்றான் சுருட்டை முடிக்காரன் சின்னு. நான் அங்கு பார்த்த போது சில இரும்பு பேரல்களில் அதன் வாயினை துணியால் வேடுகட்டி மண்ணில் புதைத்து வைத்திருந்தனர்.

நான் இது என்னங்க என்றேன்

ஏன் நீயும் தொழில் கத்துகிட்டு வேறொரு குட்டிலே காய்ச்சப் போறயா?என்றான் சின்னு.

நான் படிச்சிகிட்டிருக்கேன் பத்தாவது ரிசல்ட் வருவதற்காக காத்திருக்கிறேன். அந்த இன்னொரு பையன் என் நண்பன் என்றேன்.

படிக்கிறவன் என்றதும் அன்புடன் பேசத் துவங்கினான் சின்னு. நீயேன் இங்க வந்தே? என்றான் கிழவன்.

தெரியாமல் வந்துவிட்டதை சொன்னேன்.

சின்னு ஒருமுறை சாராயப்பானையின் மேலிருந்த அலுமினிய குண்டாவில் குளிர்ந்த நீரை ஊற்றிவிட்டு அடுப்பை சற்று எரியூட்டிவிட்ட பின்பு சீமைவேலி மரத்தின் கிளையில் செருகப்பட்டிருந்த சோத்து தூக்குப்போசியினை எடுத்து சாப்பிட உட்கார்ந்தான். என்னை பக்கத்தில் வந்து உட்காரச் சொன்னான். தூக்குபோசியில் பழையசோறு இருந்தது. எனக்கு போசியின் மூடியில் கொஞ்சம் சோறும் நீச்சத்தண்ணீரும் ஊற்றிக் கொடுத்தான். நான் மறுப்பேதும் சொல்லாமல் வாங்கிக் கொண்டேன். அந்த பழைய சோற்று தண்ணீரில் உப்பு துளிகூட இல்லை. உப்பில்லையா? என்றேன்.

""நாங்க உப்பு போட்டு சாப்பிடமுடியாது. எந்நேரமும் தண்ணிரிலேயே கை நனைந்து கிடப்பதாலே உப்பு பட்ட கை பொத்தலாகி விடும்" என கையை நீட்டினான். உள்ளங்கை சொதசொத என ஊறி வெள்ளை நிறமாக இருந்தது. கிழவன் சாப்பிடாமல் அடுப்பை எரியூட்டிக்கொண்டிருந்தான்.

அவனின் கையும் அப்படியே இருந்தது. சின்னுவிடம் அந்த சாராய ஊறல்களை பற்றி கேட்டேன். நாட்டு சர்க்கரைப் பாகும், தட்டிப்போட்ட வெள்ளை வேலான் மரப்பட்டையும் நவாச்சரமும் கலந்த கலவையை சில நாட்கள் இப்படி ஈரப்பசையுள்ள இடத்தில் புதைத்து வைக்கும்போது அந்த கலவை நொதித்துப்போகும். அதில் காற்றுக் குமிழிகள் வெளிப்படும். அப்போது அந்த கலவையை சாராய அடுப்பின் அடிப்பானையில் ஊற்ற வேண்டும். அடுப்பை சூடாக்கி கலவையை கொதிக்க வைக்கும் சமயம் அந்த கலவையின் நீராவி, துவாரம் உள்ள மேல்பானைக்குள் போகும்.

அப்பானையின் மேலே உள்ள குளிர்ந்த நீர் நிரப்பிய அலுமினிய பாத்திரத்தில் அது பட்டு சொட்டுச் சொட்டாக வடியும். அது உள்ளிருக்கும் ஒரு பாத்திரத்தில் தேங்கும். அந்த பாத்திரத்திலிருந்து குழாய் வெளியே நீட்டியுள்ளது. எனவே நீட்டியுள்ள குழாயினை திறந்தால் சூடான சாராயம் கிடைக்கும் என்று விளக்கினான். பத்தாவது அறிவியல் பாடத்தில் வாளை வடித்தல் என்று படித்ததற்கு இணையானது தான் சாராயம் காய்ச்சும் செய்முறை என்று சின்னுவிடம் சொன்னேன். இப்போது கிழவன் சாப்பிட உட்கார்ந்தான்.

சின்னு அடுப்பையும் பாத்திர தண்ணியையும் கவனித்து வந்தான். சூடேறிவிடும் அலுமினியப்பாத்திர நீரை அடிக்கடி மாற்றி குளிர்ந்த நிலையில் அதனை வைத்திருந்தான். பேச்சின் ஊடே சின்னுவும் கிழவனும் கூலிக்கு அங்கு வேலை செய்வதையும் முதலாளி வேறு ஆள் என்பதும், காய்ச்சும் லிட்டர் அளவைப் பொறுத்து கூலியும், போலீஸ் மாமுல் எல்லாம் முதலாளியை சார்ந்தது என்பதுமான செய்தி அறிந்தேன்.

கிழவன் சாப்பிட்டவாறே சின்னுவிடம் சொன்னான். புது போலீஸ் அதிகாரி கெடுபிடி செய்யறதா பேச்சு, முதலாளி பேசப் போயிருக்கறாருன்னாங்க... ரெய்டு வந்தாலும் வருமாம் நேத்து பேசிக்கிட்டாங்க. முதலாளி போன வாரப் பணமே இன்னும் தரலை, இதைச் சொல்லி கூலி தராம இழுத்தடிப்பானப்பா... காலைலேயே பொண்டாட்டி சந்தை செலவுக்கு பணம் கேட்டு சத்தம் போட்டா, இந்த சரக்கை கொடுத்து இன்னிக்கு பணம் வாங்கனும் என்றான் சின்னு.

நான் சிறுகச் சிறுக இப்போது அரை மூட்டைக்கு கரியை சேகரித்திருந்தேன். மண்ணை லேசாக குச்சியால் கீறி புதைத்திருந்த கரியை எடுத்துக் கொண்டிருந்தேன். நான் இங்கு வந்து மூன்று மணி நேரத்திற்கு மேலே இருக்கும். இன்னமும் சிவலிங்கத்தையும் ராமனையும் பார்க்கமுடியவில்லை. நான் கரையையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். ஆற்றில் தண்ணீர் சற்று நுரையுடன் கலங்கலாய் ஓடியது. புதுத்தண்ணீர் வருகிறது என்றான் சின்னு கிழவனிடம். மெல்ல வெய்யிலின் கடுமை குறைந்தது.

சூரியன் மேற்கே சரிந்து கொண்டிருந்தான். சிவலிங்கமும் ராமனும் வரும் நம்பிக்கை எனக்கு குறைந்து வந்தது. என் முகத்தில் பீதியின் ரேகைகள் பரவிக்கொண்டிருந்தது. அதற்குள் இரண்டு பெரிய லாரி டியூப்களில் புதிதாக வடித்த சாராயத்தை புணல் வைத்து ஊற்றி கட்டி விட்டிருந்தார்கள். காவேரியின் தண்ணீர் மட்டம் சற்று உயரத்துவங்கியது. குட்டின் கரையில் ஒரு அடிக்கு நீர்மட்டம் ஏறியிருந்தது.

சின்னுவும் கிழவனும் ஊறல் டின்களை மேடான பகுதிக்கு கொண்டு வந்து வைத்துக்கொண்டிருந்தனர். கடைசி சாராயம் வடிக்கப் போகிறார்கள். நான் முடிவு செய்து கொண்டேன் சிவலிங்கமும் அவன் மாமன் ராமும் இன்றைக்கு வரமாட்டார்கள் என்று. நான் ஆற்றின் கரையையே பார்ப்பதை பார்த்து சின்னு என் தோளைத் தொட்டு கூப்பிட்டான். நான் திரும்பினேன். என் கண்கள் கலங்கியிருந்தது. ஆற்றை கடக்க சின்னுவும் கிழவனும் மட்டுமே எனக்கு உதவமுடியும்.

எனக்கு பயமா இருக்குதண்ணே

""இந்த நாசமாப்போன வியாபாரியை நம்பி இங்கே வந்திருக்கற பாரு" என்றான் சின்னு.

எனக்கு அழுகை வெடித்து பொங்கியது. கிழவன் காய்ந்த வெள்ளைவேலாம்பட்டையால் எரிந்து கொண்டிருந்த அடுப்பை விட்டுவிட்டு என் அருகில் வந்தான்.

கவலைப்படாதே நான் உன்னை கரையிலே கொண்டு போய் விடறேன். ஆனால் கொஞ்சம் காத்திருக்கனும் அழக்கூடாது சின்னுவின் வார்த்தை ஆறுதலைத் தந்தது. நான் கரி அள்ளுவதை விட்டுவிட்டு சின்னுவுக்கு உதவி செய்தேன். ஆற்றிலிருந்து தண்ணீர் மொண்டு கொடுத்தேன். அடுப்பு எரிக்க விறகினையும் காய்ந்த மரப்பட்டையையும் எடுத்து வந்தேன். இப்பொழுது வெயில் முற்றிலும் தணிந்து விட்டது. நான் நேரமாக ஆக கலக்கம் அதிகரித்து திருத்திருவென விழித்து வந்தேன்.

என்னை கரையில் விட்டுவிட்டு முதலாளியிடம் சரக்கை சேர்த்துவிட்டு வருவதாகவும் அதற்குள் கடைசி சாராயத்தை வடித்து சேகரித்து வைக்கும்படியும் கிழவனிடம் அப்போது சின்னு சொன்னான் .

இரண்டு லாரி டியுப் சாராயம் பரிசலில் ஏற்றப்பட்டது. நான் சேகரித்த கரி மூட்டையை பரிசலில் ஏற்றிக் கொண்டபின் கிழவனிடம் சொல்லிவிட்டு பரிசலில் ஏறினேன். சின்னு பரிசல் துடுப்பை வழித்தான். ஆற்றின் நீரோட்ட வேகம் புதுத்தண்ணீர் வருகையால் அதிகரித்தது. அப்போது பரிசல் அசைவது அச்சமூட்டக்கூடியதாக இருந்தது. பரிசலை பாறைகளில் மோதாமல் துடுப்பை வழித்து ஓட்டுவது கடினமானதாகவும் இருந்தது.

குட்டுக்கும் கரைக்கும் நடுவே எங்கள் பரிசல் வந்திருந்த சமயம் கிழவன் குரல் எழுப்பி சின்னுவை கூப்பிட்டான். சின்னு திரும்பி பார்த்தபோது ஓடிடு என்றான். பின் கிழவன் காவிரி ஆற்றில் குதித்து நீந்தத் துவங்கினான். அவன் நீரோட்ட போக்கில் போய் மறு கரையை நோக்கி நீந்துவது போல தெரிந்தது. வேறு சில குட்டுக்களிலிருந்தவர்களும் தண்ணீருக்குள் குதித்தனர். சிலர் பரிசலை வேகப்படுத்தினர். போலீஸ்காரர்கள் சாராயம் காய்ச்சுபவர்களை பிடிக்க வருவதை நான் யூகித்துக் கொண்டேன்.

இரண்டு வேன்கள் கரையில் நின்றது. இரண்டு பரிசல்களில் போலீஸ் ஆற்றில் வந்து கொண்டிருந்தனர். நாங்கள் போகவிருந்த கரை அதற்கு தள்ளியும் போலீஸ் இருந்தனர். சின்னு கணநேரம் யோசித்து விட்டு பரிசலை கெட்டியா பிடிச்சுக்க கரைக்கு போயிடும். இல்லைனா துடுப்பை போடு என்று கூறிவிட்டு தண்ணீரில் குதித்து நீந்தத் துவங்கினான் பரிசல் குலுங்கியது. பரிசலில் சாராய டியூப்களுடன் நீச்சல் தெரியாத நான்மட்டும். எனக்கு அச்சத்தில் கைகால் நடுங்கியது. என் பரிசல் ஒரு பாறையின் மீது நீரோட்டத்தில் மோதி கவிழ்ந்தது. நான் தண்ணீரில் தத்தளிக்கின்றேன்.

வேகமாக காவேரி என்னை இழுத்துப் போகிறது. என் வாயிலும் மூக்கிலும் தண்ணீர் புகுகிறது. இரண்டுமுறை நான் தலையை தண்ணீருக்கு மேலே கொண்டுவந்தேன், நான் செத்துக் கொண்டிருக்கிறேன். வீடு, அம்மா, மீன் பிடிக்கும் ஆற்றங்கரை என எல்லாம் நொடிப்பொழுது வந்து போகிறது. நான் மூழ்குகிறேன். என் கடைசி மூச்சும் விடைபெறப்போகிறது. என்னுள் மரண அதிர்வுகள். மெல்ல இருள் கண்களை கவ்வுகிறது.

ஒரு கணநேர அளவில் மரணம் நிற்கிறது. என்னை ஒருகை தலைமுடியை பிடித்து மேலே தூக்குகிறது. நான் தண்ணீருக்கு மேலே வருகின்றேன். என் தலைமுடி நீரோட்டத்தின் எதிர்த்திசையில் இழுபடுகிறது. அந்த கைகள் வெண்ணிறமானது. உப்பு பட்டால் புண்ணாகக்கூடியது. அது சின்னுவின் கைகள். ஒரு போராட்டத்திற்கு பின் நான் கரையில் சேர்க்கப்பட்டேன். பாதி நினைவுகள் மட்டுமே எனக்கிருந்தது. போலீஸ் சின்னுவை சூழ்ந்து கொண்டது.

சில அடிகள் அவனுக்கு விழுந்தது. என்னையும் சாராயக்காரன் என நினைத்து என் கால்களை மிதித்த ஒருவனையும் பள்ளிக்கூடம் படிக்கிற பையன்... கரி அள்ள வந்தான். அவனை விட்டுடுங்க என்றான் சின்னு. ஒரு பெண் சின்னுவுக்காக அலறியபடி வந்தாள். அவள் அவனின் மனைவியாக இருக்க வேண்டும். யாரோ என்னை குப்புறபடுக்கச் செய்து வயிற்றிற்கு அழுத்தம் கொடுத்து தண்ணீரை வெளியேற்றச் செய்த சமயம் பழைய சாராயப்பானைகளை தலையில் சுமக்க செய்து சின்னுவை போலீசார் கூட்டிச் சென்றார்கள். காதுக்குள் கொய்ங்... என்ற சப்தம்.

மெல்ல இருள் சூழ்ந்து கொண்டது. தீராத இருள் கண்களுக்குள். நான் இருள் சூழலிருந்து மேலே வருகின்றேன். என்னால் உடலை அசைக்க முடிகிறது. கண்களை திறக்க முயன்றேன். ஒற்றையாய் ஒரு விளக்கின் வெளிச்சம் மட்டும் தெரிகிறது. என் நெற்றியில் துணியை நனைத்து பத்து போடப்பட்டிருக்கிறது. என்மீது சில துணிகள் போர்த்தப்பட்டுள்ளது. இது என் அம்மா பக்குவமாக இருக்க வேண்டும். என் அம்மாவிடம் நான் வந்துவிட்டேனா? என் உடல் களைத்திருக்கிறது. என் கால்களுக்கு அருகில் யாரோ படுத்திருக்கிறார்கள். மீண்டும் கண்களை மூடிக்கொள்கிறேன்.

காக்கைகளின் இடைவிடாத சப்தம் கேட்கிறது. நான் கண் திறந்து பார்க்கிறேன். இருட்டு கலந்த வெளிச்சம். நான் ஒரு குடிசையினுள் படுத்திருக்கின்றேன். அந்த குடிசை எனக்கு இதற்குமுன் எப்போதும் அறிமுகமாகாத ஒன்று. என்மீது ஒரு போர்வையும் இரண்டு சேலைகளும் போர்த்தப்பட்டுள்ளன. காய்ச்சல் மிகுந்து குளிர் கண்டு இரவில் நடுங்கியிருப்பேன் போலும். என் கால்களுக்கு பக்கமாய் ஒரு சிறுமி படுத்துக் கிடந்தாள். அவளுக்கு ஏழெட்டு வயதிருக்கும். எழுந்து விடவேண்டும் என தோன்றியது.முடியவில்லை. குடிசைக்கு வெளியே யாரோ சீமாற்றினால் வாசல் பெருக்கும் ஒலி கேட்கிறது. கூடவே பேச்சு சப்தம்.

"வீட்டுக்காரனை போய் ஸ்டேசன்லே பார்த்தியா? முதலாளிகிட்டே தகவல் சொன்னியா?"

மறுபக்கம் பதிலில்லை. தொடர்ந்து வாசல் பெருக்கும் சப்தம். ""உன் புருசனை பிடிச்சிட்டு போனதுமே ஸ்டேசனுக்கு போயிருந்தா கொஞ்சம் அடியாவது குறைஞ்சிருக்கும். நீ என்னவோ ஆத்துலே போன ஒரு பையனை கொண்டுவந்து உன் மகனாட்டம் கவனிச்சுகிட்டிருக்கறே..."

நான் எங்கு படுத்துள்ளேன் என்பதை என்னால் ஓரளவுக்கு யூகிக்க முடிந்தது. வாசல் கூட்டும் சத்தம் நின்றதும் ஒரு பெண் குடிசைக்குள் நுழைகிறாள். அவள் சின்னுவின் கையில் பச்சை குத்தப்பட்டிருக்கும் லட்சுமியாகத் தானிருக்கும். நான் எழ முயல்கிறேன். தலை வலிக்கிறது. அவள் என்னை பார்த்து பக்கத்தில் உட்கார்ந்து ""எந்திரிக்க வேண்டாம், இன்னும் விடியல, படுத்துக்கப்பா" என்கிறாள்.

என் கண்களில் அவளை கண்டதும் கண்ணீர் பெருகியது. சின்னுவை நினைத்துக் கொண்டேன். மீண்டும் அழுகை அதிகமானது. அவள் என் கண்ணீரை துடைத்துவிட்டாள். ""உனக்கு ஒன்னும் ஆகல, நீ நல்லா இருக்கிறே பயப்பட வேண்டாம். விடிஞ்சதும் உங்க ஊருக்கு உன்னை அனுப்பி வைக்கிறேன். என் நெற்றியில் கையை வைத்து அழுத்துகிறாள். தலைவலிக்கு சற்று ஆறுதலாயிருந்தது. மீண்டும் என் கண்ணீரை துடைத்து விட்டாள். நான் அவள் கையை பிடித்துக் கொண்டு ""அம்மா" என்றேன்.

மெல்ல விடியத்துவங்கியிருந்தது.

""எந்த ஊர் நீ போகனும்"

நான் அங்கு வந்ததை சொல்லிமுடித்தேன்.

""போலீஸ் சுத்திக்கிட்டிருந்ததாலே, பயந்துக்கிட்டு கூட வந்தவங்க போயிருப்பாங்க. நான் உன்னை அனுப்பி வைக்கிறேன்" என கூறிவிட்டு அவள் எழுந்து எனக்கு டீ வைக்க அடுப்பு பக்கம் போனாள். காய்ந்த வெள்ளவேலாம் பட்டைகள் மடமடவென அடுப்பில் எரிந்து டீ தயாரானது. நான் டீக்குடித்து முடித்து முகம் கழுவி உட்கார்ந்தபோது பிழிந்து காய வைத்திருந்த என் சட்டையை எடுத்துக் கொடுத்தாள். என்னை கூட்டிக் கொண்டு பேருந்து நிறுத்தம் வந்தாள்.

கூடவே அவளின் மகளும் வந்தாள். அப்போது ஒரு சிலர் அவளிடம் சின்னுவைப்பற்றி விசாரித்தார்கள். ""போய் பார்க்கனும்" என்று மட்டும் சொன்னாள். ஆற்றில் விழுந்த என்னை சிலர் பார்த்தனர். பேருந்து நிறுத்தத்தில் என் கையில் பத்து ரூபாயை திணித்தாள். எனக்குள் கொஞ்சம் தடுமாற்றமும், பலகீனமும் இருந்தது. திடுமென்று என்னை கையைப் பற்றிக்கொண்டு அவளும் பேருந்தில் ஏறிக்கொண்டாள்.

""ஊருக்கு வந்து விட்டுட்டு வந்திடறேன் தனியா அனுப்ப மனசு வரல""

பேருந்து காவேரியின் ஒரு கரையை ஒட்டி நீண்டிருந்த தார்ச்சாலையில் சென்றுகொண்டிருந்தது. சூரிய வெளிச்சத்தில் சிறுசிறு நட்சத்திரத் துகள்கள் போல பிரதிபலிப்பு நீரில் எதிரொலித்தது. ஆற்றில் புதிய தண்ணீர் செம்மண் நிறத்தில் ஓடியது.

பின்னொரு நாளில் நான் காவேரியில் நீந்த கற்றுக் கொண்டேன். காவேரி நீச்சலை மட்டுமல்ல சின்னு, லட்சுமியின் மூலமும் எனக்கு பல புதியவற்றை கற்றுக் கொடுத்திருந்தது. அந்த புதியவற்றிற்கு தலைப்பிடவோ, இன்னது என வரையறை செய்யவோ என்னால்முடியவில்லை. ஆனால் ஆசானாய் இருந்து ஆறு எனக்கு கற்றுத்தந்த அந்த புதியவை வாழ்வின் எல்லா கணங்களிலும் உடன் வரவேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன்.

எடு நூறு ரூபாய் -இல்லையுன்னா போடர்ரா முட்டி

2010-06-09T09:22:00.000-07:00

இது எங்கள் நெடுஞ்சாலை

2010-06-09T07:00:00.000-07:00

சோளகர் தொட்டியின் இன்றைய நிலை

2010-06-08T22:47:00.000-07:00